Neredeyse kimsenin konuşmadığı bir yas var: Kendin için hayal ettiğin hayatlara veda etmek. Sonsuza dek süreceğini sandığın ilişkiye. Elde edeceğine yemin ettiğin işe. Yaşayacağına inandığın şehre. Sadece planlarında var olan kendinin o versiyonuna. Ve bunu kabul etmek acı verse de, büyümek aynı zamanda artık olmayacak her şeyle barışmak demek. Başarısız olduğun için değil, hayat yönünü değiştirdiği için.
Çünkü gerçekleşmeyen o hayata tutunmaya devam ettiğin sürece, belki de şimdiye dek hayal ettiğinden bile daha mutlu olabileceğin bir hayat inşa etme fırsatını kaçıracaksın.