ชอบ The Lakes ของ Taylor swift โดยเฉพาะในท่อนที่บอกว่า “Take me to the lakes where all the poets went to die” มันให้ความรู้สึกเหมือนอยากหลุดออกจากตัวตนเดิมไปที่ไกล ๆ จนฟังจบแล้ว ชอบกลับมาถามตัวเองทุกรอบว่า ถ้าวันหนึ่งไม่มีใครจำเราได้เลย เราจะยังเป็นคนแบบเดิมอยู่ไหมนะ หรือจริง ๆ อาจจะเพิ่งเคยเจอตัวเองเป็นครั้งแรกอะ
‘แล้วฉันเป็นคนที่ดีขึ้นได้ยังไง ในเมื่อไม่มีใครยอมรับฉันเลยสักคน ฉันยังมองเห็นเธอนะแต่ไม่ชัด เพราะต้องยืนมองเข้าไปจากวงนอก ผ่านความโดดเดี่ยวมาเยอะ แต่ไม่เคยรู้สึกเหมือนกลายเป็นคนนอกขนาดนี้มาก่อน’
— the outside, taylor swift 💚