Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden? Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu? Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden? Sen istedin ondan bu gönül.....
🇹🇷 Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin 43. kuruluş yıl dönümü kutlu olsun.
Kıbrıs Türk halkının özgürlük ve bağımsızlık mücadelesine öncülük eden Dr. Fazıl Küçük ve Kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş başta olmak üzere bu uğurda emek veren tüm kahramanlarımızı saygı, rahmet ve minnetle anıyoruz.
"İYİ Parti lideri Müsavat Dervişoğlu Anadolu siyaset kültürünün yetiştirdiği -deyim yerindeyse- en yerli ve milli siyasetçi olarak lafı tam gediğine koyarak son fon vurgununun tam anlamıyla yerli ve milli bir ürün olduğunu söylemiş. Doğrusu “taşı gediğine koymak” deyimine bu kadar uygun bir söz bulmak kolay değildir.
Dervişoğlu’na helal olsun! Hiç yapmacığı olmayan, kimseden kopya çekmeye zerre kadar tenezzül etmeden politika yapmanın mükemmel bir örneği.
Yaşasaydı büyük Atatürk, bugünkü Dervişoğlu’nu sevgi ile bağrına basardı. Sağ siyasetten geldiği halde Atatürk Devrimlerini olduğu gibi içine sindiren bir başka isim daha bulmakta zorlanacağı için."
Oktay Ekşi
Türkiye, “Türklerin ülkesi” demek. Biz onlara Türk diyerek ülkenin sahibi konumuna yükseltiyoruz aslında ama eğer Türkiyeli olarak Türklerin yurdunda misafir kalmak istiyorlarsa, sorun yok; onlara Türkiyeli deriz!
Nikos Kazancakis’in “Zorba” romanında, Girit’e giden vapurda Zorba gemiyle yarışan iki yunusu sevinçle gösterirken anlatıcının gözü onun yarısına kadar kesik sol işaret parmağına takılır. Anlatıcı parmağa ne olduğunu, bir makineye mi kaptırdığını sorar. Zorba bir zamanlar çanakçılık yaptığını ve bu işe tutkuyla bağlandığını anlatır. Onun deyişiyle parmak, “çarkta işime engel oluyor, araya girip tasarılarımı bozuyordu.” Sonunda bir gün eline keseri alıp parmağını kendi eliyle kesmiştir. Canının yanıp yanmadığı sorulduğunda acıyı inkâr etmez ama gerekçesi değişmez: Parmak işine engel oluyordu.
İnsan, ilerleyemediğinde engeli çoğunlukla dışarda arar: koşullarda, başkalarında, şanssızlıkta… Oysa yolu tıkayan şey çoğu zaman kişinin kendine ait bir parçasıdır. Bu bir alışkanlık, bir korku ya da bir vazgeçemediği bir konfor olabilir. Bunu görmek zordur, çünkü insan kendi parçasını engel olarak düşünmeye alışık değildir ve ondan ayrılmak kendinden bir şey eksiltmek gibi gelir. Bu yüzden pek çok kişi hedefinden vazgeçmeyi kendini değiştirmeye tercih eder. İnsanı asıl durduran, önüne çıkan engeller değil, bırakmaya kıyamadığı kendi alışkanlıklarıdır.
💬 "Mohamed Salah’ın İstanbul kulüpleri dururken tercihini Trabzonspor lehine kullanmış olması bir, Trabzonspor’un büyüklüğünü gösteriyor. İki, Trabzon’un büyüklüğünü ifade ediyor."
💬 "Trabzonspor da bizim koruyup kollamakla sorumlu olduğumuz büyük bir ülke değeridir. Sadece Trabzon’a ait değildir. Türkiye’nin bir değeridir."
🗣️ İYİ Parti Genel Başkanı Müsavat Dervişoğlu, Mohamed Salah’ın Trabzon’a gelişini ve Trabzonspor tercihini değerlendirdi.
#reklam
Biz ekmeğimizi kendimiz kazanırız, bize devletimiz lazım. Biz suyumuzu kireçli pınarlarımızdan içeriz. Bize kitap lazım. Dostumuz çok ama bize gardaş lazım.
Ben bir Gagauz'um... Ben bir Oğuz'um... Ben kocaman Türk ağacının bir dalıyım.
Karacaoğlan'ı falan böyle seviyorum, gündeme getirmek hoşuma gidiyor da bir de şu tarafı var. Anadolu'nun en hovarda şairi bile sevdiği kıza yalvarırken peygamberin ismiyle yalvarıyor. Ben asıl bu kültüre bayılıyorum:
Öte öte giden dilber,
Dur Muhammed'i seversen
Seni bana küskün derler
Gül Muhammed'i seversen...
Huyu melekten yukarı
Kendisi kızlar sükkeri
Ağzı da lebin şekeri
Ver Muhammed'i seversen...
Belinde Hama kuşağı
Saçağı sarkmış aşağı
İkimize yün döşeği
Ser Muhammed'i seversen...
Karacaoğlan diyor pestten
Armağan geliyor dosttan
Bir kol alttan bir kol üstten
Sar Muhammed'i seversen...
📢 Ümit Kocasakal:
🔹 "Dikkat edin, hepsinin ağzında 100 yıllık yara lafı var."
🔹 "Allah Allah, ne yaranız varmış ya, bu Cumhuriyet sizde ne yara oluşturmuş?"
🔹 "Hani demişti ya, 'Ne hıyrını gördük ki Cumhuriyetin'?"
🔹 "Ben de o zaman şunu söylemiştim; peki Cumhuriyet sizin ne hayrınızı gördü?"
🔹 "Cumhuriyet sayesinde bakan oldunuz, milletvekili oldunuz, mal mülk sahibi oldunuz, her şey oldunuz."
🔹 "Halen Cumhuriyete karşı kin kusuyorsunuz."
ÇAYKARA’DA BİR SABAH, ERDAL İNÖNÜ…
Bizim Çaykara ufak yerdir, doksanlı yılların başında hayat bugünkünden farklıydı.
Dükkanlar kepenk kapatmazdı. Beyaz eşyacının televizyonu, buzdolabı dışarıda kalırdı. Manav tezgahını olduğu gibi bırakıp evine giderdi. Marketler kapılarını kilitlemezdi. Kimsenin aklına da bir başkasının malına el uzatmak gelmezdi.
Çaykara’nın merkezinde, caminin tam karşısında açık bir çay bahçesi vardı. Hala da var.
O yıllarda dedemin de bir çay ocağı vardı. Çay ocağını işleten abimiz sabah erkenden kalkar, saat beşte ocağı yakar, çayı demlerdi.
Yine böyle bir sabah, çay ocağına giderken parkta tek başına oturan birini fark eder. Burda herkes birbirini tanır. Bu kişi yabancıdır. Şüphelenir, uzaktan takip etmeye başlar. Oturduğu sandalyede kafasını dağlara çevirmiş ormanları izler bu yabancı…bir de sürekli nefes alıp vermektedir.
Biraz daha yaklaşır. Hırsız arsız değildir…üstü başı gayet düzgündür. Fark edildiğini anlayan yabancı, bakışlarını abimize çevirir. Birine benziyordur. Hem de çok önemli birine .
Biraz yaklaşır abimiz. Bir daha bakar.
“Yok canım, o olamaz!” diye düşünür.
Ama merakına yenilir, yanına kadar gider. Selam verir oturur.
Evet, yanılmamıştır.
Parkta sabahın beşinde, tek başına oturan kişi, kudretli İsmet Paşa’nın oğlu, bir dönemin Başbakan Yardımcısı, SHP Genel Başkanı Erdal İnönü’den başkası değildir.
Sohbete başlarlar.
Erdal İnönü tek başına seyahate çıkmıştır. Uzun yolculuğuna Çaykara’da mola vermiş, sabahın sessizliğinde bir banka oturup etrafı seyretmeye başlamıştır.
Çaykara’nın huzurundan, sessizliğinden söz eder. Temiz havasını içine çekmenin verdiği huzurdan söz eder.
“Ne güzel bir yer burası. Oturdum, etrafı seyrediyorum. İçim huzur doldu” der.
Yeni demlediği çaydan alıp getirir abimiz, ikram eder.
Ne yanında koruma polisi vardır ne de bir makam aracı kalabalığı. Ne karşılayan vardır ne uğurlayan.
Sadece sabahın ilk ışıklarında, küçük bir Anadolu kasabasının parkında oturan Erdal İnönü…
Bu gerçek hikayenin benim için bir başka güzel tarafı daha var.
O sabah Erdal İnönü’yle sohbet eden, dedemin çay ocağını işleten abimiz, aynı zamanda MHP’nin o dönemki Çaykara İlçe Başkanıdır...
Düşünün siyasi görüşleri farklı iki insan, sabahın beşinde bir parkta yan yana oturmuş, memleketin güzelliklerinden konuşuyor…
O abimiz, ömrünün sonuna kadar bu karşılaşmayı anlattı bize. Her anlatışında aynı hayranlıkla, aynı sevgiyle söz etti….
Bugün geriye dönüp bakınca yalnızca Erdal İnönü’nün mütevazılığını değil, o yılların Türkiye’sini de özlüyoruz…
İkisi de rahmetli oldu. Güzel hatıraları bizimle…
Anılarına saygıyla…
Hatırlayacaksınız, 15 Ağustos’ta Kasımpaşa–Trabzonspor maçı sırasında stat çevresinden atılan bir havai fişek, sanatçı dostumuz Murat Melih Özen’in evine düşmüştü. Evi ve atölyesi kullanılamaz hâle gelmiş, yıllarını verdiği eserleri yangında zarar görmüştü. Evinin yanması sırasında can kaybı bile yaşanabilirdi, böyle kötü ve acı bir olaydı.
O günlerde İBB olarak kendisini, üretimini sürdürebilmesi için Süleymaniye’de bir yıl boyunca çalışabileceği bir atölyeye davet ettik. Melih Bey şimdi burada mesleğini sürdürmeye, resim yapmaya devam ediyor. Yaşanan o kadar trajik bir olaydı ki yanan tabloların görüntüsü hakikaten hepimizi kahretmişti. Yangının ardından bir sergi yapılarak yanmış tabloların gösterilmesi ve bu acının sahipsiz bırakılmaması herkesin ortak görüşüydü.
Yangında zarar gören ve kurtarılabilen eserleri, Denizhan Özer’in küratörlüğünde, Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği ve Artkolik’in desteğiyle “Yangından Sonra” sergisinde bir araya geliyor. Sergi, 3 Kasım’da UPSD Sanat Galerisi’nde açılıyor; 29 Kasım’a kadar görülebilecek.
Bu sergiyi, popülizmin ve vandalizmin başka hayatlarda açtığı yaralarla yüzleşmek, bir sanatçının yeniden üretime tutunma çabasına ortak olmak bakımından çok değerli buluyorum. Dayanışmanın devamına ihtiyacımız var.
Taraftarlarının neden olduğu bu trajedi sonrası Kasımpaşaspor ve Trabzonspor’un, her iki kulübün taraftarlarının, hatta tüm futbol camiasının sergiye sahip çıkmasını bekliyorum. Bu hem herkesin vicdan sorumlulugu hem de gerçekten toplum olmanın gereği.
Herkesi açılışa davet ediyorum. Gidelim, eserlerini görelim, sanatçı dostumuzla sohbet edelim, onun yalnız olmadığını gerçekten kalpten hissettirelim. Hayatını ve emeğini yeniden kurarken yanında olalım.
Birbirinden çok uzak gözüken ama aslında sosyal kültürel yaşamın parçaları olan spor ve sanatın yaşanan sıkıntılarda birbirine uzaktan bakması değil, yaşamın her alanında olduğu gibi mesafeleri kaldırarak gerçekten dayanışma ve sahiplenme tutumu göstermesi gerekiyor. Bu her şeyden önce bir vicdan borcudur. Açılışta buluşmak dileğiyle.
Pamuk ipliğine bağlı aidiyetler, bıçak sırtı sevgi-nefret hisleri, akşamdan sabaha değişen fikri savrulmalar... Siyaset yapma, hizmet etme isteğinin ve mücadele azminin her geçen gün örselendiği bir atmosfer... Ne olsun istiyoruz mesela? Hepimiz vaz mı geçelim mücadelemizden? Silip atalım mı onca emeği? Bir kez olsun linç dalgasına kapılmadan aklı selimle hareket edemez miyiz? Her türlü imkansızlığa rağmen, taş üstüne taş koyarak inşa ettiğimiz son kalemizi, yegane evimizi topa mı tutalım? Kötü niyetlerinden şüphemiz olmayanların karşısında, iyi niyetinden ve samimiyetinden şüphemiz olmayanları kurban mı edelim? Birbirimize sıkı sıkıya bağlı olmaya en çok ihtiyacımız duyduğumuz zamanlarda, durumdan vazife çıkaran, geçmişin hıncıyla nefret kusan ve çıkar sağlamaya çalışanlara fırsat mı verelim?
Bazen sükunet, karmaşanın içinden çıkmanın en kısa yoludur...