In Trouw schrijven we met een brede groep artsen, psychologen, onderzoekers, oud-politici en publicisten over het advies dat de Gezondheidsraad op 30 juni uitbrengt over "transgenderzorg voor jongeren." Met @PieterOmtzigt, @ArmandGirbes, @mariekehoogwout, @NickiVerweij, @HKouwenberg78, @RoeliendenOuden, @DrMariekedOuden, @genderzorgen e.a.
Nederland ontwikkelde het behandelmodel dat internationaal bekend werd als het Dutch Protocol: een route naar ingrijpende, deels onomkeerbare medische behandelingen voor minderjarigen. De Gezondheidsraad adviseert nu over puberteitsremmers en geslachtshormonen bij jongeren.
Maar voordat de Gezondheidsraad deze behandelingen beoordeelt, moet eerst een fundamentelere vraag worden gesteld: wat behandelen we eigenlijk? Een identiteit die bevestigd moet worden, of een hulpvraag die zorgvuldig onderzocht moet worden?
Een jongere met genderdysforie verdient zorgvuldige, deskundige en humane hulp. Juist daarom moeten we niet te snel aannemen dat de uitkomst al vaststaat. Niet ieder kind met genderdysforie is vanzelf een “transgender kind”; soms vraagt de hulpvraag om een bredere blik dan alleen bevestiging van een genderidentiteit.
Na dertig jaar Dutch Protocol is nog altijd onvoldoende aangetoond dat puberteitsremmers en geslachtshormonen bij minderjarigen de verwachte voordelen bieden. Andere landen, zoals het VK, Zweden, Finland en Noorwegen, zijn daarom terughoudender geworden. Nederland kan die internationale correctie niet blijven negeren.
Zoals we in het stuk schrijven:
“Nederland heeft een bijzondere verantwoordelijkheid. Het ontwikkelde én legitimeerde een route naar ingrijpende, deels onomkeerbare medische behandelingen voor minderjarigen. Wie zo’n behandelmodel aan de wereld levert, moet ook het bewijs leveren dat daarbij hoort. Als dat bewijs na dertig jaar tekortschiet, mag de onzekerheid niet bij het kind worden neergelegd.”
Lees artikel hier:
https://t.co/TMlGKrly5m
Ondertekenaars (op alfabetische volgorde):
Ruben Buijs, arts, klinisch patholoog
Geert-Jan Edelenbosch, publicist en oud-projectleider jongeren & onderwijs bij COC Nederland
Armand Girbes, internist-intensivist, klinisch farmacoloog, voormalig hoofd IC VUmc en emeritus hoogleraar intensivecaregeneeskunde
Marieke Hoogwout, schrijver, redacteur bij Vrij Links
Hacsi Horváth, klinisch epidemioloog, expert in systematische reviews en detransitioner
Maureen Horváth, medisch bioloog
Daniëlle Jansen, medisch socioloog, voormalig minister van VWS
Hanneke Kouwenberg, arts, radioloog
Pieter Omtzigt, econometrist, voormalig Tweede Kamerlid
Marieke den Ouden, psycholoog, bioloog
Roelien den Ouden, GZ-psycholoog, orthopedagoog
Nicki Pouw-Verweij, arts, voormalig staatssecretaris Langdurige en Maatschappelijke Zorg
Dorine Sellenraad, klinisch psycholoog, psychotherapeut, voormalig medewerker genderkliniek VUmc
Kinderen die niemand wil.
Terwijl ik kijk naar deze reportage voel ik herkenning en boosheid.
Want het verhaal van Lex staat symbool voor zoveel anderen.
Kinderen die in de steek worden gelaten door politieke keuzes.
Kijk het vooral. #Zembla
https://t.co/Ps0j0qxDVE