Sonuna geldim sonuna!
Sonunda geldim ölümün sınırına.
İki kişilik sanılan,
Tek kişilik yaşanan
Bu müebbet aşkın
Yine de sendin mimarı.
Bendim kan ter içinde çalışanı.
Sonsuza kadar hiç kişilik bu aşkı
Şimdi bir şiir parçası mı yaşatacak?
Şeytan uyuya kaldı bir gün ..
Rüzgar sert esti üç tüy düştü dünyaya
Biri paraya yapıştı, diğeri mevkiye öteki ihtirasa ..
O günden sonra şeytan hiç bir şey yapmadı..
diyor ; F. Dostoyevski
- velhasıl nefsiyle sınanıyor insan..
Bazı insanlar gülüşüne bile filtre koyuyor artık, acısını saklıyor, yalnızlığını parlatıyor ışıltılı cümlelerle..
Oysa hayat yakından bakınca çatlak bir aynadır, herkes biraz kırık,
herkes biraz eksik..
Zaman hiçbir şeye merhem değil, anladım,
Mezarına menekşe dikerken sessizce ağladım.
İnsan en çok sevdiğinin yokluğunda çürürmüş,
Ben bunu senin yokluğunda anladım.
Ne çok “keşke” biriktirdik sessizce. Ne çok vedayı, “son görüşme” olduğunu bilmeden yaşadık.
Şimdi herkes kendi yalnızlığında eksik bir şarkı mırıldanıyor. Ve hayat en güzel satırlarını belki de gözyaşına yazıyor.
Beni bir ben bilirim
Bir tek ben
Herkesin
Kendisini bildiği gibi,
Kim kimim umrunda ki
Yalnızlığıma kucak açsın,
Sensizliğimin vuslatı
Aslında
O,
Ben
İçimde ki gurbette sürünür iken...