Ben çok sinirliyimdir ama sinirime rağmen çok sabırlıyımdır. Son raddeye kadar bekler ya da çabalarım ama o raddeden sonra dünya tersine dönse geri dönüşü olmaz. Buna kayış kopması mı dersiniz, vazgeçmek mi dersiniz orasını bilemem.
Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek...
Günlerin nasıl geçtiğini ve hiçbir şeyin değişmediğini görmek üzücü bir his, geriye dönüp bakarken her şeyin üzücü ağırlığını görmek ile, ileriye bakmanın kaygıları, stresi ve yoğunluğu arasında sıkışıp kalmış gibi hissediyorum..
“acılar insanları değiştirir, eğer bir insanı değiştirmek istemiyorsanız onu kırmayın” diye bir söz okudum o kadar doğru ki sen çok değiştin diyenlere cevabımdır bundan sonra