Kendini sürekli egemen olana anlatma, beğendirme ve kabul ettirme ihtiyacı, sömürge psikolojisinin en örtük yansımalarından biridir. Biz sizin düşündüğünüz gibi değiliz deme çabası, iyi niyetli görünse de başkasının yargısını merkeze alır. Oysa bu toplum, kendi tarihsel travmalarını hatırlatan bu tür arayışlara mesafeli durur. Çünkü kendini anlatma ısrarı, çoğu zaman anlatılmak istenen hakikatten çok, içselleştirilmiş bir onaylanma ihtiyacını görünür kılar. Asıl özgüven, egemenin gözünde makbul görünmek değil, onun onayına ihtiyaç duymadan kendi kimliğiyle var olabilmektir.
Berkun Oya’nın başarısı, bu iki uçlu adamı birbirine rağmen değil, aynı insanın içinde anlatması. Muzaffer’in karısı için ağlaması onu daha iyi bir insan yapmıyor; başkalarına karşı merhametsizliği ya da yaşattığı korku da karısına duyduğu özlemi sahte kılmıyor. Muzaffer’i izlerken rahatsız oluyoruz ama gözümüzü de alamıyoruz. Berkun Oya karakteri oynamıyor, uzun zamandır tanıdığımız bir adamı önümüze getiriyor. Her saniyesiyle müthiş bir iş her saniyesiyle #BirBaşkadır