Arkadan ağlamayı severiz biz toplum olarak. Yaşarken yüzüne bakmadıklarımızın, düşünce elinden tutmadıklarımızın, ayıbını örtmediklerimizin… İntihar edenlerin ardından dökülen gözyaşlarını görünce, yaşarken esirgenen şefkat ve anlayış gelir aklıma hep…
Arkadan ağlamayı severiz biz toplum olarak. Yaşarken yüzüne bakmadıklarımızın, düşünce elinden tutmadıklarımızın, ayıbını örtmediklerimizin… İntihar edenlerin ardından dökülen gözyaşlarını görünce, yaşarken esirgenen şefkat ve anlayış gelir aklıma hep…
Akran zorbalığını sadece "aşırı şımartılmış çocuklarda" aramak büyük yanılgı.
Evde sevgisiz bırakılıp psikolojik şiddet gören, dışarıda ise ailesi tarafından sahte bir ilgiyle, bir "dokunulmazlık" zırhına bürünen çocuklar da en az diğerleri kadar başkalarının kâbusu oluyor.
Dışarıya karşı "kimse evladıma sesini bile yükseltemez" zırhı takınıp, evin içinde çocuğunun ruhunu perişan eden ebeveynlik modeli…
Çocuğu koruduğunuz şey dışarısı değil; sadece onun üzerindeki "kırıp dökme tekelinizi" kimseyle paylaşmak istemiyorsunuz.
türkiye'de büyük bir gençlik krizi var.
hiçbir değer tanımayan, hiçbir gelecek görmeyen, öfkeli, tepkili, nefret dolu ve yoz bir gençlik. ne geleneksel toplumun maneviyatına sahip, ne modern toplumun refahından pay almış, ne doğulu, ne batılı, ne karga, ne kuş. öylece boşlukta.
Geçenlerde babamın iş yerinde bir çocuk (4-5 yaş) eşyaları çekip düşürüyordu. Gayet yaşına uygun bir dille uyardım. Ne oldu biliyor musunuz?
Bana hareket çekti. Babasının tüm müdahalelerine rağmen ısrarla devam etti. Yanlış duymadınız 4-5 yaşında. Hasılı sorunu uzaklarda aramayın
Mesleğini sevmek her işte önemli ama doktorluk ve öğretmenlik bambaşka. Bu iki mesleği sevmeyen gerçekten yapmasın…
İnsan sevmeyenlerin bu meslekleri seçmelerini aklım almıyor…
Ülkede birine unvan verince öncelikli olma hakkı da verildiğini sanıyor; eşit muamele onurunu kırıyor, unvanını iki cümlede bir hatırlatmazsa kaşıntı tutuyor. Öte yanda kaybedecek hiçbir şeyi olmayan cehaletin pervasızlığı.
Memleket, bu iki görgüsüz özgüven arasında yaşlanıyor…
Ülkede birine unvan verince öncelikli olma hakkı da verildiğini sanıyor; eşit muamele onurunu kırıyor, unvanını iki cümlede bir hatırlatmazsa kaşıntı tutuyor. Öte yanda kaybedecek hiçbir şeyi olmayan cehaletin pervasızlığı.
Memleket, bu iki görgüsüz özgüven arasında yaşlanıyor…