@ozansihay Kendinizde o sorun varmış da çözmüşsünüz gibi söyleyin. Çok iyi bi diş hekimine gittim vs. Varsa! böyle bi sorunun çok öneririm gibilerinden tavsiye ederdim.
Şimdi, millet UV korumalı 50 faktör kremlerle Kırkpınar pehlivanı gibi yağlanıp havuza,denize falan giriyor. Bizim zamanımızda güneş kremi ne lan? Hiç bilmiyoruz. Güneş'i biliyoruz ama biz ısrarla Plütoncuyuz tabi. Güneşten korunmanın tek yolu öğlen vakti bakkalın tenteli gölgesine sinmek. Bakkal gölge paralı dese, muhtemelen gölgede kalmak için böbreği falan bırakırdık, çocuk kafası. Deniz kenarına gidiyoruz. Kumsal bildiğin mayın tarlası. Cam kırıkları, paslı gazoz kapakları, çekirdek kabukları... Asla çıplak ayak yürüyemezdik kumsalda. Ayağına gazoz kapağının paslı kısmı batmayan çocukluğunu hakikaten yaşamamıştır. Ayağına cam batıyor, tentürdiyot diye bir şey geçiyor cümle içinde ama kendisi yok o an. Hemen deniz suyuna sokuyorsun ayağını, mikrop falan kalmıyor. Kimse bilmez ama deniz suyu 90’larda her derde devaydı.Modern tıbbın mevzuyu bilmediği yıllar. Sivilcen mi var? Deniz suyu. İçine cin kaçar. Deniz suyu. Kalbini kırarlar. Deniz suyu abi. Bir tek enflasyona iyi gelmiyordu deniz suyu. Bir de Körfez Savaşı'na mani olamadı aq. Denizden çıkıyorsun, eve gidiyorsun. Sırtın kıpkırmızı yanıyor. Annen şak diye basıyor buz gibi yoğurdu. Sonra da lan bi tas yoğurdu ziyan ettin eşşoğlu eşşek. Yarın ayran yapacaktım onu ben ya diye söyleniyor. Sırtımda yoğurt, yarı insan yarı başlangıç tabağı gibi yatıyorum salonun ortasında. Acıdan kıvranırken birden burnuna acayip bir koku geliyor. İlaçlama kamyonu. En sevdiğim,kiymetlim... Nasıl hastayım ilacın kokusuna.Nasil hastalıklı bir aşktır bu ya. Özal gitmiş, Çiller gelmiş bize ne abi? Ne faydası var? Kamyonet benim evin önünden geçiyor mu? Ben buna bakarım. Güya kamyonet sivrisinek ilacı sıkıyor ama gram faydası yok. Sivriler ölmediği gibi bir de mutant olup geri dönüyor . Tüm mahalle beyaz dumanın peşinden deli gibi koşuyoruz. Kamyonete degebilen, ona tutunup onunla yol alabilen mahallenin elit pici oluyor. Hepimiz, şuurunu kaybetmiş, fareli köyün kavalcisinin peşinden giden çocuklar gibiyiz.. Ama benim sırtımda yoğurt da var tabii. Yoğurt faktörü önemli. Elli faktör, anne eliyle mayalanmış ev yoğurdu.Şimdi düşünüyorum da... ben yoğurtlu sırtla dumanın peşinden koşarken,
direkt kanserojen maddeyi kovalıyormuşum. Harbi gerizekalıymışım. Gerizekalıymışız. Sinek ilacını ciğerlerimize kadar çekip de ertesi sabaha Samsa gibi böcek olarak uyanmamak neyin talihi idi hakikaten bilmiyorum. Ama olsun, şu anki koşuşturmalarimiza baktığımda şunu diyebilirim ki en azından mutluluğun ta kendisini kovalıyormuşuz. Bana daha biz geliyor hep çocukluk yıllarım...
Şebnem Ferah’a verilen reaksiyonu sadece ‘müzik zevki’ sanıyorsanız mevzuyu kaçırıyorsunuz.
İnsanlar sadece bir rock sanatçısına bilet almıyor. Kendi gençliğine, kaybettiği ülkeye, artık var olmayan bir atmosfere dokunmaya çalışıyor.
Bir dönem üniversite şenlikleri vardı bu ülkede. Gerçekten vardı. Öğrenci dediğin şey AVM’de story çekip kahve zincirinde oturan bir müşteri profili değildi sadece. Çimlerde saatlerce oturulurdu. Vega çıkardı. Şebnem Ferah çıkardı. Mor ve Ötesi çıkardı. İnsanlar birbirine benzemeden aynı yerde durabiliyordu.
Ve en önemlisi, herkes bu kadar öfkeli değildi.
Şimdi daha çok Z kuşağı, ‘Şebnem kim ya’, ‘vasat rockstar’ falan yazıyor. Yazabilir. Zevk meselesi. Kimse herkes aynı şeyi sevsin demiyor zaten. Ama bazı yorumlarda korkunç bir tarih yoksunluğu var. İnsan kendi yaşamadığı dönemin duygusunu küçümsememeli. Çünkü bazen cehalet, fikir sahibi olmak değil; bağlamdan habersiz özgüven oluyor.
Arkadaşlar, muhtemelen çoğunuz müziğe Spotify algoritmasıyla doğdunuz. Biz bir şarkının klibini görmek için saatlerce power, mtv falan açık bekliyorduk. Siz her şeye sınırsız erişimle büyüdünüz ama hiçbir şeye tam bağlanamadan büyüdünüz. Aradaki fark bu.
Bir de şu var. O dönem insanlar birbirini sürekli politik kimlik etiketiyle tartmıyordu. Şimdi bir sanatçının söylediği bir selam, ettiği bir cümle yüzünden komple insan silmeye çalışılıyor. Herkes birbirine savcı gibi davranıyor. Sürekli bir linç mahkemesi kuruluyor. Bu konuda bile ve bu çok yoruuc maalesef:)
Bu yüzden Şebnem Ferah’a olan ilgi sadece nostalji değil. İnsanların ‘normal’ hissedebildiği son dönemlerden birine duyduğu özlem. Tıpkıı Çilekeş'de olduğu gibi. Ama tabi ki ve tabi ki Şebnem'in sesini, müziğini, performansını, hep bi ağızdan o şarkıları söylemeyi özledik. Mevzuyu basitleştirmeyim :)
Ama kötü haber de şu ki, bazı şeyler geri gelmiyor. Mesele sadece bir konser hiçbir zaman değil. Ülkenin ruh hali değişti. Kampüs kültürü gitti. Ucuz konserler gitti. Bir arada yaşama refleksi gitti. Genç olmanın o hafif yanı gitti.
Şimdi geriye dönüp bunu anlatınca bazı insanların anlamaması çok normal. Çünkü insan hiç yaşamadığı bir kaybın yasını tutamaz. 🥲
Dudak dolgusu, Alo tayt ve gri sweatshirt, Goyard el çantası, Kısmet By Milka kolye ya da yüzük, Iqos, Saint Lauren gözlük, On spor ayakkabı. Herkes aynı. Ayırt edemiyorum. İnanılmaz.
var ya yıllar sonra bu dizinin potansiyelini nasıl harcadık diye kafanızı vura vura pisman olacaksınız o kadar yazık oldu ki son yılların en iyi projesiydi
@FurkanBakiss Bilinirliği olan bir markaysa dediklerinize katılıyorum ama satın alma kararına etki etmek için bilinirlik de önemli bi konu. Dolayısıyla markaya göre strateji geliştirmek ve dengeyi sağlamak önemli oluyor
Az önce biri mail atmış, çalışım sağlıyoruz yazmış.
BAYILIM SAĞLIYORUM.
Bilgisayar ekranından yumruk olarak çıkıp birinin klavyesine inmeyi hiç bu kadar çok istememiştim.
İş hayatında zaman zaman sinirler gerilebilir, olur öyle şeyler. Biz de sakin sakin iş yapmıyoruz tamam. Ama şu 2’si olmaz:
1. Küfür, hakaret, aşağılama
2. Saksı fırlatma
Hayatında hiç büyük kayıp yaşamamış, hiç sevdiği birini ya da işini kaybetmemiş, hiç sıfıra inmemiş, kendini maddi veya manevi çaresiz hissetmemiş insanın daha gidecek çok yolu vardır 🙂
Memleketin çok derdi olduğu için bu pek ciddi bir dert gibi görünmüyor ama evet bu da ciddi bir dert.
Memlekette sessiz bir yer bulamıyorsunuz. Nereye giderseniz gidin…
Dağın başına da çıksanız, lüks bir mekana para da ödeseniz, olmuyor. Müziği, telefonu, motoru, öküzü…
‘Benim bildiğim hayat bitti.’
O bahsettiğin yeni bir hayata alışmak çok zor Ceren. İyi bir baba-kız ilişkisi çok şey demekmiş.
Seni tanımıyorum ama haberi duyduğumdan beri babandan çok seni andım.
🔴 Sırrı Süreyya Önder son yolculuğuna uğurlanıyor
🎙️ Önder’in kızı Ceren Önder Kandemir:
💬 “Barışı görmek istiyordun... Bir tür barış mıydı bilmiyorum ama hastane koridorlarındaki hüzünlü umutlu kalabalıkta barışa benzer bir şey gördüm ben. Gözün arkada aklın bizde kalmasın”