neslihan yüksel

[İstiklal Kadınları Hareketi @istiklalkadin]

Hesabımız bölücülerin ve marjinal grupların yoğun saldırısı altındadır.

Sizlerden destek bekliyoruz.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@Ararat4747 Bunu gidin o zaman “kardeşim”dedi bahanesiyle cinayet işleyen o yaratığa anlatın. Şiddetle bir şey çözülmez diyin. Önce onları adam edin. Güzelce adam edin ama dövmeden, sövmeden, sevgiyle, eğitimle…Bakalım başarabilecek misiniz?

[Yasemin Minguzzi @YMinguzzi78568]

Şimdiye kadar hiç anlatmadığım bir detay var...
Ahmet’i yoğun bakımda gördüğümde gözlerim doğrudan alnındaki morluğa takıldı. O morluğun neden olduğunu biliyordum. İşte o an,nefes alamadım, konuşamadım, sadece baktım... Evladımın yüzüne, bana bir daha gülümseyemeyecek olan yüzüne.
Sonra kulağında küçük bir yara gördüm. Doktora sordum: “Bu nedir?” Dediler ki, “Başı uzun süre sol tarafa yatık kaldığı için oluşmuş, annesi.”
O küçücük yarayı duyduğumda bile içim kan ağladı. Günlerce kulağındaki o izi düşündüm. Ama kimse bana alnındaki morluğu unutturamazdı. Çünkü o morluk, evladımın çektiği acının sessiz tanığıydı.
Şimdi size soruyorum; ben kulağındaki küçücük yara için kahrolurken, alnındaki o morluğu görünce neler hissetmiş olabilirim? Bir anne yüreği bunu nasıl taşıyabilir? O gün Ahmet’in alnındaki morluk sadece onun bedeninde değildi; benim ömrüme vurulmuş bir mühürdü. O an kalbim kırılmadı, paramparça oldu. Ve o parçalar hâlâ yerinden toplanamadı.
İsmini dile getirmek istemiyorum, son bayramın olur inşallah.

[Fatih Koparan @ifkoparan]

Ben Kadıköy'de kendi halinde dolaşan tertemiz bir çocuğu durduk yere öldürsem tüm ailede ismim bir daha anılmazdı. Ölmüş kabul edilirdim.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@Guneygursoy1907 @pelerinlikedi @sjw_erlik @fzaofficial Tüm dünya salak değil. Tüm dünya Türk düşmanı. O yüzden Türk düşmanlarını taltif edip, onurlandırıyorlar. Bunu ne zaman anlayacaksınız acaba? Yeniden bir Kurtuluş Savaşı yaşayınca falan mı?

[neslihan yüksel @zorakidis]

@Guneygursoy1907 @sjw_erlik @fzaofficial https://t.co/34WWOfMKhr
Adamın “Yaşasın bağımsız Kürdistan” dediği videosu var. Hala “hayır bölücü olamaz” diye Yılmaz Güney övüyorsunuz. İnanılmazsınız. Sırf solculuk apoletinde olması gereken yıldızlardan biri sandığınız için “YG” öv��yorsunuz. Dışlanırsınız falan, aman!

[neslihan yüksel @zorakidis]

@Guneygursoy1907 @pelerinlikedi @sjw_erlik @fzaofficial Sizde, zamanında Mansur Yavaş ve İmamoğlu gibi adaylar varken, en seçilemeyecek aday olan KK’yı desteklemiş bir kafa yapısı seziyorum. Erlik gibi vizyonerler KK seçilemez dediklerinde, onları AKP’li olmakla suçlayan,analitik düşünceden uzak bir popülizm sevdalısı.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@haysq_s @msikkofield Aday gösterildikten sonra oy verenlere kimsenin bir şey söylediği yok. Cemre Demirel gibi düşünenlerin tepkisi, İmamoğlu veya Mansur Yavaş dururken, KK aday olsun diye kendini yırtanlara, KK’nın bu adaylardan daha fazla oy alacağına inanıp aday gösteren gerzeklereydi.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@vekilince Türk spor ligine yakışmayan ve centilmenlikten uzak hareket eden Amedspor’u, bir spor takımından ziyade, terör örgütüyle iltisaklı bir terör yapılanması gibi hareket etmesinden ötürü kınar, Süper Lig’e çıkmasından duyduğum hicabı belirtirim.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@BursasporSk Amedspor’u tebrik edenler arasında yer almadığınız ve ilkeli davrandığınız için size saygılarımı sunuyorum.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@Besiktas @amedskofficial Direkt PKK terör örgütü tarafından desteklenen bir takımı tebrik etmek centilmenlik falan değildir. Tavır koyamamak, ilkeli olmamaktır. Siz onları muhatap aldıkça daha terbiyesizleşecek, tepenize çıkacaklar. “Tokat atana, öbür yanağını çevirmek”ten ne zaman vazgeçeceksiniz?

[neslihan yüksel @zorakidis]

@tsumut71 @durbunhaber Tarih bilmiyorsan, tarihsel referans vermeyeceksin.

[neslihan yüksel @zorakidis]

Yok canım mümkün mü? Askerler silah gömdüğü için Türk ordusunun önemli kısmı tasfiye ettirildi. Kozmik odayı peşkeş çekmeseler, Arınç’ı öldürme planlarını nasıl durduracaklardı. Daha anlatsam Erzurum’dan ABD’ye yol olur.

[Con Sinov @lordsinov]

Sene 1998... Öcalan'ın henüz yakalanmadığı dönem. Türkiye'de bir kitap çıkıyor. Adı, Türkiye'nin Kürt Meselesi... Kitap boyunca Kürt meselesinden ve tarihinden söz ediliyor. Sayfaların sonunda "Demokratik Tahkim" adında bir süreçten bahsedilmiş. Yani bir tür çözüm süreci...

Projeye göre Kürt sorununun çözümü için devlete bir aracı gerekiyor... Kürtleri temsil eden aracılar...
Proje, aracıların seçimle gelmesini öngörüyor. Bunun için Kürtleri temsil eden bir parti kurulacak ve seçimle meclise girecek. Devlet buna müsaade edecek.
Kürt partisi, propagandasını yapıp seçimi kazanıp meclise girdikten sonra bir temsilci heyeti oluşturulacak.
Temsilciler arasında PKK'ya yakın isimler de olacak, Kürt olmayanlar da olacak.
Ardından, devlet Kürt sorununun çözümü için masaya oturacak ve diyalog süreci başlayacak.
Devlet, Kürt partisinin PKK karargahı dahil olmak üzere diledikleri kişilerle konuşmasına müsaade edecek.
PKK, süreci desteklediğini ilan edecek ve müzakereler meşrulaşacak.
Proje kapsamında mecliste tüm partilerin katıldığı bir "komisyon" kurulacak.
Komisyon, Kürtlerin talep ve ihtiyaçlarını karşılayacak reformlar için tavsiyeler oluşturacak.
Sivil toplum örgütleri, devletin de desteğiyle süreci sahiplenecek. Tanınan iş insanları, aydınlar, sendikalar süreci kabul etmesi için halka propaganda yapacak.
Şiddete bulaşmayan PKK'lılar, hapisten çıkacak, sürgünden dönecek, topluma yeniden karışacak hatta seçimlere katılacak. Devlet bunlara müsaade edecek.
Terör eylemlerine karışan PKK'lılar ise süreç başarıyla tamamlandıktan "birkaç yıl sonra" geri dönecek.
Proje başarıya ulaştığında çok uluslu devlet yapısına doğru gidiş resmen tanınacak.
Klasik Kemalist ulus modelinden ayrılmayı reddeden endişeli Türkler olacak. Ama Kürtler arasında baş gösteren milli bilinçlenme sürecinden geri dönüş olmayacağı için bu süreç asla durdurulamayacak.
ABD ve AB gerektiğinde Türkiye'yi baskı altına alacak ve sert mesajlar verecek.

Bu projenin ana hatları, yukarıda bahsettiğim üzere 1998 yılında çıkan bir kitapta yazılı. Kitabın yazarı Graham Fuller... CIA'nın eski Türkiye sorumlusu. Gülen'in bir numaralı koruyucusu... Kemalizm aşılmalı diyen zat. Kitabın diğer yazarı Henri Barkey... AA'nın haberine göre 15 Temmuz darbe girişiminde rol aldı. Bir de kitabın ön sözünü yazan zat var. Morton Abramowitz... Geçmişte Türkiye'de büyükelçilik yaptı. ABD'nin "Türkiye" masasının baş aktörlerinden biri.

İşte, ABD emperyalizminin daha Öcalan yakalanmadan önce bilinen en meşhur kodamanları üzerinden Türkiye'ye kestiği Kürt sorunu faturası böyle... Aradan 28 koca yıl geçti.

Bu uzun yıllar arasında ülkemizde neler oldu? Cevabı biliyorsunuz.

Kaynak: Türkiye'nin Kürt Meselesi - sayfa 300-308

[Con Sinov @lordsinov]

Hadi Cumhuriyet nasıl ilan edildi biraz onu konuşalım. Ama yüzeysel tarih kitaplarındaki gibi "Atatürk 28 Ekim günü herkesi toplayıp ilan edeceğiz dedi" şeklinde yahut anti-Kemalist kitaplardaki gibi "Atatürk cumhuriyet ilan edebilmek için kimseye haber vermeyip kendi adamlarıyla oldu bitti yaptı şeklinde" değil, hakiki anlamda yazalım.

Yalnız yazı biraz uzun olacak. Çünkü bu konuyu derinlemesine ele alabilmek için bir sürü bilgi vermek gerekiyor.

Öncelikle belirtmek gerekir ki 29 Ekim gününün Mondros'un 30 Ekim'de imzalanmasıyla ilgisi yok. En azından o dönemde Mondros'un yıl dönümünün bir etken olduğuna işaret eden kaynak mevcut değil. Zaten sürecin nasıl geliştiğini okuyunca, Mondros'un yıl dönümünün bu konuyla ilgisi olmadığı doğal olarak ortaya çıkacak.

Cumhuriyet, yani "milli egemenlik" kavramının siyasal rejim olarak ifade edilmesi esasen ta 1920'de fiilen, 1921'de hem fiilen hem şeklen hayata geçmişti. Çünkü TBMM hem yasamayı hem yürütmeyi tekeline almıştı. Padişaha veya saltanata hiçbir rol düşmüyordu. 1921'de egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu hususu anayasaya girmişti. Ve bu husus Milli Mücadele'yi oluşturan kadrolar tarafından da kabul edilmiş, tasdik görmüştü.

(Teknik bir yorum: Goloğlu bu dönemi 3. Meşrutiyet diye tanımlıyor. Bana göre bu döneme bir isim verme arayışı doğru olmakla birlikte 3. Meşrutiyet isabetsiz bir tanım. Çünkü bu dönemin alameti farikası öyle veya böyle, saltanatı yönetimden dışlanmasıdır. Bu nedenle meşrutiyet kavramı bu döneme uymaz)

Neyse, konumuza dönelim.

O halde cumhuriyet tartışması nedir? Bu tartışma, esasen milli egemenlik tartışması değil, devlet başkanlığı tartışmasıdır. Çünkü mücadele boyunca devlet başkanlığı yani saltanat/hilafet makamının ne olacağı netleştirilmemişti. Yani padişah yönetimde yoktu ama bir devlet başkanı da yoktu. Atatürk meclis başkanıydı ama bir yönüyle devlet başkanı aksiyonlarını alıyordu. Aslında bu da bilinçli bir tercihti. Çünkü saltanat/hilafet o dönem ünik bir mevkiydi. Bu makamı yok etme düşüncesi o kadar da yaygın değildi. Çok da şaşırmamak lazım. 20. asrın başında cumhuriyet ve demokrasi ne kadar tanınıyordu ki? Asırlarca saltanat ve hilafetin kutsiyeti algısıyla büyümüş nesiller için bu algı son derece doğaldı.

Atatürk ise günün sonunda bu iki makamı da kaldırmayı kafasına koymuştu. Fakat işgal sırasında bu denli derin tartışmayı açmakta fayda görmüyordu. Bu tutumu da son derece doğal. Çünkü mücadelenin başında hem büyük bir itibarı yoktu, yani böyle köklü yön verme kabiliyeti yoktu hem de mücadeleye destek veren saltanat/hilafet taraftarlarını dışlayacak bir tartışma açmanın mücadeleyi bölmesinden çekiniyordu.

Hal böyle olunca hilafet/saltanat mevzuu mücadelenin sonrasına bırakıldı. Türk ordusu düşmanı denize döktüğünde aradan 2 seneden fazla zaman geçmişte ve bu süre zarfından Vahdettin'in ihanetleri hem kendi kredisini hem de saltanat makamına olan olumlu düşünceleri bitirmişti.

Atatürk de bunu görüyordu. Barış görüşmelerine başlanacağı sırada İngilizler hem Ankara'yı hem İstanbul'u Lozan'a davet ederek yaşanacak ikilikten istifade kurnazlığı gösterince Atatürk krizi fırsata çevirdi. İstanbul'un Lozan'da var olma hevesini fırsat bilip bunun önüne geçebilmek için hem İstanbul hükümetini hem de saltanatı ortadan kaldıracak süreci başlattı. Esasen Vahdettin, bu makamı öyle kirletmişti ki Ankara'da en koyu muhafazakar mebuslar bile saltanat makamının yasını tutmadı. Dolayısıyla hem Vahdettin'i tahttan indirdiler hem de saltanatı kaldırdılar.

Ama bu karar devlet başkanlığı makamı sorununu ortadan kaldırmadı. Çünkü halifelik makamı hala ortada duruyordu. Gerçi Atatürk bu makamın siyasi bir rolü olmadığını söylüyordu ama halife dini olduğu kadar siyasi bir mevkiydi. Yani halifeyi dini hürmet nedeniyle kabul etmek isteyenler olduğu kadar devletin yeni başkanı olarak kabul etmeyi öngören bir görüş de vardı. İşte bu noktada devreye politik bir hesaplaşma girdi.

Meclisteki muhalifler, Atatürk'ün hem karizmatik bir lider hem savaş kahramanı hem de Kurtarıcı mevki nedeniyle biraz endişeliydi. Buna da çok şaşırmamak lazım. Çünkü o dönemin insanları Abdülhamit istibdatını yaşamıştı. Hepsinde bir miktar post-Abdülhamit sendromu vardı. Enver'in Atatürk'e yazdığı mektupta bile bu sendromu görürüz. Karizmatik bir liderin iktidarı ele geçirip ülkeyi diktatörlükle yürütebileceklerinden endişe ediyorlardı. Bir tür sosyolojik vaka diyebiliriz.

Neyse... Lozan'ın başladığı dönemde muhaliflerde, Abdülmecit halife olarak devlet başkanlığı makamını meşgul etsin, meclis ve hükümet siyasi işleri yürütsün, Mustafa Kemal milli bir kahraman ve rehber olarak siyasi sahadan uzaklaşsın ve memleket bu yolda devam etsin gibi bir görüş türedi. Atatürk'ün siyasi bir fırka kuracağını belli etmesi de bu görüşü tetiklemiştir.

Tabi bu görüştekilerin içinde katıksız Atatürk düşmanı olan, saltanatın geri gelmesi için çıkarı gereği hilafeti savunan, halife makamının dinsel ve tarihi çekiciliğine fikren bağlı bulunan veya Atatürk'ün yeni bir Abdülhamit olabileceğinden endişe eden pek çok farklı yelpazede insan vardı. İyi ve kötü niyetli bir sürü kesim bu torbanın içindeydi.

Şimdi, cumhuriyet bu kütle içinde bulunan bazıları için halifenin ortadan kaldırılması ve Atatürk'ün devlet başkanı makamına geçmesi manasına geliyordu. Yani kategorik olarak cumhuriyet/milli egemenlik karşıtı olmayanlar bile halifenin devre dışı kaldığı bir senaryoya kapalıydı. Yani milli egemenlik olsun, halk iradesi olsun ama tepesinde de halife olsun gibi...

Atatürk ise farklı görüşe sahipti. Ona göre milli mücadeleyi kazanmakla tüm sorunlar çözülmüş olmazdı. Memleketin geri kalmışlığının yok edilmesi için onu geri bırakan kurum ve anlayışlar toptan kaldırılmalıydı. Bir de Atatürk'ün tecrübeleri onu radikal inkılaplara itiyordu. Haksız da sayılmaz bence. Çünkü bu ekip 1908'de Abdülhamit'e anayasayı yeniden kabul ettirip meclis açtırmıştı. O dönemin insanları sanıyordu ki anayasa ilan edilecek, meclis açılacak ve tüm sorunlar çözülecek. Fakat Atatürk daha genç bir subayken bu tip şekilci devrimlerin günün sonunda başarı getirmediğini yaşayarak görmüştü. Şimdi yıllar sonra kendisi dümenin başındayken mazinin hatalarını tekrar etmek istemiyordu. Hülasa, devrime bir lider ve program gerekliydi. İnkılap programı hazırdı ama bunu hayata geçirmek için güçlü bir liderlik gerekiyordu. Devlet başkanlığını halifeye, siyaseti dönemin aktörlerine bırakıp milli rehber olarak Çankaya'da emeklilik hayatı yaşaması halinde elde edilen zaferlerin bile manasını yitireceğini ve memleketin eski düzende kör topal ilerleyeceğini biliyordu. O yüzden programın yürütülmesi için lider olarak kalması yani cumhuriyet ilanıyla devlet başkanlığı makamına geçmesi gerekirdi.

Bir de şu var. Başta halife olacaksa ve saltanat usulü babadan oğula değişecekse bu tam manasıyla cumhuriyet olmazdı. Daha çok İngiliz yönetimini andıran hibrit bir düzen olurdu. Yani, Atatürk'ün düşünceleri kategorik olarak daha doğruydu. Zira halifenin devlet başkanı kaldığı senaryoda memleketi geri bırakan bazı kurum ve aktörler de yaşama şansı bulurdu. Mesela, meclis kadın hakları derse, halife çevresi şeriat diye bağırırdı, ülke yine eski düzende yuvarlanıp giderdi.

İşte cumhuriyet tartışmalarının özü buydu. Peki 29 Ekim süreci nasıl başladı... Oraya gelelim.

Yukarıda anlattığım gibi, devlet başkanlığı meselesi özünde siyasi bir meseledir. Milli egemenliğimiz cumhuriyet usulü mü olacaktı yoksa İngiliz usulü hilafet monarşisiyle mi yürüyecekti?

Bu siyasi hesaplaşma Ocak 1923'ten itibaren, Lozan devam ederken başladı. Atatürk, Lozan'dan sonra kendi programını hayata geçirmek amacıyla siyasi fırka kurmak istedi. Muhalifler de onu bu yoldan çevirmek için politik baskı kurmaya başladı. Yani Atatürk'ü doğrudan hedef alamadılar tabi ama ikna yöntemiyle, baskı yöntemiyle, siyasi huzursuzluk yöntemiyle çevrelemek istediler.

Bu süreçte en dikkat çeken faktör Rauf'tu. Çünkü o da saltanatçı ve halifeciydi. Atatürk'e Temmuz 1922'de Refet Paşa'nın Keçiören'deki çiftliğinde itiraf etmişti. Rauf aynı zamanda muhaliflerle fikri birliktelik halindeydi ama görünürde Atatürk'ün yanındaydı. Başvekildi. Atatürk'ün hükümetinin başıydı. Bir nevi dost görünümünde Atatürk'ü muhaliflerin fikrine ikna etmeye çalışıyordu.

Diğer bir figür Kara Kemal'di. O da eski düzenin aktörüydü. Eski İttihatçıların rol alabileceği bir Türkiye hayaliyle pragmatik olarak muhalefette saf tutmuştu ama kendini açık etmiyor arka planda çalışıyordu. Görünürdeki muhalefet ise İkinci Gruptu. Bu grup da milli irade ve milli egemenlik taraftarıydı ama halifenin devlet başkanı konumunda kalmasını alttan alta dillendiriyordu.

Görece Şubat 1923'ten itibaren Kara Kemal ekibi ve İkinci Grup siyasi flörte başladı. Rauf, bu flörtün gizli aktörüydü. Bunu da ben söylemiyorum, gerek Kara Kemal'in adamları Yenibahçeli Nail ve Kör İhsan gerek İkinci Grup'un lideri Hüseyin Avni ve Çolak Selahattin gerek gelecekte kurulacak Terakkiperver Fırka'nın mebusu Faik (Ziya Hurşit'in ağabeyi) hem hatıratlarında hem mahkeme ifadelerinde Rauf'un o dönem ikili oynadığını tartışmasız şekilde itiraf eder. Hatta Faik ve Hüseyin Avni, Rauf'a kızgındır bile. Bu konu uzun olduğu için oraya girmiyorum.

Fakat Rauf'un menteşe görevi gördüğü bu Kara Kemal-İkinci Grup flörtü başarıya ulaşmadı. Bu tabloda İkinci Grup'un siyasi strateji açısından başarısız olması ve güç olarak azınlıkta bulunmasının etkisi çok. Çünkü Atatürk çok büyük bir siyasi prestije sahipti.

Taraflar kozlarını Haziran 1923'teki seçimde paylaştı. Gerçi Anti-Kemalistler bu seçimi bir tasfiye olarak görür ama hiç de öyle değil. İki taraf da açıkça seçim istedi. Hatta seçim kararı mecliste oy birliğiyle alındı. Ama Atatürk daha örgütlü ve prestijliydi, İkinci Grup ise fırkalaşmış değildi. Dağınıklardı. Neticede halk Atatürk'ten yana tavır koyacaktı. Bu belliydi.

Kara Kemal bu noktada İkinci Grup'la flörtü kesip yine Rauf aracılığıyla kendisine yakın isimleri Atatürk'ün siyasi cemiyeti etiketi altında mebus adayı yapmayı denedi. Başarılı da oldu. Yaklaşık 20 mebus bu yolla meclise girdi. Bana kalırsa Atatürk, Kara Kemal'in bir şeyler denediğini bir yere kadar biliyordu ama manzaranın tamamını görebilmiş değildi. Fakat örneğin dönemin İngiliz raporları, Kara Kemal'in rolünü tam isabet görmüştür. Muhtemelen onların içinde de İngilizlere bilgi üfüren muhbirler vardı. Çünkü İngiliz raporları şaşırtıcı şekilde tam isabet öngörülerde bulunmuştur Şubat-Ağustos 1923 dönemi için.

1923 seçimleriyle birlikte İkinci Grup oyun dışı kalınca bu kez devreye Kara Kemal, Rauf ve meclisteki bir grup mebus girmeye başladı. Lozan'ın imzalanmasıyla birlikte siyasi hesaplaşma da şekillendi.

Burada Rauf yine baş aktördü. Lozan'da İsmet'le ciddi bir kriz yaşamıştı. Artık siyasi rotası için krizi kendisi mi üretti yoksa kriz çıktığı için mi rotasını o şekilde oluşturdu, orası ayrı tartışma konusu ama bana kalırsa İsmet'le olan kavgası bile kısmen planın bir parçasıydı.

Rauf, Lozan sırasındaki gerilimleri gerekçe göstererek Lozan'dan sonra İsmet'le ipleri attı. Bir siyasi kriz çıkararak Atatürk'ü bir tercihe zorladı. O olay da şudur... Rauf, hükümet başkanı olmasına rağmen İsmet'i Ankara'da karşılamak istemediğini, bir süre izne çıkmak istediğini söyledi. Atatürk de ancak hükümet başkanlığından ayrılarak izne çıkabileceğini belirtti. Özetle, Atatürk, İsmet'i seçti ve Rauf sahnenin dışında kaldı. Böylece alttan alta siyasi rotasını yeniden kurguladı. Ali Fuat ve Karabekir'le fikri bir yakınlık kurdu. Diğer yandan meclise girmeye hak kazanan bazı mebusları alttan alta örgütlemeye başladı. Bir yandan da Kara Kemal çevresiyle irtibatı diri tuttu.

Atatürk bu süreçte siyasi konsolidasyonu sağlamak adına Rauf'un yerine Fethi'yi başvekil olarak işaret etti. Onu bir tür geçiş dönemi lideri olarak düşünmüştü sanıyorum. Neticede Fethi yeni hükümet başkanı oldu.

Eylül ayıyla birlikte meclisin manzarası az çok kendini belli etti. Mecliste farklı gruplar oluşmuştu. Yani bugünkü gibi lider kimi mebus yaptıysa o mebus lider ne dediyse onu yapacak gibi bir dönem düşünmeyin. Türkçü ve inkılapçı genç mebuslar, Atatürk'le beraberdi. 20 civarında eski İttihatçı grup birlikte hareket ediyordu. Bunların dışında muhafazakar mebuslar vardı. Bunlar Atatürk'ün çizdiği yola entegre olmakla birlikte inkılapçı sayılmazdı. Bir de taşradan gelen, görece doğu eşrafından, orta yolcu ılımlı kesim vardı. Ve tabi daha pek çok ara renk...

Atatürk'��n hedefi, bu grupları Eylül'de kurduğu Halk Fırkası'nda konsolide etmekti. Nüfuzunu kemikleşmiş bir siyasi yapıya dönüştürmek istiyordu ki bu da son derece normaldi. İnkılap programı ancak bu şekilde yürütülebilirdi.

Bu arada hatırlatmak fayda var... Devlet başkanlığı mevzuu hala çözülmüş değil. Bir soru işareti olarak bekliyor...

Eylül ayı sonlarında, Atatürk, bir gazeteciye verdiği demeçte mevcut sistemin cumhuriyetten farksız olduğunu söyleyince cumhuriyet kavramı siyasi arenada bolca gündem oldu. Yani yakında cumhuriyetin ilan edileceği hususu çokça konuşuldu. O dönemin basınını incelersek, cumhuriyet ilanı çok şaşırtıcı bir öneri olarak değerlendirilmedi. Çünkü zaten milli egemenlik kavramı memlekette oturmuştu, cumhuriyet onun doğal bir sonucu olarak görülüyordu. Fakat devlet başkanlığı için halifeyi düşünenler bu kıvılcımdan rahatsız olduğu haliyle.

Halifecilerin görüşü yeni bir anayasa hazırlamak ve bu meseleleri orada çözmekti. Çünkü anayasa hazırlamak için birkaç ay gerekecekti, o süreçte mecliste bir çoğunluk yakalayıp kendi görüşlerini baskın hale getirmek istiyorlardı.

Peki bunu başarabilirler miydi? Bence hayır. Çünkü Atatürk devreye girip de açıktan politikaya başladığı anda kendi görüşünü kabul ettirmesi kuvvetle muhtemeldi. Bunu da şuradan anlıyoruz, halifeyi devlet başkanı olarak görmek isteyenler bunu mecliste açıkça ileri süremiyordu. Yani kartlar açık değildi. Daima örtülü bir siyaset yürütülüyordu. Bunu da doğal karşılamak gerekir. Açıktan yürütmeleri halinde Atatürk'ün siyasi gücü altında ezilirlerdi.

Ama anladığım kadarıyla Atatürk de politikaya şahsen çok fazla sokulmak istemiyordu. Yani süreci daha gürültüsüz patırtısız ve siyasi kamplaşma/hesaplaşma olmadan çözmek istiyordu.

Bu kapsamda ekim ayında Ankara'nın başkent ilan edilmesi için mecliste teklif sunuldu ve kabul edildi. Tabi, bu karar, devlet başkanlığı meselesinin de yeni anayasa hazırlanmadan çözülebileceği hususunda bir işaret fişeğiydi. Hal böyle olunca muhalifler mecliste adeta kümelenmeye ve yeni bir siyasi merkez oluşturmaya başladı.

Devlet başkanlığı sorununun spesifik olarak cumhuriyet ilanına giden sürece dönüşmesi Ali Fuat Paşa'nın meclis ikinci başkanlığından istifasıyla gerçekleşti. Boşa düşen koltuğu doldurmak için yapılacak seçim bir tür siyasi mücadeleye sahne oldu. Muhalifler koltuğu ele geçirip gövde gösterisi yapmak isteyince bir nevi kendilerini açık ettiler. Atatürk de karşısındaki hizbi tam olarak ortaya çıkarmak ve ifşa etmek için bir strateji üretti. Bu stratejiye göre önce muhalefetin potansiyeli ölçülecekti. Yani kaç kişiler, kaç kişiyi etkileyebilirler vsvs...

Başvekil Ali Fethi o dönemde aynı zamanda İçişleri Vekiliydi ve bu görevi yürütmekte zorluk yaşıyordu. Atatürk, bu görevden istifa etmesini isteyince boş koltuk sayısı ikiye yükseldi. Haliyle muhalefet o koltuğu da alabilmek için vites artırdı. Atatürk ise kendi fırka grubunda propaganda yapmayıp alanı bir nevi boş bıraktı ki muhalefet kendisini şöyle bir ortaya döksün. Sonuç olarak meclis ikinci başkanlığını Rauf, içişleri vekaletini de İttihatçı muhalif Sabit kazandı. Esasen Atatürk bundan bir süre önce Rauf'a Ali Fuat üzerinden meclis ikinci başkanı koltuğunu önermiş ama Rauf reddetmişti. Fakat bu seçimde yer alması, Atatürk'e hizbin niteliği konusunda önemli bir mesaj vermişti.

Atatürk, muhaliflerin potansiyelini gördükten sonra stratejinin ikinci adımına geçti. Fethi'yle görüşüp tüm hükümetin istifasını istedi. Fakat bir şartla... İstifa eden vekiller yeniden aday olmayacaktı. Hükümet bu öneriyi kabul edince Atatürk muhalefetin önüne tüm hükümeti olduğu gibi bırakmış oldu.

Böylece tüm meclis bir tür kulis cennetine dönüştü. Bir sürü liste, bir sürü aday... Meclis ikinci başkanlığı ve bir vekil koltuğunu kazanmak kolay ama tüm hükümeti kazanmak zor işti. Çünkü o dönemin sistemine göre vekiller ayrı ayrı seçiliyordu. Her adayı ayrı ayrı bulup ayrı ayrı çoğunluk elde etmek zor işti. Atatürk bu süreçte de kendi fırka grubuna bir liste sunmadı. Alanı boşalttı ve izledi. Muhaliflerin potansiyeli bu noktada yeni bir hükümet seçmeye muktedir olamadı.

İşte bu noktada Atatürk'ün stratejisinin üçünü adımı devreye girdi. Atatürk, bir hükümet krizi çıkarmıştı. Hükümet sisteminin karmaşıklığı nedeniyle bu krizi Atatürk dışında kimse de çözemiyordu. İş öyle bir noktaya geldi ki fırka grubu Atatürk'ü oturuma davet edip hükümet listesi önermesini bile istedi. Ama Atatürk onlara liste sunmadı. Bu krizi kendilerinin aşmasını istedi. Sonuç olarak kriz aşılamadı.

Ve stratejinin dördüncü adımı... Muhalefet çaresiz, meclis çaresiz ve kriz de aşılamıyor... İşte Atatürk o noktada devreye girip kendi çözümünü sundu. Buna göre bir devlet başkanı seçilecek, devlet başkanı bir mebusu görevlendirecek, mebus, bir hükümet listesi yapacak, liste toplu şekilde meclise sunulacak, oyların çoğunu alırsa hükümet kurulmuş olacak. Bu proje aynı anda hem devlet başkanı sorununu çözüyor hem de hükümet sistemini değiştirip kabine usulünü getiriyordu.

Bu öneri 29 Ekim günü fırka grubunda bizzat Atatürk tarafından sunuldu ve tartışıldı. Yani cumhuriyet 29 Ekim günü alenen masaya sunuldu. Muhalifler, bu öneriye açıktan karşı çıkmadı. Yani cumhuriyet istemeyiz diyen olmadı. Ama bu konunun yeni anayasa ile belirlenmesini istediler. Meclisin anayasa değişikliği yapma gücü olup olmadığını sorguladılar. Özetle yine örtülü ve dolaylı bir siyaset yürüttüler. Fakat fırka grubunda Atatürk'ün önerisi güçlü bir kabul gördü.

Yani Atatürk, muhaliflerin girişiminden istifade ederek bir hükümet krizi yarattı. O krizi yönetti. Krizin çözümsüz kaldığı noktada kendi çözüm önerisini meclise sundu:

Cumhuriyet ilanı ve kabine usulü...

Böylece hem muhalif girişimi siyaseten mağlup edecek hem de bir yıldır memleketi meşgul eden devlet başkanlığı sorununu çözmüş olacak hem de bu iki sorunu gürültüsüz patırtısız mecliste meşru şekilde halledecekti.

İşte 29 Ekim'de olan budur. Atatürk fırka grubuna geldi. Çözümü açıkladı. Fırka teklifi kabul etti. Ardından meclis oturumu açıldı. Anayasa değişikliği hazırlandı. Oylandı. Kabul edildi. Cumhuriyet ilan edildi. Atatürk cumhurbaşkanı seçildi. Hükümeti kurma görevini İsmet Paşa'ya verdi. İsmet Paşa hükümet listesini oluşturdu. Meclise sundu. Meclis oyladı ve kabul etti. Böylece sorun çözüldü.

Peki Karabekir, Ali Fuat, Rauf vs niye mecliste yoktu?

Çünkü Ali Fuat ve Karabekir o dönemde ordu müfettişiydi. Askeri görevi devam eden mebuslar, meclis faaliyetine zaten katılamazdı. Kanunlar buna engeldi. Rauf zaten çoktan muhaliflerle hatta gizliden gizliye Kara Kemal'le ortak hareket ediyordu. Eh birde ortada bir hükümet krizi vardı ve hızlıca çözüme muhtaçtı. Rauf şayet isteseydi İstanbul'dan Ankara'ya gelir ve hükümet krizine dahil olabilirdi. Olmadı. Ali Fuat 28 Ekim'de Ankara'daydı ama kendi rızasıyla şehirden ayrıldı. Dolayısıyla cumhuriyet bu isimlerden kaçırılmış değildir. Karabekir ise kendi rızasıyla çıktığı doğu seyahatindeydi. Belki sadece onun bu süreçten belirgin şekilde haberi yoktu diyebiliriz. Ama Rauf, Karabekir ve Ali Fuat 29 Ekim'den sonra cumhuriyete karşı olduklarına dair tek satır beyanda bulunmadı. Hatta cumhuriyetçi olduklarını açıkça ifade ettiler.

Bana kalırsa Atatürk cumhuriyeti bunlara hiç lüzum kalmadan kendi propaganda yöntemiyle de ilan ederdi. Ama siyasi konjonktür karşısına bir hadise çıkarmıştı. Bu krizi fırsata çevirmeyi ve siyasi maliyeti düşürmeyi tercih etti.

Bu hadisede şayet bir sorun varsa o sorunun sebebi muhaliflerdi. Çünkü açıkça hilafet propagandası yapmadılar. Fikirlerini açıktan haykırmadılar. Çünkü Atatürk'e karşı galip gelemeyeceklerini biliyorlardı. Bu nedenle örtülü faaliyet yürütüp Atatürk'e karşı cephe almadan mecliste çoğunluk elde etmeyi denediler. Bunu da az çok anlıyorum. Ellerinde başka tercih yoktu. Ama yani kaybettiler. Çünkü karşılarındaki adam da Kurt İttihatçıydı.

Peki 29 Ekim'den sonra ne oldu?

Devlet başkanlığında halife görmek isteyenler, düşüncelerini yine açıktan ilan etmeye cesaret edemediler. Yine örtülü faaliyet yürüttüler. Eh bir de sağlam hezimet almışlardı. Bu nedenle cumhuriyete değil de onun ilan ediliş biçimine, Halk Fırkası'na dolaylı taarruzda bulundular. Hem Halk Fırkası içinde kaldılar hem eleştirdiler. Cumhuriyete karşıyız demediler ama ilan ediliş biçimini eleştirdiler. Hatta Rauf meclise gelip cumhuriyetçiyim dedi. Halbuki değildi. Atatürk de bunu biliyordu. Atatürk kürsüye gelip Rauf'un cumhuriyetçi olmadığını ispat da edebilirdi ama Rauf görüşmeden önce Atatürk'e rica edip bu tartışmaya girmemesini istedi. Atatürk de onu kırmayıp sustu. Susmaması gerekirdi bence.

Sonuç olarak cumhuriyet, doğmuş bir çocuğun bir kriz yönetimine denk gelmesi şeklinde ilan edildi. Böyle bir kriz olmasaydı yine ilan edilirdi. Ama kriz bir kere ortaya çıktıktan sonra en makul çözülme biçimi de az çok buydu.

[neslihan yüksel @zorakidis]

@Xarriable Evini sana temizletme, seni istismar etme, birilerine peşkeş çekme koşuluyla sana burs vermediği için medeni bir Türk. Ama anlaman için illa ki feodalitenin topuzunun kafana inmesi lazım. Zavallı rolüne bürünerek aldığı bursu, biraz belini doğrultunca yerden yere vuran bir nankör

[Berna Özgül @bernaozgull]

Olaya iştirak eden 20 ayrı suç kaydı olan Mustafa Demirci ve Bülent Açıkgöz serbest bırakıldı! Abim Samet’i 10 saniye içinde boğazını hedef alarak katleden cani Halil İbrahim Demirci “pişmanım” dedi iyi hal indirimiyle 25 yıl hapis cezası aldı!

[Berna Özgül @bernaozgull]

Bugün canım abimi ziyaret ettim🛵🤍

Her ayrılışta ona aynı sözü veriyorum: Adalet yerini bulacak!

Siz de abim Samet için ses verin, adalet yerini bulsun…

#SametÖzgülİçinAdalet

[neslihan yüksel @zorakidis]

@HakanBoyav_ #FreeUyghurs #UyghurGenocide

[hafıza @turkhafiza1]

25 Ekim 1993 günü bastılar evlerini silahı olmayan savunmasız bu iki öğretmene de kıydılar. Üç yaşındaki Betül'e de. Yıllar sonra olayı anlatan itirafçı:"Fidel Kod eylemi gerçekleştirdi, gittiğimde öğretmenleri öldürmüştü kadının karnından bebeğin kafası çıkmıştı.