tüm hayallerimin gerçekleşeceğine sonsuz inanıyorum. gerçekleşmeyecek olsaydı dünyadaki tüm enerjiyi kendimde toplamışım gibi coşkulu hissetmezdim herhalde. his dünyam korkunç güçlü benim. bi gün anlatırım, enerjiyle yoğrulduğuma nasıl emin olduğumu
“kürdün gelini’ni söyler maltada biri,
bense volta’dayım ranza dibinde
ve hep olmayacak şeyler kurarım,
gülünç, acemi, çocuksu..
vurulsam kaybolsam derim,
çırılçıplak, bir kavgada,
erkekçe olsun isterim,
dostluk da, düşmanlık da”
kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri
nasıl da almış aklımı
sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan
dost, düşman söz eder kendi kavlince
kınanmak, yiğit başına.
bu, ne ayıp, ne de yasak
öylece bir gerçek, kendi halinde
belki, yaşamama sebep
Bir insanın kendisine yapacağı en büyük
kötülük, kapasitesine denk olmayan insan ve ortamlarla vakit geçirmektir. Buradaki kapasite CV, statü veya gelir değil; zihinsel uyum, karşılıklı hoşgörü ve ahlaki derinliktir. Bu konularda seçici olmazsanız, kendinizi heba edersiniz.
zamanla anlayacaksın ki hayatında karşılaşacağın en büyük sınav devam edebilmektir.iyilik yapmaya devam edebilmek,sevmeye devam edebilmek
kalbini temiz tutmaya devam edebilmektir..
hastalıktan kırılıyorum... gırla igne, serum ama zerre etki etmiyor neyse ki ananem bi karışım yapmış abimle göndermiş şimdi onu içersem hiçbi şeyim kalmayacakmis
yillar sonra "keske biraz cesaretim olsaydi" dememek için su anki mucadelem, pat küt her yere dalisim,
saglam olmayan korkusuz adimlarim, dengesiz savruluslarim, dayanaksiz cesaretim.
daha yazılırken
bir anıya dönüşen şiirlere
sordum kendi kendime,
ne yapılabilir çamurdan? heykel,
acılardan? aşk. yoksulluklardan
bir devrim bile yapılabilir.
ama hiçbir şey,
hiçbir şey yapılamaz ayrılıklardan.