Hayatımızın kara dönemleri olur ya bazen, nereye bakarsan hep zifiridir ve sessiz. Çevrendeki tüm dostlarının içleri birden kalabalıklaşır, kalabalıklar içinde bir sana yalnızlık çektirirler.. sevdiklerin ve dostların. Sadece yan yanayken hatirlanirsin ve sevilirsin güya..
Hayatimın 1 yılı silik, geri alınamayacak 1 yıl, çevremdekilerden değer ve umut beklerken başka kıtalardaki uzun süredir tanımadığım arkadaşlarlarımdan destek gördüm. Manevisi bir yana maddi dahi.. yakınındaki insanlar yüzüme gülmezken 1700km öteden mektup alacak kadar destek..
İnsanin hayati berbat haldeyken düşmanınla bile bağları iyileştirme imkani veriyor. Fakat sevdiklerin ile öyle mi? Sanki düşmandan beter hissettiriyor.