و تقریبا هیچ کاری برای آلودگی هوا انجام نمیشود: نه شهرداری برنامهای برای کاهش ترافیک و کنترل منابع متحرک آلاینده دارد، نه عزمی برای نوسازی ناوگان انبوهبر و دیزلی دیده میشود، نه امیدی به بهبود کیفیت سوخت وجود دارد و نه چشماندازی از مهار فرسودگی فزاینده خودروها به چشم میخورد.
سال ۱۴۰۴ به لحاظ آلودگی هوای شهر تهران بدترین سالی است که میشناسیم. حدود ۲۰ سال است که دادههای سنجش کیفیت هوا که از ایستگاههای متعدد سراسر تهران به دست میآید، ثبت و گزارش میشود. در هیچ سالی روایت این دادهها از هوایی که تنفس میکنیم، تا این حد سیاه نبوده است.
امسال هم -با اتکا به دادهها- قطعا بدترین سال دو دهه اخیر را از سر خواهیم گذراند: بیش از نصف روزهای سال، آلوده بوده و تا پایان سال بدتر هم میشود. اینها تفسیر و تحلیل نیست؛ واقعیت است. واقعیتهایی که برگرفته از گزارشهای رسمی و تأییدشده مراجع قانونی است.
فکت آخر:
در گزارش نابرابری جهانی تأکید شده که نابرابریها نتیجهی تصمیمات سیاسی است و نه یک مسالهی طبیعی و ناگزیر، و تغییر آن تنها با ارادهی سیاسی ممکن است.
فکت اول:
در ایران، دهک بالای درآمدی (۱۰ درصد پردرآمد جامعه) حدود ۴۶ درصد کل درآمدها را کسب میکنند. در مقابل، نیمهی پایین درآمدی (۵۰ درصد کمدرآمد جامعه) حدود ۱۸ درصد از کل درآمدها را به دست میآورند.
#تبعیض#شکاف_طبقاتی
به جای اینکه عقربههای ساعت را به سمت ملت بچرخانند، گردن ملت را به سمت عقربهها خم میکنند. اول ادارات و بعد مدارس باید ۶ صبح باز شوند، چون قانونگذار حاضر نیست از لجبازی دست بردارد و باتریهای خوابیدهی ساعت عقلانیت را تعویض کند.
@rezashirali یه دعاست که دوره کرونا خیلی میخوندن. مثلا زبان حال شیعیان در عصر غیبت. میگه خدایا، بلا بزرگ شد و دهنمون سرویس شد و ... اینجاش که من نوشتم میگه «زمین عرصه رو تنگ کرد و آسمان نعمت رو منع کرد».
امشب اوضاع آلودگی و خاموشی و ترافیک و اینترنت و ... از تهران یه شهر نفرینشده ساخته بود.
بدتر از واقعیت سیاه آلودگی هوا، بیتفاوتی جامعه نسبت به آن است. در تهران کیفیت هوا تقریبا سال به سال در حال بدتر شدن است. در ده سال اخیر، مرگ و میر ناشی از آلودگی هوا دوبرابر شده است. اما شاهد جریان اجتماعی موثری برای مطالبهی اقدام پیشگیری یا جبرانی نیستیم. چرا؟
اگر قرار باشد پیامبری برای عصر حاضر انتخاب کنم دنگ شیائوپینگ رهبر و معمار اصلاحات چینه که زمان مائو ۵بار مغضوب و مخلوع شد و همزمان با انقلاب سال۵۷ به قدرت رسید و بزرگترین هجرت از فقر و فلاکت به ثروت و رفاه را در تاریخ رقم زد درحالیکه ایران طی این مدت تقریبا مسیر عکس را طی کرده.
۱- دوستی در کنفرانسی انگیزشی در مورد ایران از ماندن گفته و از ساختن. فحشهای توییتری به سمتش روانه است. آیا ایران را هنوز میشه ساخت؟
۲- اونهایی که اینجا را میخونند میدونند که وضع ایران را ۶ از ۱۰ میدونم. هیچ فرایند واقعبینانهای وجود نداره که بشه ایران را دوباره ساخت. ۲ از ۱۰ شدن ایران قطعیه.
۳- خیلی از کسانی که در ایران ماندهاند و سرخورده شدهاند دو دلیل تکراری دارند: یک: سرخوردگی از مبارزه. دو: سرخوردگی از ساختن.
۴- خیلی از کسانی که در ایران ماندهاند و سرخورده نشدهاند، یک دلیل تکراری دارند: پرستاری. پرستاری از والدین پیر.
۵- سه شغل همیشگی از دوران بشر اولیه وجود داشته: سازنده، مبارز، پرستار.
۶- چند روز پیش دو ساعتی به همراه دوستی که این نمایشگاه کذایی ونگوگ و پیکاسو را در موزه هنرهای معاصر چیده و کیوریت کرده بازدید حضوری و گپ و گفت داشتیم. حقیقتا یک تنه در برابر انواع مقاومتها ایستاده تا بچههای عکس زیر و چند ده هزار نفر دیگه چند دقیقهای ونگوگ و پیکاسو ببینند. با عینک ساختن بهش نگاه کنید مطلقا اتفاقی نمیفته. همگی بعد از بازدید به همان مشکلات قبلی برمیگردند، تورم دارند، دود میخورند و بیبرقی تجربه میکنند. ولی با عینک پرستاری به این کار دوستمون نگاه کنید، چند دقیقهای درد و رنج دهها هزار نفر را کم کرده.
۷- با همین عینک پرستاری که به دور و بر نگاه کنید کسانی را میبینید که مشغول کم کردن درد و رنج هستند و مطلقا توهم ساختن ندارند: کسی که ده سال است برای کودکان روستایی قصه میگه، کسی که برای آزادسازی زندانیان کمک مالی جمع میکنه. کسی که استارتاپ اجتماعی کدنویسی راه انداخته. کسی که باشگاه کتابخوانی راه انداخته. کسی که در زاگرس درخت میکاره. کسی که خیریه محلی راه انداخته. کسی که همان کنفرانس انگیزشی شبیه تداکس راه انداخته. متوهم نیستند و میدونند با هیچ کدوم از این کارها هیچ تغییری اتفاق نمیفته. تخریب و ۲ از ۱۰ شدن ایران قطعیه. ولی در همه این کارها درد و رنجی کم میشه.
۸- چهل سال است با عینک «مبارزه» یا «ساختن» به ایران نگاه کردهایم. توی ده تا کنفرانس انگیزشی دیگر هم سخنرانی کنید، تا وقتی مثل چهل سال اخیر توهم مبارزه و ساختن داشته باشید کسی همراهتون نمیشه و به جایی نمیرسید. وقتشه که چند سالی با عینک پرستاری به ایران نگاه کنید.
۹- خوبی پرستاری اینه که بر خلاف مبارزه یا ساختن، از راه دور هم امکانپذیره. دهها نفر همین الان بیرون از ایران دارند به همون کارهایی که اون بالا نوشتم کمک میکنند: از کنار آبشار نیاگارا بعد از کار روزانه در آفیس گوگل، یک ساعت در هفته منتور یک کدنویس در ایلام هست. با هزینه قهوه یک ساعت در هفته یک زندانی مهریه را آزاد میکنه. در اینستاگرامش از لندن سالهاست به مادران ایرانی از تجربههاش میگه. با یک ساعت در هفته وبیناری در مورد هنر برگزار میکنه. نه چیزی ساخته میشه نه چیزی تغییر میکنه. ولی درد و رنج مهمی از کسی که داره کدنویسی یاد میگیره، مادر تنها هست، یا از زندان به زندگی برمیگرده کم میشه.
۱۰- توهم ساختن را کنار بگذارید. ۲ از ۱۰ شدن و تخریب ایران قطعیه. پرستاری کنید.
امروز با توجه به شکایت شهرداری تهران(جناب #زاکانی) در خصوص تعییرات پوشش گیاهی تهران به دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه ۳۱ به عنوان مطلع احضار شدم و گزارش ها را به بازپرس محترم ارائه دادم.