butet

[butet @1butet]

insanın en güvendiği dal kırılınca bir daha ağaca çıkası da gelmiyor

[Gregor. (Ali Bayam) @gregorsamsamsi]

Zaten olması gereken şeyleri bir lütuf yapmış gibi sunan insanlara hep şaşırıyorum. Hata yapıyor mesela, özür dilemesini bir lütufmuş gibi sunuyor. Ne alaka mesela? Sanki yapması gereken en temel şeyi yapınca ona madalya takmamız gerekiyormuş gibi davranıyorlar. Bir yanlışı fark edip telafi etmeye çalışmak ya da kırdığı kalpten ötürü pişman olmak ekstra bir iyilik değil ki, zaten olması gereken şey. İşin asgari sınırı, başlangıç noktası bu. Bunu bir büyüklük, bize lütfedilmiş bir sadaka gibi pazarlamaya çalışmak gerçekten çok tuhaf.
Sorumluluk almak kimseyi kahraman yapmaz, sadece olması gereken olgunluğa getirir. Sözünü tutmak, saygılı olmak, haksız olduğunda geri adım atmak birer lütuf değil; insan olmanın en temel kuralı.

[butet @1butet]

her çok olan tükenir

[butet @1butet]

Taş gibiyim. Çatlak bir sabır taşı gibi

[butet @1butet]

“aşağılık insanoğlu her şeye alışır.” kendine yenilmeye bile

[butet @1butet]

Telaş etme. Kimin neyi kaybettiğine yarınlar karar verecek

[butet @1butet]

of allahım

[butet @1butet]

hayal kırıklıkları da bize gebe

[butet @1butet]

açıkçası 1 gram dinlenmiş hissedemeden yeni güne başlamaktan da sıkıldım

[butet @1butet]

@smyyepolatt ee hadi be adam bekliyoruz

[butet @1butet]

“Karşımızdakini olduğu gibi görmeyip onu tanrılaştırmak, sonra da sanki böyle bir tanrı olabilirmiş de olmuyormuş diye ona kızmak.”

[cihan çetinkaya @Cihancetinkya]

Bir şeylere tahammülümüzün artık kalmamış olması, bizi anlayışsız biri yapmaz. Zamanında anlayışımızn istismar edildiği anlamına gelir.

[butet @1butet]

hamilelik sonras�� eski haline dönme büyüsü acil( her anlamda)

[butet @1butet]

bir yanım hıdıreellez ritüeli yapmak isterken diğer yanım yaka paça saçmalama buket diyor

[‎‏َ @hepkirildi]

kimsenin zor oldugunu bilmedigi bir günü atlatmanın sessizligi

[Gregor. (Ali Bayam) @gregorsamsamsi]

Yaş aldıkça insanın tahammülü azalıyor. Gereksiz insanlara, sahte ilişkilere, gürültüye karşı sabrın yavaş yavaş tükeniyor. Eskiden görmezden geldiklerine artık göz yumamıyorsun. Çünkü insan zamanla neyin değerli, neyin sadece vakit kaybı olduğunu daha net görüyor. Herkesle konuşmak istemiyorsun mesela, her ortamda bulunmak, her çağrıya cevap vermek zorunda hissetmiyorsun kendini. Kalabalıklar içinde bile yalnız kalabilmeyi öğreniyorsun. Sessizlik, bir zamanlar kaçtığın bir şeyken şimdi en çok aradığın şeye dönüşüyor.

Bu yüzden eksiltmeye başlıyorsun hayatını. İnsanları, alışkanlıkları, seni yoran ne varsa… Azalttıkça hafifliyorsun. Azaldıkça derinleşiyorsun. Ve en sonunda fark ediyorsun ki, mesele çok şeye sahip olmak değil; doğru olanla, gerçek olanla yoluna devam edebilmek. Artık kimseyi ikna etmeye çalışmıyorsun, kimseye kendini anlatma çaban kalmıyor. Seni anlayan zaten anlıyor, anlamayan için ise yorulmaya değmiyor...

[butet @1butet]

anne olduktan sonra onu daha iyi anlıyorum nelerden feragat ettiğini, istediği şeylere bir türlü sahip olamadığını, ağlıyorum

[‎‏َ @hepkirildi]

annem eski anılarını anlatırken onun da bir zamanlar hayalleri olan genç bir kız olduğunu fark etmek..

[butet @1butet]

Belli bir yaştan sonra insanın yüzündeki ifade hiç değişmiyor

[Hin Avibi @hinavibimiz]

Aniden gelen "Kime ne anlatıyorum ya" aydınlanması. Günde yirmi sekiz defa geliyor.

[butet @1butet]

“eskiden çok önemli olan şeyler artık hiçbir şey ifade etmediğinde, ama yine de orada bir boşluk olduğunda, hiçbir şeyle dolduramayıp boşluğu bağrına bastığında.”