Wat een geweldig stuk van emeritus hoogleraar Han Lindenboom: de stikstofexpert van D66 die niet gehoord wil worden door D66 omdat zijn mening niet strookt met het partijstandpunt.
COA-baas verkoopt inderdaad onzin👇
Laatste 10 jaar:
— 290.000 asiel-gerelateerde migranten
— hadden circa 150.000 sociale huurwoningen nodig
— meer dan huidige woningbehoefte sociale huur.
We bouwen dus vooral sociale huur voor asielmigranten.
*Toelichting:
Afgerond op veelvouden van 1.000 volgens CBS in totaal 289.000 asiel-gerelateerde migranten erbij in de periode 2015-2024, waarvan 161.000 asiel, 99.000 nareis en 29.000 meegekomen gezinsmigranten.
Tot vrij recent werd gerekend met 0,6 woning per statushouder, nu 0,5, dus als de waarheid ergens in het midden ligt komt dit voorzichtig geschat neer op minstens 150.000 woningen.
Woningbehoefte ligt ergens rond 400.000 en stel dat de woningbehoefte voor 30% sociale huur is, dan gaat dit dus om 120.000 woningbehoefte in de sociale huur.
Steun mij: https://t.co/2tDHwYX14O
Voor meer over de inmiddels volledige migratie-gerelateerde woningbehoefte lees mijn boek Migratiemagneet Nederland:
— https://t.co/jII1fnqqwn
— https://t.co/Fp673cmaaI
Greenwashing aanpakken? Prima. Maar dan wel voor iedereen.
Dat energiebedrijven kritisch worden bekeken op hun klimaatclaims is terecht. Wie fossiel gas verkoopt, moet dat niet presenteren alsof het volledig duurzaam of klimaatneutraal is. Consumenten hebben recht op eerlijke informatie. Greenwashing ondermijnt het vertrouwen en maakt het voor burgers moeilijk om bewuste keuzes te maken.
Maar dezelfde kritische blik zou ook moeten gelden voor de andere kant van het debat.
Want waarom lijken bedrijven juridisch en maatschappelijk afgerekend te worden op elke te rooskleurige formulering, terwijl onjuiste of sterk overtrokken voorstellingen van zaken door milieuorganisaties, activistische groepen en soms zelfs klimaatexperts nauwelijks ter discussie worden gesteld? Waarom geldt de eis van nuance en bewijsvoering niet voor iedereen?
Wetenschap is geen verzameling absolute waarheden. Klimaatmodellen werken met scenario's, aannames en waarschijnlijkheden. Prognoses worden aangepast wanneer nieuwe inzichten daarom vragen. Dat is geen zwakte, maar juist de kracht van wetenschap. Problematisch wordt het wanneer die onzekerheden verdwijnen uit het publieke debat en scenario's worden gepresenteerd als onvermijdelijke eindpunten. Wanneer afwijkende inzichten direct worden weggezet als ontkenning of onwil.
De vraag is dan ook niet óf greenwashing moet worden aangepakt. Dat antwoord is eenvoudig: ja. De echte vraag is of we bereid zijn dezelfde maatstaf toe te passen op iedereen die het publieke debat beïnvloedt.
Als een energiebedrijf misleidende claims doet, kan de Autoriteit Consument & Markt ingrijpen. Maar wie corrigeert organisaties die bewust angst aanwakkeren met onvolledige of eenzijdige informatie? Wie spreekt activistische campagnes aan wanneer voorspellingen niet uitkomen of belangrijke nuances ontbreken? En wie houdt media verantwoordelijk wanneer zij bepaalde claims kritiekloos overnemen, terwijl andere voortdurend ter discussie worden gesteld?
Een gezonde democratie heeft behoefte aan eerlijke informatie, niet aan een strijd tussen concurrerende overtuigingen die ieder hun eigen feiten selecteren. Burgers verdienen transparantie, geen marketing. Niet van bedrijven, maar ook niet van organisaties die zichzelf presenteren als de enige morele of wetenschappelijke autoriteit.
Vertrouwen ontstaat namelijk niet door slechts één kant van het verhaal streng te controleren. Vertrouwen ontstaat wanneer iedereen die invloed uitoefent op maatschappelijke keuzes bereid is zich te laten toetsen aan dezelfde normen van openheid, eerlijkheid en feitelijke onderbouwing.
Pak greenwashing dus aan. Maar wees dan consequent. Want misleiding blijft misleiding, of die nu verpakt wordt in een reclamecampagne van een energiebedrijf of in een activistische boodschap die geen ruimte laat voor nuance.
Wie werkelijk opkomt voor de consument, kiest niet voor selectieve verontwaardiging. Die kiest voor gelijke spelregels voor iedereen.
https://t.co/G1VvjVilph
Kabinet Jetten zit 100 dagen en wie mag meepraten aan tafel bij Pauw & De Wit? D66 fractieleider Jan Paternotte.
Weten jullie wie op 8 oktober 2024 aan tafel zaten toen 100 dagen kabinet Schoof werd 'geëvalueerd' bij BarLaat (de voorloper van Pauw & De Wit)?
Xander van der Wulp, Irene de Kruif, Elodie Verweij.... en Rob Jetten.
Wie kreeg bij Nieuwsuur, op 8 oktober 2024 in de uitzending over 100 dagen Schoof vanuit de oppositie het vaakst het woord? Rob Jetten.
En helemaal niemand in medialand die daar een zorgwekkend patroon in ziet. Want dit zijn allemaal 'journalistieke keuzes'. 🖕🏻
#Journalistiek #KabinetJetten
Er staat zoveel onzin in deze tweet, dat ik niet anders kan dan dit beschouwen als pure ragebait. Geef ze geen munitie tegen X, mensen. Blijf beschaafd. Ook al zijn zij op hun typische ‘nette’ D66-manier ronduit onbeschoft door samenwerking en successen te faken. #KabinetJetten
Alle mainstreammedia laten verstek gaan. Zonder @X hadden we dit niet geweten, was het niet gebeurd.
Zonder @X hadden we ook nooit van @GadSaad gehoord.
https://t.co/BvpEnh23Pd
Deze uitspraak van @ChrisAalberts over asiel:
“Zoveel zijn het er nou ook weer niet”
slaat nergens op.
Inmiddels is de asiel-gerelateerde bevolkingsgroei orde grootte één miljoen.*
Die groei gaat gestaag door en heeft veel maatschappelijke impact.
*Voor onderbouwing zie: https://t.co/eBse29vzn5
Steunen kan hier: https://t.co/ckPORuORUI
De Nederlandse rechtsstaat valt steeds vaker buiten haar eigen juridische logica. Niet omdat er geen wetten meer zijn, maar juist omdat er er te veel zijn.
Een rechtsstaat functioneert alleen wanneer wetten beperkt, begrijpelijk en voorspelbaar zijn. Burgers moeten weten wat de regels zijn, wat verboden is en wat toegestaan is. Zodra wetgeving verandert in een onoverzichtelijke jungle van uitzonderingen, uitvoeringsregels, beleidskaders, Europese richtlijnen, ministeriële regelingen en lokale verordeningen, ontstaat een fundamenteel probleem: niemand kent de wet nog werkelijk.
Nederland telt inmiddels duizenden wetten en bijna 10.000 landelijke regelingen. In 2019 stond de teller op 9.834 geldende regelingen. Daarnaast bevat het Basiswettenbestand van de overheid ongeveer 45.000 regelingen en meer dan 100.000 verschillende juridische toestanden en versies.
Maar het probleem zit niet alleen in het aantal regels. De complexiteit explodeert eveneens. Uit onderzoek naar uitvoeringsorganisaties blijkt dat tussen 2005 en 2024 het aantal wetten en regels met 147% steeg, het aantal uitzonderingen per regel met 88% en de onderlinge verwevenheid van regels met meer dan 100%.
Dat betekent dat wetten niet langer zelfstandige normen zijn. Ze verwijzen naar andere wetten, die weer verwijzen naar uitzonderingen, beleidsregels, Europese verordeningen en jurisprudentie. Het gevolg is dat zelfs gespecialiseerde ambtenaren, rechters, accountants en advocaten vaak afhankelijk zijn van software, kennisbanken en externe experts om vast te stellen wat de wet precies zegt.
Een wet die niemand begrijpt, verliest haar democratische legitimiteit.
De klassieke rechtsstaat ging uit van het principe dat burgers geacht worden de wet te kennen. Maar hoe kan dat nog wanneer de overheid zelf honderden regels wil schrappen omdat ondernemers en uitvoeringsorganisaties er niet meer uitkomen? Het kabinet heeft inmiddels als doel gesteld om 500 belastende regels te schrappen of te vereenvoudigen. Dat is feitelijk een impliciete erkenning dat het systeem onbestuurbaar is geworden.
De toeslagenaffaire liet hetzelfde zien. Niet een gebrek aan wetgeving veroorzaakte de ramp, maar een overdaad aan wetgeving, uitzonderingen, controlesystemen en bureaucratische koppelingen. Burgers werden vermalen door een machine die juridisch bestond uit duizenden regels, maar praktisch niet meer begrepen werd door degenen die haar uitvoerden.
Een rechtsstaat hoort burgers te beschermen tegen willekeur. Maar wanneer de wet zo complex wordt dat alleen specialisten haar nog kunnen interpreteren, verschuift de macht van wetgever naar uitvoerder. Dan wordt niet langer de wet beslissend, maar de interpretatie van de ambtenaar, toezichthouder of rechter.
Dat is de paradox van Nederland anno 2026.
We hebben meer wetgeving dan ooit. Meer compliance. Meer toezicht. Meer uitzonderingen. Meer rapportages. Meer juridische specialisten.
Maar juist daardoor wordt de rechtszekerheid kleiner.
Niet ondanks de tsunami aan regels, maar door die tsunami van wetten en regels.
Een rechtsstaat sterft niet alleen wanneer wetten worden genegeerd.
Een rechtsstaat sterft ook wanneer wetten zo talrijk en complex worden dat niemand nog weet waar de wet eindigt en de willekeur begint.
"Ja, met de kennis van nu." Ik hoor het vaak als ik artsen vertel over mijn kritiek op het #coronabeleid. En het zal bij de parlementaire enquête commissie ook veel voorbij komen. Nee. Het was ook de kennis van toen. Kennis die toen beter beleid had kunnen informeren, maar de stemmen die het wanhopig probeerde te delen werden uit het debat verdrongen en soms zelfs met vreselijke druk en maatregelen het zwijgen opgelegd. De bestuurders, politici, hoogleraren en OMT leden die daar aan mee werkten hebben verantwoording af te leggen. De mechanismen die speelden in de media, in ziekenhuizen en op universiteiten moeten worden blootgelegd. Het werk van de enquête commissie is zinloos als zij hier geen licht op schijnt. Want dan gaat het de volgende keer weer fout.
Ik heb zelf moeten strijden voor mijn academische vrijheid, en ik weet dat er andere vergelijkbare, soms pijnlijke verhalen zijn. Met @VierdeGolf probeerde ik dit onder de aandacht van de enquête commissie te brengen, tevergeefs. Maar dat betekent niet dat wij het op zullen geven.
Inmiddels zijn er meerdere boeken verschenen die in detail laten zien hoe het onderdrukken van kritische stemmen leidde tot slechter coronabeleid.
* "The Covid Consensus" van Toby Green en Thomas Fazi
* "In Covid's Wake" van Stephen Macedo en Francis Lee
* En sinds kort onze eigen Nederlandse, "De Covidstaat" van Eva Munnik (@EvaReports)
Als verdere ondersteuning voer ik mijn artikelen en interviews over het vaccinatiebeleid uit januari t/m maart 2021 op - niet de kennis van nu, maar de kennis van toen.
Het gaat niet om gelijk krijgen. Het gaat om voorkomen dat dit opnieuw gebeurt. Want vooralsnog lijkt het alsof we niets hebben geleerd; bepaalde kritische stemmen zijn nog altijd niet veilig aan de universiteit en andere wetenschappelijke instanties. De mechanisme hier achter onderzoek ik, en over mijn bevindingen en eigen ervaringen schrijf ik - hopelijk leuk en leesbaar voor breder publiek. Want hoog tijd om het zwijgen te doorbreken.
Links naar de artikelen hieronder.
Na de gangstalking van gisteren tegen @lidewij_devos de Vos door de mensen van laag allooi uit de TK nog even een strategische overweging.
Het protest tegen de AZC's houdt aan, met Loosdrecht voor op.
Deze protesten zij effectief, na pogingen om geweld uit te lokken door romeo's en ME die er wel erg snel en hard op los slaat hebben demonstranten zich niet weg laten sturen. De reactie is voor het overgrote deel vreedzaam gebleven, dat vindt het regime heel lastig.
Er is geen duidelijke leider van het protest, het regime probeert daarom de stroman tactiek door de helderste stem van dit protest, de stem met de meeste impact keihard aan te vallen
De aanval is bedoeld om 1. Je boos te maken, zodat je de stroman argumenten die Lideij voor de voeten werden geworpen gaat verdedigen. Let op dit is een valkuil, het protest gaat niet om blank of Joods of moslim, het gaat om de onveiligheid van de AZC's en de omvolking die evident gaande is.
2. Door Lidewij zo hard aan te pakken wordt er ook een signaal gegeven, spreek je je uit? dan kan je je opmaken voor een massale shaming vanuit politiek en media.
3. De TK is hiervoor bedoelt, afleiding, de acteurs daar hoe tergens en vervelend ook hebben geen enkele invloed op het beleid en zijn bliksmeafleiders voor de volkswoede. Die moet worden afgeleid van lokale bestuurders die veel minder bestand zijn tegen verontwaardiging van hun buurman.
4. De mensen van laag allooi uit de TK claimen de 'moral highground' een klassieker uit debat techniek (ethos, pathos, logos) dit is virtue signalling van de hoogste orde. De beschuldigingen van 'dog whistles' richting de FVD zijn juist 180 graden omgedraaid, dit soort morele verontwaardiging is een slimme manier van opruiing. Mensen zonder impuls beheersing en een zwak moreel besef kunnen hierdoor getriggered worden om een fysieke aanval op Lidewij of een demonstratie of FVD te doen.
Wat te doen en waar rekening mee te houden. Als C19 een indicator is van het draaiboek van de griezels, dan zullen dit soort aanvallen verhevigen, denk aan de hashtag "ik doe niet meer mee" weken achter een werd er op nationale televisie opgeruid in talkshows tegen mij waarop er daadwerkelijk een verward persoon mij fysiek probeerde aan te vallen. We hebben dit bij Thierry helaas ook gezien. De aanvallers worden nauwelijks of niet bestraft waarmee de staat een goedkeuring uit spreekt.
Medestanders van het AZC protest worden met een ultieme poging genudged om afstand te nemen van FVD, om FVD te isoleren (klassieke contaiment tactiek)
Uitlokking, romeo's maar nog waarschijnlijker betaalde tegendemonstranten zullen pogingen ondernemen om het uit de hand te laten lopen.
De media zal doorgaan met het entameren met een levendig debat over geweld, over de manosfeer, over discriminatie etc etc, zolang het maar niet over omvolking gaat of staatsgestuurde mensenhandel.
Politiek zal debatten houden over hoe organisaties zoals defend kunnen worden aangepakt en vervolgd, let op dit is om draagvlak te creeeren voor clandestiene en illegale acties van OM, NCTV en recherche, die 'as we speak' bezig zijn dossiers te fabriceren en 'bewijs' uit de context te halen om een paar kopstukken aan de schandpaal te nagelen, zoals we al zo vaak hebben gezien. Daar wordt volop gebruikt gemaakt van OSINT, video surveillance, schaduwen, afluisteren etc etc.
Ook zal er financieel worden opgetreden, in Duitsland en Engeland zien we dat al veel vaker. Lid van een verkeerde partij? stopzetten van een bankrekening of verzekering. Negatieve pers? geen hypotheek etc etc.
Er wordt dus een beroep gedaan op onze moed, onze eensgezindheid op ons incasseringsvermogen.
Geef niet op, verzwak niet, het regime laat de tanden zien, dat is een groot compliment
An Inconvenient Truth for climate alarmists:
Al Gore’s dramatic climate warnings shaped a generation — but 20 years later, the data tell a very different story.
Climate-related deaths are down 97% over the past century, polar bears more than doubled since the 1960s, and global burned area has decreased by more than 25% over the past quarter century.
That's hardly a success of climate policy though: fossil fuels still provide 81% of world energy, emissions keep rising, and $16 trillion+ spent on green policies since Gore's movie came out hasn’t changed the trajectory.
A good reminder that panic is a terrible policy adviser.
https://t.co/PHVlqFB3Zg
De neiging om bepaalde woorden te verbieden is niet alleen een zwaktebod maar ook een aanval op de werkelijkheid en de democratie. De remigratiewet trad in april 2000 in werking en garandeerde financiële ondersteuning voor mensen die terug willen keren naar het land van herkomst. De wet is regelmatig herzien en per 1 januari 2025 stopgezet. Officieel niet vanwege financiële redenen hoewel daar aan kan worden getwijfeld.
Een ochtendcolumn
Martel de data lang genoeg en ze bekennen alles.
“Uit onderzoek blijkt” is uitgegroeid tot het sterkste argument van deze tijd. Zodra een rapport op tafel ligt, verstomt de discussie. Cijfers hebben een bijna religieuze status gekregen. Wie data heeft, bezit waarheid. Alleen blijft een onderdeel meestal buiten beeld, de vraag waarmee het onderzoek begon.
Want juist daar ligt de uitkomst vaak al half besloten. Wie onderzoek doet naar polarisatie, vindt polarisatie. Wie zoekt naar klimaatstress, ontdekt klimaatstress. Wie sociale ongelijkheid onderzoekt, vindt sociale ongelijkheid. Niet omdat die verschijnselen niet bestaan, maar omdat onderzoek zelden begint met de vraag of iets bestaat. Het vertrekpunt ligt meestal al vast.
Ik bivakkeer een leven lang tussen marketingdata, dashboards, panels en consumentengedrag. Misschien maakt juist dat mij wantrouwig tegenover de schijnobjectiviteit van cijfers. Want met voldoende datapunten kun je uiteindelijk vrijwel alles aantonen. Of, zoals Nassim Nicholas Taleb schreef, martel de data lang genoeg en ze bekennen alles.
Taleb werd beroemd omdat hij wees op wat modellen structureel missen, gebeurtenissen die niemand voorspelde, maar die achteraf ineens logisch lijken. De val van de Berlijnse Muur. 11 september. De bankencrisis. Corona. Vrijwel geen enkel model zag ze aankomen. Achteraf volgden moeiteloos de verklaringen.
Intussen is een gesloten kringloop ontstaan. Flitsonderzoeken, panels en sentimentmetingen leveren precies het soort cijfers waar media en politiek behoefte aan hebben. De journalist krijgt een maatschappelijk verhaal met statistische rugdekking. De bestuurder krijgt beleid dat eruitziet als noodzaak.
Interessant genoeg kunnen dezelfde cijfers ondertussen dienen voor totaal verschillende politieke verhalen. Wanneer het SCP constateert dat Nederlanders zich onzeker voelen over immigratie, verlies van samenhang en dalend vertrouwen, leest Wilders daarin bevestiging dat nationale identiteit onder druk staat. Klaver ziet in dezelfde cijfers juist bewijs van groeiende bestaansonzekerheid en falend overheidsbeleid. Het rapport verandert niet. Alleen de causaliteit verschuift.
Dat geldt net zo goed voor klimaatonderzoek, arbeidsmarkttekorten of vertrouwen in instituties. De Volkskrant accentueert andere passages dan De Telegraaf. Niet omdat een van beide liegt, maar omdat redacties instinctief selecteren op interpretaties die aansluiten bij hun lezers en wereldbeeld.
Data beschrijven meestal wat mensen voelen, zelden waarom. Precies in dat gat nestelt zich de politiek. Het onderzoek toont het symptoom, de ideologie levert vervolgens de diagnose.
Waar onderzoek ooit bedoeld was om aannames te testen, functioneert een groeiend deel van de moderne onderzoeksindustrie vooral als bevestigingsmachine. Voor vrijwel iedere overtuiging bestaat inmiddels wel een dataset die het gevoel geeft dat niet alleen het instinct klopt, maar ook de wetenschap erachter staat.
Misschien zit de echte brandstof van polarisatie niet in de meningsverschillen zelf, maar in de onafgebroken productie van onderzoek dat iedere groep het gevoel geeft dat de wetenschap het eigen gelijk bevestigt.
Misschien is dat uiteindelijk Talebs belangrijkste inzicht, niet alles wat belangrijk is, verschijnt in data. En juist datgene wat buiten het model valt, verandert de wereld.
Je kunt mij niet wijsmaken dat dit (oorlogs)vluchtelingen zijn, aankomen in smetteloze witte broek, fancy grijze outfit, nieuwe sneakers en trolleys met vliegtuiglabels. Dit zijn gelukszoekers. En iedereen die dit nog steeds probeert te verkopen als zielige vluchtelingen, verdraait bewust de realiteit om de georganiseerde invoer van zgn vluchtelingen te verdedigen en te steunen. Stekeblind en naïef is een ieder die hieraan meewerkt.
Dus de parlementaire enquetecommissie gaat als eerste @MarionKoopmans verhoren...
U weet wel, die door dezelfde politieke partijen als omnipresent en alleswetend expert op het schild gehesen werd en niet van de TV en radio te slaan was.
U weet wel, de vrouw die in februari 2020 al wist te vertellen dat #SARSCoV2 niet uit het laboratorium kon komen, terwijl haar directe collega's daar privé een heel andere mening over hadden.
U weet wel, de vrouw die in de @EersteKamer glashard loog dat haar geen pandemieën bekend waren die veroorzaakt waren door een ontsnapping van een pathogeen uit het laboratorium.
U weet wel, de vrouw die meende dat het vaccin tegen #Covid19 slechts enkele dagen in je arm aanwezig zou zijn.
Deze vrouw heeft zo vaak, zo schaamteloos en zo hard gelogen, dat ik geen reden zie om haar leugens nog een keer aan te horen.
Dit is dus gewoon een Potemkin Commissie. Precies zoals ik voorspeld heb.
Beste directeur Tjeerd wat is er opeens gebeurd met al dat water dat in 2023 nog ‘honderden, soms wel duizenden jaren geleden gevallen is als regen’? En valt er plotseling veel minder dan 700mm regen per jaar?
Ik dacht, ik zal even een kritische vraag stellen want van de juichaapjes, die verkleed zijn als journalisten hoef je niks te verwachten.
@Vitens #verdienmodel
Schokkend (2)
💸 Reëel inkomen Nederland 1997–2025: één van de laagste groeicijfers van alle 27 EU-landen.
De index 100 van naar 123. Minder dan 1% per jaar gemiddeld.
Ter vergelijking:
•Duitsland: 172
•Zweden: 149
•Polen: 360
•Roemenië: 442
Zelfs Griekenland dat een ronduit catastrofale crisis doormaakte laat een vergelijkbaar reëel loonpad zien als Nederland.
Het argument ‘het inkomen is meer gestegen dan de inflatie’ is alleen waar als je uitsluitend naar de laatste paar jaar kijkt, toen lonen door de krappe arbeidsmarkt eindelijk wat aantrokken. Maar over de volle 28 jaar is dat beeld onhoudbaar.
Nederland combineert bovengemiddelde inflatie met ondergemiddelde loongroei. Het resultaat: een van de slechtste koopkrachtontwikkelingen van West-Europa.
Zwendelinski
Naar aanleiding van het interview met de voormalige press secretary van Volodymyr Zelenskyy zouden heel wat Europese politici zich toch eens ernstig achter de oren moeten krabben.
Friedrich Merz, Emmanuel Macron, Keir Starmer, Mark Rutte, Brekelmans, Jetten, Dilan en nog honderden anderen liepen jarenlang bijna dagelijks de deur plat in Kiev. Fotosessies, omhelzingen, speeches, vlaggetjes, standing ovations en morele borstklopperij.
En ondertussen werd het Europese publiek verteld dat alles onder controle was. Dat Oekraïne “aan de winnende hand” was. Dat nóg meer geld, nóg meer wapens en nóg meer escalatie de oplossing zouden brengen.
Maar iedereen met een beetje mensenkennis zag al jaren dat hier iets fundamenteel niet klopte. De theatrale optredens. De eindeloze mediashows. De emotionele manipulatie. De opgevoerde heldencultus rond een voormalig acteur die feilloos begreep hoe je westerse politici en media moest bespelen.
En wie betaalde uiteindelijk de prijs? Niet de mensen in Brussel, Parijs, Londen of Den Haag. Niet de opiniemakers met hun Oekraïense vlaggetjes op sociale media. Niet de NAVO-bureaucraten.
Nee, de prijs werd betaald door honderdduizenden gewone Oekraïners. Jonge mannen die sneuvelden. Families die uiteengerukt werden. Een compleet land dat langzaam werd vermalen in een geopolitieke oorlog tussen grootmachten.
Het meest pijnlijke van alles is misschien nog wel dat veel van deze Europese leiders zich moreel superieur bleven voelen terwijl ze tegelijkertijd actief meewerkten aan het verlengen van een conflict dat allang uitzichtloos was geworden. Diplomatie werd verdacht gemaakt. Kritische vragen werden weggezet als “pro-Russisch”. Twijfel was verboden.
En nu druppelt langzaam de waarheid naar buiten.
Arme mensen.
Dr Gert Jan Mulder