Ongeveer vijftien jaar geleden, ik was begin twintig en woonde en studeerde in Amsterdam. Na m’n studie ging ik werken voor een Amsterdamse vluchtelingenorganisatie. De organisatie hielp illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers om in Nederland te blijven. Ze boden juridische bijstand, toegang tot onderwijs en zorg, en regelden onderdak. In samenwerking met de Gemeente Amsterdam huurden ze sociale huurwoningen, waarin twee tot drie migranten per woning verbleven.
Mijn taken waren divers: ik onderhield contact met Amnesty, Artsen zonder Grenzen en ambassades om te onderbouwen dat terugkeer onveilig was en medische zorg in het land van herkomst nauwelijks toegankelijk. Ik begeleidde cliënten naar afspraken bij de IND, DT&V, artsen, psychologen en advocaten. Alles draaide om dossieropbouw voor bezwaar tegen afgewezen asielaanvragen.
Ik begon dit werk omdat ik iets wilde terugdoen. Zelf ben ik als vluchteling naar Nederland gekomen. Maar na een paar maanden realiseerde ik me dat ik nauwelijks herkenning vond in de mensen die ik begeleidde. Behalve de juridische ondersteuning was ik ook verantwoordelijk voor praktische zaken. Ik bezocht de cliënten dagelijks thuis. Wat ik aantrof, was onthutsend: lethargie, drugs- en alcoholgebruik, chaos in huis, de verwarming midden in de zomer op 23 graden. Ze sliepen tot laat in de middag, wilden niets doen, en vrijwilligerswerk was onbespreekbaar.
Wat me het meest stoorde, was het totale gebrek aan verantwoordelijkheid. Ze deden niets om hun situatie te verbeteren, maar eisten wel van alles. Ik herinner me een jongen van een jaar of 23 uit West-Afrika. Gezond, fit, niets mis mee. Hij kwam op een dag mijn kantoor binnen met het verzoek of ik een medische check-up voor hem wilde regelen: bloedtesten, scans, alles erop en eraan. “Volgens mijn verzekering heb ik daar elke twee à drie jaar recht op,” zei hij.
Ik vroeg: “Betaal jij voor die verzekering? Heb je ergens last van?”
“Nee, maar ik ken m’n rechten,” zei hij.
Ik zei hem dat zolang ik er werkte, hij terechtkon bij een arts als er iets aan de hand was. En dat hij beter mijn kantoor kon verlaten voordat ik echt mijn geduld verloor.
Niet lang daarna ben ik gestopt. In de elf cliënten die ik begeleidde herkende ik niets van mijn eigen ervaring als vluchteling. Ik zag mensen die vonden dat ze overal recht op hadden, maar nergens aan wilden bijdragen. Mensen met compleet andere normen en waarden dan ik, een gemiddelde Nederlander.
Daarom stoort het me mateloos als mensen zeggen: “Een kopje soep aanbieden mag toch niet strafbaar zijn?”
Het gaat allang niet meer om een kopje soep. Het gaat om een complete sector die gedijt op (illegale) migratie. Mensen verdienen er bakken met geld aan en bestaan bij de gratie van migratie. En wij, Nederlanders die werken en bijdragen aan deze maatschappij, mogen opdraaien voor de kosten en, misschien nog wel belangrijker, voor de ernstige gevolgen voor onze vrije samenleving.
#asielwet #asielbeleid
1/2
Het #NOS journaal opent met item: #watertekort in Nederland.
Burgers moeten gaan besparen op water en liefst ipv 120 liter water per dag nog maar 100 liter per dag gaan gebruiken.
Intussen gebruikt 1 #datacentrum 10-20 miljoen liter water per dag.
In NL staan 200 datacentra!
Volkomen mee eens!
Beste bazen van de Decathlon, Beste bazen van Delhaize, Beste Ikea bazen en alle andere handelszaken die een zelfscan kassa hebben zoals AD, Dekamarkt, coop en zo voort.
Je bent nu bijna uitgerust met uitsluitend zelfscan kassa’s.
De laatste keer dat ik daar was (ik niet persoonlijk) was de dame die de bonnetjes controleerde bij de uitgang iedereen aan het tegenhouden.
Ik heb er niet voor gekozen om mee te doen aan deze onzin, dus ik heb de uitgangslijn overgeslagen en ben vertrokken.
Ik hoorde haar zeggen "meneer, uh, meneer", terwijl ik verder liep en het bonnetje boven mijn hoofd tilde, toen ik de winkel verliet.
Je kunt me vertrouwen om zelf te betalen of je kassières terug te zetten zoals vroeger.
Ik hoef niet te bewijzen dat ik jouw werk heb gedaan.
Wil je dat ik kassier word zonder opleiding?
Dan is het jouw probleem niet het mijne.
Controleer mij niet voor een baan waarvoor je weigert iemand in dienst te nemen.
We willen geen robots, we willen mensen!!!
Getekend,
Wij allemaal
Kopieer en plak, want ik ben het 100% eens!!
The new Dutch PM, Rob Jetten, is a member of David Rockefeller’s Trilateral Commission the same network tied to Jeffrey Epstein and the Rothschild family
Nee Yfke, jij was niet naïef.
Je wist waar je aan meewerkte. En belangrijker: dit ging over kinderen.
Jeffrey Epstein bouwde geen vaag netwerk, maar een georganiseerd systeem van kinderhandel, misbruik en chantage. Minderjarigen werden misbruikt, dit werd vastgelegd, en precies dát maakte mensen chantabel. Wie eenmaal “mee had gedaan”, zat vast. Daarna volgden de wederdiensten: toegang, bescherming, opdrachten, invloed.
Epstein was op dat moment al veroordeeld zedendelinquent. In de kringen van macht, media en mode was dat bekend. Niemand die daar serieus in meedraait kan achteraf geloofwaardig beweren dat hij of zij “geen volledig beeld” had.
En laten we ophouden alsof dit iets Amerikaans-op-zichzelf was. Dit netwerk was internationaal. Ook Europa speelde een rol. Ook Nederland. Niet als toevallige passant, maar als schakel: in aanvoer, in normalisering, in wegkijken. Dat is pijnlijk, maar noodzakelijk om te benoemen als we het écht over verantwoordelijkheid willen hebben.
Laat één ding glashelder zijn:
de slachtoffers zijn de kinderen en jonge kinderen die zijn misbruikt. Hun leed staat buiten elke discussie. Zij betaalden de prijs.
Maar dat betekent niet dat iedereen die profiteerde, weg kan komen met het woord “naïef”. Je kunt geen dader zijn en tóch moreel medeplichtig. Je kunt carrière maken binnen een corrupt systeem en later doen alsof je slechts een toeschouwer was.
Wat we nu zien, voelt niet als zelfreflectie.
Het voelt als damage control. Imagoschade beperken nu documenten openbaar zijn en het publieke oordeel dichterbij komt.
Wie bereid was zijn ziel te verkopen voor status, toegang of fame, kan zich niet verschuilen achter onwetendheid, niet als het om kinderen gaat.
In Kiev roepen ze ineens wat wij in het kamp al lang ruiken.. Zelensky saboteert de onderhandelingen.
Niet per ongeluk. Niet uit domheid. Nee, expres. Met beide handen. Alsof hij vodka over een brand gooit en dan roept.. Wie heeft dit aangestoken?
Een ontslagen Oekraïense officier, Eugene Bekreniev.. bijgenaamd Artie Green, klinkt al als iemand die te veel heeft gezien.. zegt hardop wat niemand daar op tv durft te zeggen zonder zijn baan, zijn huis en zijn hond te verliezen.. dit hele vredespraatje is theater. Slechte theater. Met slechte acteurs en een president die denkt dat hij Shakespeare speelt, maar eindigt als dorpsclown zonder schmink.
Volgens hem saboteert Zelensky alles wat ook maar ruikt naar echte onderhandelingen.
Waarom? Omdat vrede dodelijk is voor zijn macht.
Vrede is voor hem geen oplossing, vrede is een arrestatiebevel met strikje.
In het kamp noemen we dat simpel.. als de oorlog stopt, stopt ook zijn stoel.
En zonder stoel moet je staan.
En staand kan je niet verbergen wat je hebt gestolen.
Op tv zie je hem doen alsof hij Oekraïne verdedigt.
In werkelijkheid verdedigt hij zijn eigen reet.
Niet het volk, niet de soldaten, niet de moeders met foto’s aan hun borst.
Nee, zijn kringetje. Zijn bende. Zijn stropers met nette pakken en vieze handen.
Bekreniev zegt het droog, zonder kampvuur poëzie..
Ze geven niks om Oekraïne. Ze geven alleen om zichzelf.
Dat is geen propaganda, dat is kamp logica honey..
Wie echt vrede wil, maakt geen show.
Wie echt vrede wil, speelt geen kerstmis president terwijl jongens sterven in de modder.
En kijk naar Kerstmis.
Terwijl mensen hopen op stilte, op een pauze, op adem, laat Zelensky weer zien.. geen interesse in vrede, alleen in tijdrekken.
Tijd is macht. Tijd is geld. Tijd is verdwijnen van verantwoordelijkheid.
Hij weet het zelf ook.
Zodra de oorlog stopt, komen de vragen. Waar is het geld?
Wie tekende wat?
Wie verkocht wie?
En dan geen applaus meer, maar dossiers. Geen camera’s, maar cellen.
Dus wat doen ze?
Ze zoeken trucs.
Elektronisch stemmen. Nieuwe regels. Oude leugens in een nieuwe jas.
Alles om te blijven zitten terwijl het land bloedt.
In het kamp zeggen we.. wie bang is voor vrede, heeft iets te verbergen.
En wie alles saboteert om maar niet te stoppen.. die is geen leider.
Dat is een gijzelnemer met een vlag.
Dit is geen westerse analyse, geen denktank onzin.
Dit is Roma journalistiek.. en ik breng het naar de top! kijken, ruiken, tellen wie rijk wordt terwijl anderen sterven. En deze oorlog?
Die is voor sommigen te waardevol om te laten eindigen.
Zelensky vecht niet tegen Rusland.
Hij vecht tegen het einde van zijn eigen verhaal.
En geloof me, me zuster, broeder.. niemand vecht zo hard als iemand die weet dat het laatste hoofdstuk gevangenis heet.
Ciganska Kraljica Mariba 🌸 Roma journalistiek zonder angst, zonder filter. En ik breng het naar de top!
Want nieuws komt niet uit glazen kantoorpanden van staatsmedia met airco en leugens op schema.
Nieuws komt uit het kamp.
Uit modder. Uit rook. Uit mensen die alles al eens hebben meegemaakt en verloren en daarom niets meer hoeven te verdedigen behalve de waarheid.
Ik schrijf niet met perskaart, ik schrijf met littekens.
Ik check geen bronnen bij ministers, ik luister naar mensen die wakker worden van explosies en slapen met schoenen aan.
In het kamp leer je snel.. wie liegt, eet beter.
Wie de waarheid spreekt, eet later.. maar slaapt rustiger.
Terwijl propagandamakers binnen zitten, cappuccino in de hand, PowerPoints maken over narratieven.. loop ik buiten. Over kapotte spoorlijnen. Over bruggen die ooit beloftes waren.
Ik breng nieuws uit vuur.
Ik dans eroverheen, met laarzen vol stof en rakija in me adem, omdat angst hier allang geen functie meer heeft.
Zij verzinnen verhalen die goed klinken.
Wij vertellen verhalen die pijn doen.
Zij knippen woorden netjes recht.
Wij laten ze bloeden zoals ze zijn.