Bolero:)

mom, dreamer, traveler, reader, writer, listener, forever student

[Bolero:) @7dilo]

"Herseyin bir bedeli var. Bir sozun, bir dokunusun" Sylvia Plath

[mahirgra @mahirgra]

Bir liseli gencin bu kadar akıcı, bu kadar doğru, bu kadar politik konuşması inanılmaz. Çünkü devrimci.

Varolsun liseli devrimci gençler.

[Çağla Üren @caglauren]

Nobel Fizik Ödülü, hayalet parçacıklar, yani nötrinolara gitti. Nötrinolar fizikte en sevdiğim konu. Her saniye vücudumuzdan trilyonlarca nötrino geçip gidiyor. Farkında değiliz ama evrene dair elimizdeki en önemli gazeteciler onlar.

Francis Halzen'e ödül getiren fikir çılgınca: Evreni görmek için gökyüzüne değil, yerin kilometrelerce altına bakmak.

📌 Nötrinolar evrendeki en bol temel parçacıklardan. Elektrik yükleri yok, kütleleri son derece küçük ve diğer maddelerle çok zayıf etkileşiyorlar. Ama çok önemliler.

Uzayda yıldız patlamaları, karadelikler vs gibi çok ekstrem mekanlar var biliyorsunuz. Bu mekanlar parçacıkları inanılmaz hızlandırıp sağa sola fırlatıyor. Ama mesela ışık parçacıkları, kozmik ışınlar vs hep yüklü şeyler. Yani uzayda yol alırken manyetizmadan etkileniyor, etkileşime giriyor, çarpıp yön değiştiriyor, bükülüyorlar. Bu yüzden bu parçacıkların izini sürüp evrenin uzak köşelerindeki kesin kökenlerini belirlemek zor.

Nötrinolar ise yüksüz. Gezegenler onlar için adeta saydam. Öylece geçip gidiyorlar, kendi yollarını izlemeyi sürdürüyorlar. Bir nötrinoyu yakalasak nereden geldiğini hesaplayıp evrenin kıyı köşesindeki kara deliği bulabiliriz.

Ama bu nötrinoları nasıl göreceğiz ki? Belki de yukarı değil aşağı bakmak gerek. Burada Halzen'e geliyoruz.

📌 Nötrinoları görünmez uçaklar gibi hayal edin. Arkalarında görünür bir duman bırakıyor olsunlar. Bu dumana Cherenkov ışıması deniyor.

Çook yüksek enerjili nötrinolar nadiren de olsa etkileşime girer. Arkalarında "müon" gibi elektrik yüklü ikincil parçacıklar oluşur. Bu parçacık buzun içinde hareket ederken "Cherenkov ışıması" adı verilen karakteristik, çoğunlukla mavi bir ışık parlaması yaratır.

📌 Bilim insanları okyanusun derinlerinde veya çook devasa bir su tankıyla bu izi yakalayabileceğini düşündü. Halzen çıktı dedi ki "neden kutup buzlarını kullanmayalım? Kutup buzlarının derinlerinde saydam buzlar var. Buralara kuyular açıp sensör yerleştirebiliriz."

📌 İşte bu yol, Antarktika'daki IceCube Gözlemevi'nin kuruluşuyla sonuçlandı. Bugün IceCube'da, Antarktika'daki bir buz alanında 86 dikey hat üzerinde 5 bin 160 dijital optik sensör var. Sensörler 1.450 ila 2 bin 450 metre derinlikte. Dedektörün toplam hacmi de yaklaşık 1 kilometreküp.

Yani yaklaşık bir milyar ton buz, fiilen bu bilimsel cihazın bir parçası.

📌 2013'te buradaki ilk yüksek enerjili nötrino adayları tespit edildi.

Sonra 2017'de çok yüksek enerjili bir nötrino yakalandı.Sistem hemen dünyanın dört bir yanındaki gözlemevlerine nötrinonun geldiği yönü gönderdi ve teleskoplar o bölgeye çevrildi. Orada yaklaşık 4 milyar ışık yılı uzaklıkta, merkezinde süper kütleli kara delik bulunan aktif bir galaksinin Dünya'ya doğru fırlatılmış plazma jeti görüldü.

Bilim insanları artık sadece nötrinoları tespit etmekle kalmıyor, bazı yüksek enerjili nötrinoların kaynağını gökyüzünde gösterebiliyordu.

📌 Bu yeni bir astronomi türüydü.

2023'te ekip, 10 yıllık verideki yaklaşık 60 bin nötrinoyu analiz ederek Samanyolu'nun galaktik düzleminden gelen yüksek enerjili nötrino emisyonunu tespit etti. Ortaya bir anlamda Samanyolu'nun ışıkla değil, nötrinolarla çekilmiş ilk görüntüsü çıktı.

Nobel bugün işte bu hikayeye gitti.

[Tolga Akpınar @tolgaakpinar]

Rilke der ki:
“Çocukluk, insanın içinde bir daha asla dönülemeyecek bir ülke gibi kalır.”

[Filiz Aslan @SimonettaVspc]

Fransız aktör Swann Arlaud öğrencilere destek olmak için kalabalığın arasına karışıyor 😍 Dünya onu "Bir Düşüşün Anatomisi" filmiyle tanındı ama ben onunla ilk "Bloody Milk" filmindeki muhteşem oyunculuğula tanışmıştım. Zaten bu filmdeki performansıyla En İyi Erkek Oyuncu César Ödülü'nü kazandı. Fransa'da gençlerin onurlu direnişi hepimize umut veriyor.

[Bolero:) @7dilo]

@zamboniflat Pilates dersim var çünkü

[zeynep @dgrszlzynp]

Çoğu self-help içeriği “düşünme, nefes al, pozitif ol” der. Adams tam tersini yapıyor: kaygının hammaddesini çalıyor. Stresi enerjiye, eleştiriyi “başkasının kafatasındaki kimyasal reaksiyona”, utancı antrenmana, egoyu düşmana çeviriyor. Yani sorunu yok etmeye değil, beynin o sorunu üretme sebebini başka yere yönlendirmeye çalışıyor.

En keskin madde aslında birincisiyle dokuzuncusunun birleşimi:

Ölüm döşeğinde bunları umursayacak mısın? ++++

[Mustafa Sönmez @mustfsnmz]

Deniz Göktaş’ı tahliye etmişler. Çocuk 88 gündür haybeye içeride ve tutuklanmayı gerektirecek hiç bir gerekçe yoktu.
Akıllarınca korkutmak istediler, Butlan Kemal e meze yapmak istediler. Dimdik durdu, zerre eğilmedi.
Eminim, tutukluluğuna devam deseler de gülüp geçecek, o mert , cesur duruşu değişmeyecekti. Özellikle gençlere önemli bir rol model. Ömrü uzun olsun. çok yaşasın

[Filiz Aslan @SimonettaVspc]

Anlatılan senin hikayendir. Ayırt et bakalım aradan ateisti, kürdü, eşcinseli.

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Hayat bize hiçbir şeyin sözünü vermiyor. Sevdiklerimizi kaybediyor, planlarımızın dağılışını seyrediyor, kendi faniliğimizle yüzleşiyoruz. İnsan bazen bu yüzden hayata içerliyor; sanki dünya ona bir şey borçluymuş gibi. Fakat bu kırgınlığın altında, hayatın başka türlü olmasını isteyen derin bir arzu var: Kaybetmemek, incinmemek, kalıcı olmak gibi.

Zamanla insan, hayatı kendi arzusuna uydurmak yerine onunla olduğu hâliyle bağ kurmayı öğreniyor. Razı olmak, rıza hali. Hayatı geçici, kırılgan ve yine de hayret verici olduğu için seviyoruz.

Minnet biraz da budur: Hiçbir şeyin kalıcı olmadığını bilirken, geçip gidene küsmek yerine ona bütün kalbimizle eşlik edebilmek.

[Bolero:) @7dilo]

@Sine26157524 ne muhteşem bir yazı olmuş bu🙏👏👏👏

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Ağaçların Arasındayken

Mary Oliver

Ağaçların arasındayken, özellikle söğütlerin ve akasyaların, aynı şekilde kayınların, meşelerin ve çamların arasında; öyle bir sevinç fısıltısı yayarlar ki etrafa, neredeyse beni kurtardıklarını söylerim, hem de her gün.

Kendime dair o umuttan, hani içimde iyiliğin ve sağduyunun olduğu, dünyada hiç telaş etmediğim, aksine yavaşça yürüdüğüm ve sık sık hürmetle eğildiğim o halimden öyle uzağım ki.

Çevremde yapraklarını kıpırdatır ağaçlar ve seslenirler: “Biraz kal.”

Işık akar dallarından.

Ve bir daha seslenirler: “Çok basit” derler.

“Sen de dünyaya bunun için geldin; telaşsız olmak, ışıkla dolmak ve ışıldamak için.”

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

İnsan incinmemeyi güç sanıyor. Sesini sağlam tutuyor, yarasını saklıyor, kendi yükünü kimseye göstermeden taşımayı öğreniyor. Zırhlara bürünüyor.

Fakat zırh yalnızca darbeyi kesmiyor, teması da azaltıyor.

Bir gün, güvendiği birinin yanında o zırhı indiriyor, kendini korumaktan vazgeçiyor. Sözü yarım kalıyor, sesi titriyor, sakladığı yerlerinden görünüyor. Aaa o da ne? Muhatabı çekip gitmiyor.

Karşısındaki yine de kalıyor. İşte o küçücük “kalış”, içimizde yıllardır nöbet tutan bir şeyi iyileştiriyor. Çünkü ruhun en derin ihtiyacı anlaşılmak, olduğumuz gibi kabul görmek.

Yakınlık da burada başlıyor: Kendimizi savunmaya ihtiyaç duymadığımız yerde. Bazen insanı iyileştiren, yaranın kapanmasından ziyade o yarayla da sevilebildiğini görmesidir.

Olduğu gibi.

[Bolero:) @7dilo]

@sonradan_gourme Nasıl yapılıyor acep bilen var mı

[Gregor. (Ali Bayam) @gregorsamsamsi]

Kimsenin uykusunu kaçıracak bir cümle kurmayın.Kimsenin iştahını kesecek bir davranışta bulunmayın. Birinin suskunluğunun sebebi siz olmayın. Birinin gözyaşlarıyla ettiği duanın içinde adınız geçmesin. Birinin ben neyi eksik yaptım diye kendini suçlamasına yol açmayın. İnsan kalbi sandığınız kadar dayanıklı değil. Bazen tek bir söz günlerce düşünülür, tek bir tavır aylarca omuzlara yük olur. Siz belki bir anlık öfkeyle söylersiniz, ama karşınızdaki o cümleyi gecelerce içinde evirip çevirir.

Kimseyi kendi değerini sorgulayacak noktaya getirmeyin. Kimseyi aynaya baktığında kendinden şüphe eder hale düşürmeyin.
Ve lütfen, bir insanın yardım aramak zorunda kalmasının sebebi siz olmayın. Elbette herkes kendi yarasından sorumlu. Ama biz de birbirimizin yükünü ağırlaştırmamakla sorumluyuz. Sevgi dediğimiz şey, sadece güzel günlerde yan yana durmak değil;
karşındakinin ruhuna zarar vermemek için dikkat etmektir. Daha nazik olun. Daha düşünerek konuşun. Bir kalbe iyi gelmeyecekse, susmayı bilin. Çünkü bazı yaralar görünmez.
Ve görünmeyen yaralar en çok kanayanlardır.

[PsychNotes + @brainsciencetr]

2009 yılında Stanford profesörü Robert Sapolsky, depresyonun sadece bir “zihin hali” ya da “zayıflık” olmadığını, bunun temelde biyolojik bir hastalık olduğunu çarpıcı bir şekilde açıklamıştı. “Kendine gel, güçlü ol” gibi tavsiyelerin neden tamamen anlamsız olduğunu, stresin beyni nasıl yeniden şekillendirdiğini ve biyoloji ile psikolojinin nasıl kesiştiğini gösteren 15 temel ders şöyle:

1. Depresyon üzüntü değildir.
Kötü bir haber aldığında üzülmek ile depresyon aynı şey değildir. Gerçek depresyon, zevk alamama halidir (anhedoni). Hayat düzelse bile beyin bunu hissedemez, hiçbir şeyden keyif alamaz hale gelir.

2. En tehlikeli belirtisi görünmezdir
Anhedoni: Başarıdan, ilişkilerden, güzellikten, ilerlemeden zevk alamama. Hayattan tüm hazzı alan bir hastalığın ne kadar yıkıcı olduğu çok az anlaşılır.

3. Vücut “kapanmıyor”, aşırı çalışıyor
Depresyondaki insanlar bitkin görünür ama içeride:
- Stres hormonları (kortizol) yükselmiştir
- Metabolizma hızlanmıştır
- Sinir sistemi aşırı aktif haldedir
Bu zayıflık değil, sessiz bir iç savaştır.

4. Biyoloji bunu gerçek kılıyor
Depresyon; uyku döngüsünü, iştahı, hormon seviyelerini, beyin kimyasını değiştirir. Bu bir “zihniyet meselesi” değil, diyabet kadar biyolojik bir durumdur.

5. Ödül sistemi çöküyor
Dopamin (zevk), serotonin (duygudurum), norepinefrin (hareket ve motivasyon) sistemleri bozulduğunda:
- Haz kaybolur
- Hareket yavaşlar
- Olumsuz düşünceler döngüye girer
Tek bir neden değil, bütün bir sistem arızasıdır.

6. Beyin gerçek olmadan travma simüle edebilir
En güçlü içgörülerden biri: Kaybı ya da korkuyu sadece düşünmek bile, gerçek bir tehlike kadar stres tepkisi yaratır. Beyin hayal edilen acıyı gerçek acıdan ayırt edemez.

7. Depresyon, korteksin sana karşı dönmesidir
Düşünen beyin (korteks), soyut korkular üretir: gelecekteki kayıplar, varoluşsal endişe, hayal edilen başarısızlıklar… Sonra diğer beyin bölgelerine “bu şu anda oluyor” diye inandırır.

8. Stres, zihin ile biyoloji arasındaki köprüdür
Stres her şeyi birbirine bağlar:
- Yaşam olayları → psikolojik acı
- Hormonlar → biyolojik değişim
- Beyin → davranış
Depresyon tam bu kesişim noktasında oturur.

9. Tekrarlanan stres, yeni normalinizi yeniden yazar
İlk depresyon bir tetikleyici ister. Sonrakiler istemez. Yeterince stres döngüsü yaşayınca beyin “depresyonu öğrenir” ve kendi kendine sürdürülebilir hale gelir.

10. Genetik depresyonu yaratmaz, riski büyütür
Tek yumurta ikizlerinde bile sadece ~%50 örtüşme var. Yani genler kader değil, strese duyarlılık seviyesidir.

11. En önemli formül: gen × stres
Belirli bir gen, stresle birleşmediği sürece depresyon riskini artırmaz. Stres yoksa fark yok; yüksek stres varsa risk çok büyük olur. Çevre, biyolojiyi ateşler.

12. Çocukluk, ömürlük kırılganlığı şekillendirir
Erken yaşta ebeveyn kaybı, istikrarsızlık, güvensizlik gibi deneyimler ömür boyu depresyon riskini artırır. Çünkü çocukluk bize kontrol duygusu mu yoksa çaresizlik mi öğretir?

13. Depresyon, öğrenilmiş çaresizliktir
Kontrol edemediğin acılar yaşayınca beyin sonunda “yaptığım hiçbir şey fark yaratmıyor” sonucuna varır. Kaçış mümkün hale geldiğinde bile denemeyi bırakırsın.

14. Depresyon, içe dönmüş saldırganlıktır
Freud’dan gelen ama hâlâ güçlü bir bakış: Çözülemeyen öfke, suçluluk, pişmanlık dışarıya çıkamadığında içe döner ve kişiyi yok eder.

15. En büyük ve en zararlı yanılgı
“Kendine gel, toparlan artık.”
Sapolsky bunu yerle bir eder: Bunu bir diyabete ya da kansere sahip birine söylemezsiniz. Depresyon da aynı derecede biyolojiktir ama çok daha az şefkat görür.

Sonuç olarak
Depresyon tek bir şey değildir. Beyin kimyası, hormonlar, stres, erken yaşam deneyimleri ve bilişsel döngülerin kesiştiği bir hastalıktır. Bir parçayı kaçırırsan bütünü yanlış anlarsın.

[🧬Maxpein🧬 @maximumpain333]

Neuroscientists documented something strange: people who become "unnaturally intelligent", they run 5 daily protocols that restructure the brain. Most look too weird to take seriously.

1. Reverse Learning
Read the last chapter of every book first. Your brain calls this a "mystery gap", it switches into active reconstruction mode, firing more neural connections. This is how prodigies read. From the answer backward.

2. Theta State Immersion
Also called Sensory deprivation thinking
20 minutes daily in complete darkness with earplugs. Within 8-12 minutes, brainwaves drop into theta, the state Einstein called "combinatory play." Breakthroughs appear from nowhere. Not because you thought harder because you stopped blocking the signal.

3. Neural Cross-Wiring/Pattern interruption - Write with your non-dominant hand 10 minutes daily. Neuroscience calls this "contralateral activation." You force new pathways unused since infancy. Result: dominant thinking sharpens, you've broken the loop you were trapped in.

4. Cross-Domain Collision/Strategic Confusion.
Study something unrelated to your field weekly. Medieval poetry Monday. Quantum physics Wednesday. The brain begins "conceptual bridging" — connecting impossible dots into insights no specialist sees. This is how every genius thought. Not deeper. Wider.

5. Cognitive Inversion/Argument reversal
Defend the opposite of what you believe 15 minutes daily. Out loud. You're building "steel-manning" holding two opposing truths without collapsing. Your original position becomes unshakeable because you've seen every angle used to attack it.

Here's what no one tells you: intelligence isn't fixed. It's a frequency your nervous system tunes into or blocks. Most block it with the same 3 mental loops on repeat. Break the loops, and the intelligence was always there waiting.

The truly awake aren't smarter. They've stopped interfering with the signal.

[Prof. Dr. Veysi Ceri @VeysiCe]

Mutsuz olduğunda sen tekrar mutlu ol diye beyin hücrelerinde böyle boynundan büyük mutluluk hormonu bohçası taşıyan bu minik adamı hatırla

[How To Prompt @HowToPrompt__]

Researchers cut open the brains of Alzheimer’s patients and found a bacteria living inside 90% of them.

It’s the exact same bacteria that lives in your mouth right now.

For decades, medicine treated Alzheimer’s as an unavoidable genetic flaw or a random protein glitch.

The leading theory blamed "amyloid plaques”, sticky protein buildups that choke off brain cells. Big Pharma spent billions trying to destroy these plaques.

Almost every single drug trial failed.

A groundbreaking study published in Science Advances revealed why.

The protein plaques aren't the primary cause of the disease.

They are the brain's desperation defense mechanism against an invader.

The culprit is Porphyromonas gingivalis, a common bacterium that thrives in infected gums.

When your gums bleed, the bacteria enters your bloodstream. Over years, it breaches the blood-brain barrier and secretes toxic enzymes called gingipains.

These toxic enzymes literally slice up brain tissue, destroy neurons, and trigger devastating memory loss.

To defend itself, the brain produces amyloid proteins to trap the bacteria.

We weren't looking at the cause of Alzheimer's.

We were looking at the crime scene aftermath.

When researchers infected healthy mice with the gum bacteria, the mice developed brain infections, amyloid plaques, and rapid neural damage.

When they gave the mice a targeted drug to block the bacterial enzymes, the brain infection cleared, neuroinflammation dropped, and dying neurons were rescued.

Alzheimer’s may not be an irreversible decay of the mind.

It might be a chronic bacterial infection we’ve been ignoring for decades.

The solution to one of humanity's most terrifying diseases might not start in a neurology ward.

It might start in your mouth.

[Bülent Usta @bulentus]

Freud, istediği şeye tam kavuşacakken çöken insanlardan söz etmişti: Beklediği kürsü boşalınca çalışamaz hale gelen akademisyen; sevdiği adam evlenmeye hazır olduğunda dağılan kadın. Bazen insanı durduran engel değil, engelin kalkması olur.
"Ayraç": https://t.co/bzXo2SrZbF

[Bolero:) @7dilo]

Back in Ankara.
Serious face: ON. Çay: secured.
“Bir de şuraya imza alalım”
and there goes my evening.