Het Hotel van de Vijftig Kamers 🏨
Er was eens een hotel met vijftig kamers. Het was eigendom van een coöperatie: alle vaste gasten waren lid. Ze betaalden jaarlijks hun contributie, hielpen mee het hotel te onderhouden en namen in vergaderingen besluiten over de toekomst. Zo voelde het hotel als hun gezamenlijke bezit.
Al jaren kwamen er meer leden dan kamers. Soms moesten gezinnen even wachten op de lijst, maar uiteindelijk vond ieder een plek. Het zwembad was druk maar leefbaar, het restaurant kende soms rijen maar iedereen kreeg zijn maaltijd. En de tuin was de trots van de coöperatie: een plek van rust, die men samen verzorgde.
Toen arriveerden er tien nieuwe reizigers. De beheerder, die namens de coöperatie handelde, besloot hen kamers te geven, ook al waren zij geen lid. Een week later kwamen er opnieuw tien, en de week daarna weer. In het begin leek het nauwelijks een probleem: een extra bed in een kamer, een tafel bij het ontbijt, een drukkere middag bij het zwembad.
Maar na enkele maanden waren er honderd nieuwe reizigers bijgekomen. De kamers zaten vol, de gangen werden volgestouwd met veldbedden en in de tuin verrezen noodhutjes. Het zwembad was overvol – kinderen die er al jaren speelden werden weggeduwd om plaats te maken. In het restaurant stonden de schalen leeg terwijl vaste gasten nog in de rij stonden.
En toen leden opnieuw een kamer wilden reserveren, kregen zij te horen: “Volgeboekt. U komt op de wachtlijst.” Tot hun verbijstering kregen de nieuwe reizigers voorrang. Wie jarenlang contributie had betaald en het hotel in stand had gehouden, moest wachten, terwijl niet-leden direct een kamer toegewezen kregen.
Daarbij brachten de nieuwe reizigers heel andere gewoonten mee. Ze aten op andere tijden, gebruikten de tuin luidruchtig, namen bezit van het zwembad op manieren die de vaste gasten vreemd waren. De vertrouwde sfeer verdween. Niet uit kwade wil, maar omdat hun manier van doen zo verschilde.
De leden klaagden bij de beheerder. “Wij zijn de coöperatie, dit hotel is van ons allemaal. Waarom krijgen wij geen stem meer?” Maar de beheerder antwoordde: “Ik beslis namens jullie. Het is beter zo.”
En terwijl hij sprak over uitbreiding – meer kamers, een groter zwembad, een nieuw restaurant – bleef de stroom reizigers gestaag doorgaan. Iedereen zag: zolang de deur onbeperkt open bleef en nieuwkomers voorrang kregen, zou uitbreiding nooit genoeg zijn.
Zo veranderde het hotel van de coöperatie. Wat ooit een gezamenlijk huis was, gedragen door zijn leden, werd een plek waar juist zij die er altijd thuishoorden, hun stem én hun plek verloren.
Sperziebonen wortelen en wokgroenten uit Kenia! Hoeveel gekker willen we het nog maken in Nederland ? Waar zijn alle linkse deug kneuters nu ?
https://t.co/4z0uSihR4J
OEFENDUEL – Wegens een last-minute afzegging van HB Amsterdam zijn wij voor a.s. Zaterdag 27 Juli om 14.30 uur op zoek naar een tegenstander (1e klasse- 2e divisie). Deze wedstrijd maakt onderdeel uit van ons Finanxe toernooi (met prijzengeld).
Reacties graag via 0630281084
𝗩𝗮𝗰𝗮𝘁𝘂𝗿𝗲: 𝗝𝗲𝘂𝗴𝗱𝘁𝗿𝗮𝗶𝗻𝗲𝗿 ⚽️💪
Ben jij degene die jeugdspelers ondersteunt, motiveert, stimuleert en ontwikkelt met als doel het beste uit zichzelf te halen? Of wil jij jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer. Check dan de vacature. 👇
https://t.co/CowUOuJyHI