اوبر گرفتم و زدم که پت همرامه یه بوزینه فرستادن، تا نشستم تو ماشین گفت سلام علیکم و رحمةالله گفتم Hallo شروع کرد عربی حرف زدن گفتم نمیفهمم یهو گفت وا مگه خاورمیانهای نیستی گفتم مگه خاورمیانه فقط عربن ایرانیام گفت پس شیعهای گفتم دین ندارم و علاقهای هم به صحبت دربارش ندارم یهو شروع کرد نه ببین شیعهها دروغگوان اسلام رو خراب کردن شروع کرد از دعوای علی و خلفا گفتن و اینکه نباید بگی علیولیالله گفتم وا مگه نمیگم نمیخوام حرفی دربارش بزنم و بشنوم یهو گفت نه ما مسلمونیم و وظیفه داریم دیگران رو هدایت کنیم یه جوری قیافش ترسناک و روانی بود تا مقصد برسیم هندزفری زدم با ریکو مشغول شدم آخرش گفت ایرانیا همه کفارن منم گفتم افتخار میکنم درو کوبیدم یه گزارش جانانه براش رد کردم.
این وحوش دیگه واقعا پررو شدن هیچجا از دستشون در امان نیستی.
دقیقا من اینجا چون به سیستم ایران عادت دارم حس میکنم یکی حتما باید بیاد وطی ۳ ساعت انواع دیتا رو منتقل کنه به مغزم که حس کنم دارم یاد میگیرم و چون ازم میخوان فکر کنم بدون اینکه ۴ ساعت سخنرانی کنن، حس میکنم دارم چیزی یاد نمیگیرم که این آفت سیستم اموزشی ایرانه برای بیش از ۱۶ سال
من با این قضیه که آدما فقط وقتی کارشون بهت گیر میکنه پیداشون میشه کاملا اوکیم و اصلا بهم برنمیخوره. پذیرفتم که دنیا همینطوری میچرخه و اتفاقا منطقی هم هست. اصلا چرا باید یه غریبهای که هیچ کاری باهات نداره وقت بذاره احوالت رو بپرسه و بخواد بدونه روزت چطور گذشته؟
مهاجرت فقط تغییر جغرافیا نیست، فرسایش تدریجی «جان و زبان» است. در وطن با یک نگاه یا طنز مشترک گل میگفتیم و میشنیدیم، اما سر کار در غربت، از ترس سوءتفاهم و نداشتن خاطرهی مشترک، ترجیح میدهیم سکوت کنیم. آب رفتن شخصیت و تبدیل شدن به نسخهای ساکت و درونگرا، بهای سنگین مهاجرت است.