Herkese koştum, herkesin halinden anlamaya çalıştım. Sonra farkettim ki kimse ne benim kıymetimi biliyor ne de halimden anlıyor. Kimse benim için ince düşünmememiş, bu acı suratıma kapı gibi çarptı.
Dostum yok, güvendiğim sırdaşım dediğim biri yok arkadaşım da yok sevdiğim de. Yalnızım ve güvensizim hiç olmadığım kadar. Bunun sebebi aynı sofrada yemek yediğim can bağım olanlardı..