این روز ها خیلی حال خوشی ندارم. گفتم سلامی خدمت دوستان داشته باشم. فعلا اولیت خانواده و سلامت روانی و فیزیکی است. به امید روزهایی بهتر برای ایران عزیزمون.
مینویسم به یادگار:
من تا ٢-٣ سال پیش فقط اقتصادی و علمی فناوری مینوشتم، چه اینجا و چه در صفحه شخصی اینستاگرام با مخاطب دوست نزدیک. از ٣ سال پیش عوض شد چون با شروع موضوع غزه دیدم که نتیاناهو برنامه اش را برای هژمونی منطقه کلید زده. این کار را کردم با وجود اینکه آگاه بودم که صد جور برچسب به من زده خواهد شد. که زده شد حتی توسط دوستانی که همه سوابق و تاریخ خانوادگی و دیدگاه های من رو سال ها لمس کرده بودند.
اسرائیل ایرانی قدرتمند و دارای دولت مرکزی قوی نمیخواهد، فرم و شاکله آن ایران هر چه باشد فرقی نمیکند. آنها برای ما خواهان آینده ای مانند سوریه امروز هستند. در صورت موفقیت حملات سنگینی به همه زیرساخت های نظامی و انتظامی کشور خواهد شد و این حملات ادامه دار خواهد بود تا هیچگاه بازسازی نشوند.
گام بعدی حمله امارات برای اشغال جزایر سه گانه خواهد بود. شاید همزمان با حملات نیروهای جدایی طلب کرد. باید انتظار عملیات نیروهای تکفیری در شرق کشور را هم داشته باشیم و شاید حتی جنگ رسمی از سوی باکو.
مغز من مغز یک شطرنج بازه، در انگلستان در مدرسه قهرمان بودم، دست خودم نیست که ۴-۵ قدم جلوتر رو نگاه نکنم. هیچگاه، هیچگاه آنقدر نمیخوام که در حال اشتباه باشم و اشتباه فکر کرده باشم.
در ایران که بود همنشین توسعهستیزانی بود که کار ایران رو به اینجا کشوندن. علیه ورود شرکتهای نفتی بینالمللی به ایران در دولت خاتمی مینوشت و لزوم انحلال سازمان برنامه و بودجه در دولت احمدی نژاد رو تئوریزه میکرد.
حالا نشسته در آمریکا جنگ داخلی در ایران رو تئوریزه میکنه.