از اونجا که فضای توییتر اصرار داره هر فردی را ذیل یک طبقهبندی سیاسی مشخص قرار بده، فکر میکنم بد نباشه یکبار موضعم رو پین کنم! :)
موضع من داده و تحلیل تخصصی اقتصادیه، با هدف بهبود معیشت، رفاه و آزادی مردم، و توسعه ایران.
برای همین، جایی از محمدرضا شاه پهلوی دفاع کردم؛ نه از موضع سلطنتطلبی! بلکه مثلا بر اساس مقایسه تاریخی درآمد سرانه.
جایی از عملکرد اقتصادی دوره اصلاحات؛ نه از موضع اصلاحطلبی، بلکه بر اساس دادهها، سیاستها و نتایج اقتصادی قابل مقایسه.
و جایی از عملکرد دولت رئیسی در یک شاخص مشخص، مثلاً مهار رشد نقدینگی در مقایسه با کشورهایی مثل آرژانتین و ترکیه؛ نه به معنای تأیید دولت یا یک جناح خاص! بلکه به معنای ارزیابی یک عملکرد مشخص با یک معیار مشخص.
بنابراین اگر کسی بخواد موضع من را با خطکشهای رایج توییتری اندازهگیری کنه، حتما گیجکننده است.
اما برای من معیار ثابته: داده، تحلیل تخصصی اقتصادی و اقتصاد سیاسی، و اثر سیاستها و تصمیمات بر زندگی مردم ایران.
دروغگویی، حماقت یا تلاش برای تحمیق عجیبی در این پست هست که سخت میشد ازش رد شد.
مثلا علی کریمی باید با بیرانوند مقایسه میشد. اون بازیگره با یه بازیگر متناظر و خواننده با خواننده متناظر در جناح مقابل. دیگه بدیهی تر از این نمیشه.
شریعتی هم که البته 4 کتاب رو شخصا تالیف کرده، بقیه پیاده شده سخنرانیهاست مجموعا 36 تا. قاعدتا باید با علامحسین ساعدی یا منصور حکمت قیاس میشد.
با یک سرچ ساده هم اینها در میاد:
محمدرضا شاه 4 کتاب داره: مأموریت برای وطنم (Mission for My Country)، ۱۹۶۱، انقلاب سفید 1967، بهسوی تمدن بزرگ، پاسخ به تاریخ (Answer to History)
آیت الله خمینی: 15 کتاب (بدون رساله)
دیگه بقیه اعداد هم اعتبارشون تا همین جا مشخصه. در واقع هیچ اطلاعات درستی در تصویر نیست. خیلی پدیده نادریه.
دلیل توسعه رانتها رو فکر کنم از ابتدا عرض کردم: شدت گرفتن جنگ گروههای قدرت (تحت تاثیر تحریم و جنگ)، اثر طمع رو تشدید میکنه که منجر به توسعه رانتها میشه. این موضوع پذیرفته شده ای هست در اقتصاد سیاسی.
ولی شاید شما وجود جنگ قدرت رو قبول ندارید، که براتون سوال هست این موارد.
و دولت هم احتمالا داره در مورد رانتهای کوچکی که درحوزه اختیاراتش هست حرف میزنه.
جایگزین نیستند.
در حال حاضر از یک طرف خود جنگ هزینه ها رو افزایش داده و منابع رو کاهش،
از طرف دیگه جنگ قدرت بین دو گروه بالا گرفته که ما رو در محدوده حدی اثر طمع قرار داده، یعنی دو طرف نیاز به منابع دارن برای شکست گروه مقابل، که به معنای استخراج منابع از هر جای ممکنه،
در چنین شرایطی جایگزینی گزینه ها بی معناست، منابع تا قطره آخر تخلیه میشن. بانک مرکزی تنها کاری که میتونه بکنه اینه که حتی الامکان جلوی این استخراج رو بگیره؛ حتی الامکان. همین.
حتما میدونید که ساختار قدرت و ساختار حکمرانی طوریه که دولت و به ویژه بانک مرکزی اختیاری برای نه گفتن به تامین مالی ندارند.
ولی روشهای جایگزین چیه؟
همین الان در سازمان برنامه، وزرات اقتصاد و بانک مرکزی کسانی مسئولیت دارند که به شدت معتقدند که نباید در این شرایط چاپ پول برای تامین مالی اتفاق بیفته و تا جایی که میتونن مبارزه میکنند، ولی فکر میکنید اصلا کاره ای هستند؟ زوری دارند؟
شوخی میفرمایید دیگه؟:)
بانک مرکزی آخرین ملجا قرض دهنده برای بانکها در زمان بحران بانکی برای جلوگیری از سرایت ریسک سیستمیه،
نه آخرین ملجا قرض دهنده برای تامین هزینه جنگ و کسری بودجه
این نوع آخرین ملجا قرض دهنده بودن میشه چهار ابرتورم بزرگ مقاله سارجنت زمان جنگ جهانی
استفاده من از آخرین ملجا قرض دهنده در کامنت قبل هم طعنه بود! :)
@shabar000 اون ۹۲ درصد درست محاسبه نشده.
چون انگیزه ها در نظر گرفته نشده و نتایج خیلی تصادفی در نظر گرفته شده بود.
بازی آخر هم بازی تمیزی به نظر نمیومد.
بله امضای تفاهم مهم نیست. بدیهیه که تا وقتی بزرگترین آرمان یک حکومت (بدون در نظر گرفتن نظر اکثریت مردمش) نابودی اسرائیل تعریف بشه، و مدام این رو اعلام کنه، و در این راستا حرکت کنه و سعی کنه بمب اتم و موشک دوربرد بسازه، قطعا اونها حمله خواهند کرد. با تفاهم و توافق یا بدون اون. امسال یا سال بعد یا چند سال بعد.
اگر ایران واقعا این آرمان رو کنار بگذاره، امریکا دیگه وارد جنگ نمیشه و پشت اسرائیل رو خالی میکنه.
اما اگر فضا این باشه که دو طرف فقط بخوان همدیگه رو نابود کنند، بله به نظر من هم این تفاهم حیله است و به نفع امریکا و اسرائیل.
@abedjahan64@AliKalaei62 مخالفت که مشخصه،
کامنتم هم شفاف بود، نظر دیگر همین نظر تندروهاست که اشغال میشیم، بمب اتم میزنه ولی مشکلی نیست یا یک نظر دیگر دیگره.
اون اهل فهم مدنظر شما بعید میدونم فهمیده باشن کدوم نظر دیگره.