کسخل فیلم از آیکانهای سینمای پست مدرنه که همه غماش انکار مفهوم «عمقه» . پیام این سینما اینه که چیزی به نام عمق فقط یک توهمه و همه چیز در سطح جریان داره.
وقتشه به یکی از اورریتدترین فیلمهای تاریخ سینما گیر بدم. پالپ فیکشن از اون فیلمهاست که استایلش انقدر الکی گنده شده که انگار کسی اجازه نداره بپرسه پشت این همه زرقوبرق، واقعاً چقدر عمق داستانی و شخصیتپردازی وجود داره؟