از وقتی اونجا زندگی نمیکنم زیاد بهش سر نمیزنم ولی به نظرم قبل از کسایی که الان گرفتنش، کارمند و مدیر و سمند سازمانی و تیبای شرکتی از جو ایرانشهر بدشون میاومد.
فکر میکنید مدیر شکمگندهی پیرهن مردونهای بد بو دوست داره جوونهای خوشگل و خوشحال با هم هنگاوت کنن؟ نه.
من هیچوقت حالم خوب نمیشه چون اعتماد به نفس حال خوبو ندارم. هیچوقت هم قرار نیست تو ارتباط با آدما پیشرفت کنم و با همین روند و شیب رو به پایین، همه رو از دست میدم.
چقدر به خوشحالی بقیه حسودی میکنین. از صبح دارم جاج میبینم:))) این چرا این لباسو پوشیده، اینا همه موادیان، اونا جندن، کسی که لین میخوره فلانه، کسی که اونجوریه بیسانه بابا بسه کسکشا چقدر حسودید. هروقت شما رو راه دادن دعوتشونو رد کنین و به زندگی سالم آشترخینهای خودتون برسین.
راسل مثل یه پسربچهی نقنقو، یعنی همون چیزی که هست، چون نمیتونست با این واقعیت کنار بیاد که خیلی واید رفته پیاستریو زد تا رد نشه.
کسی میدونه چرا اینقدر ازش بدم میاد؟ مگه چیکار کرده؟
یهو به خودت میای میبینی غم از دری که تا حالا باز نشده بود اومده، نشسته و قرار هم نیست بره. بعد دوباره همه چیز یادت میاد. هر لحظه از خاطراتت یک قطره اشک میشه با لباس قرمز و صدای جیغ.