BAITOEY

[Sopon Supamangmee @sopons]

หากคุณรู้สึกว่าที่ผ่านมาพยายามเปลี่ยนตัวเองเท่าไหร่ก็ยังไม่ไปไหน โพสต์นี้อาจจะช่วยได้
.
ทุกครั้งที่ชีวิตเริ่มหนักหน่วงรับไม่ไหว ภาพในหัวที่มักเกิดขึ้นคือการเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด เอาใหม่ จากศูนย์ เช่น ลาออกจากงานที่ทำอยู่ ย้ายไปเมืองที่ไม่มีใครรู้จัก ล้างไพ่ทุกอย่างที่เคยเป็นแล้วประกอบตัวเองขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ต้น
.
เราจินตนาการถึงวันแรกของปีใหม่ วันเกิด หรือแค่เช้าวันจันทร์ ราวกับว่ามันคือประตูที่เปิดออกสู่ชีวิตอีกเวอร์ชันหนึ่งที่ไร้ร่องรอยของความผิดพลาดเก่าๆ ติดอยู่เลย
.
เหตุผลหนึ่งที่แนวคิดแบบนี้น่าดึงดูดและหอมหวาน เพราะมันปลอบประโลมจิตใจเราได้ค่อนข้างดี ถ้าชีวิตเปรียบเป็นเรือแนวคิดนี้ก็เหมือนบอกเป็นนัยว่าปัญหาของเราอยู่ที่วัสดุตั้งต้นที่ผุพัง ถ้าได้เริ่มจากไม้ใหม่ทั้งหมด เราคงเป็นคนที่ดีกว่านี้
.
แต่...เรารู้ดีว่ามันไม่ใช่
.
มีนักปรัชญาคนหนึ่งเสนอภาพที่ตรงข้ามกับความฝันนี้อย่างสิ้นเชิง Otto Neurath นักคิดเวียนนาช่วงต้นศตวรรษที่ยี่สิบเสนอว่า “เราเป็นเหมือนกะลาสีเรือที่ต้องซ่อมเรือกลางทะเล ไม่มีวันได้ขึ้นฝั่งไปต่อเรือใหม่จากศูนย์ ถอดไม้กระดานแผ่นไหนออก ก็ต้องรีบหาแผ่นใหม่มาใส่แทนทันที โดยยืนอยู่บนไม้แผ่นอื่นที่ยังเหลือเป็นที่ค้ำ เราเปลี่ยนเรือทั้งลำได้จริง แต่เปลี่ยนได้ทีละแผ่นเท่านั้น ไม่มีทางรื้อทิ้งทั้งหมดพร้อมกัน"
.
(ชอบคำอธิบายนี้มากเพราะภาพในหัวมันโคตรชัดเลย)
.
ซึ่งต่อมานักปรัชญาชื่อ Quine หยิบภาพนี้ไปใช้จนแพร่หลาย คนรุ่นหลังจึงเรียกมันสั้น ๆ ว่าเรือของนอยรัท (Neurath's Boat)
.
พลังของภาพนี้อยู่ตรงที่มันลบภาพความฝันเรื่องอู่ต่อเรือได้อย่างนุ่มนวลแต่ในขณะเดียวกันก็เด็ดขาดมาก
.
อู่ต่อเรือที่เงียบสงบไร้เรื่องรบกวน สถานที่และช่วงเวลาที่เราสามารถพักรอให้ชีวิตนิ่งเงียบก่อน ซึ่งในชีวิตจริงมันไม่มีช่วงเวลาที่เราหยุดใช้ชีวิตเพื่อมาซ่อมชีวิตหรอก เราต้องตื่นไปทำงานในขณะที่ยังเยียวยาความสัมพันธ์ที่แตกร้าว ต้องเลี้ยงลูกในขณะที่ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นพ่อแม่ได้ดีพอหรือยัง ต้องเขียนหนังสือเล่มใหม่ทั้งที่ยังไม่หายเจ็บจากเสียงวิจารณ์เล่มเก่า ฯลฯ
.
เราต้องซ่อมเรือของตัวเองกลางทะเลเปิด คลื่นลมไม่สงบ ไม่มีวันได้ลากเรือขึ้นอู่ต่อเรือเพื่อรื้อออกทีละชิ้นแล้วประกอบใหม่จากไม้ที่ดีที่สุด การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงจึงไม่เคยเกิดจากการเผาเรือทิ้งแล้วเริ่มใหม่ มันเกิดจากการเปลี่ยนไม้ทีละแผ่นในขณะที่เรือยังแล่นอยู่กลางทะเล เวลาที่ไม้กระดานแผ่นหนึ่งผุจนต้องถอดออก เราต้องรีบหาแผ่นใหม่ใส่แทนทันที และที่ชีวิตมันท้าทายก็เพราะระหว่างที่ทำ เราก็ต้องยืนอยู่บนไม้ที่เหลือเพื่อไม่ให้ตัวเองจมน้ำ ยืนประคองตัวเราไปได้นานมากพอแล้วก็ซ่อมไปทีละแผ่น
.
Carlo Rovelli นักฟิสิกส์ชาวอิตาลีนำแนวคิดของเรือลำนี้ไปอธิบายเรื่องที่ดูไกลตัว นั่นคือการที่กาลิเลโอสร้างฟิสิกส์สมัยใหม่ขึ้นมา ซึ่งปกติแล้วเรามักเล่ากันว่ากาลิเลโอคือคนที่ลุกขึ้นล้มล้างอริสโตเติล โยนความเชื่อเก่าสองพันปีทิ้งแล้วเริ่มนับหนึ่งใหม่ แต่ Rovelli บอกว่าเรื่องเล่านี้ผิด เพราะที่จริงแล้วกาลิเลโอไม่ได้สร้างของใหม่ด้วยการลบอริสโตเติลทิ้งหรือเป็นกบฏต่อเขา
.
แต่ตรงกันข้าม เพราะกาลิเลโอเรียนรู้จากอริสโตเติลอย่างลึกซึ้งจนเข้าใจหัวใจของมัน เขาจึงมองเห็นช่องว่างที่สามารถแก้ไขและต่อยอดได้ต่างหาก
.
ระหว่างคนสองคนนี้ไม่มีเส้นแบ่งที่แตกต่างกันทั้งหมด แต่มันเป็นบทสนทนาที่ต่อเนื่องกัน กาลิเลโอเองเคยเขียนไว้ในบั้นปลายชีวิตด้วยความมั่นใจว่า ถ้าอริสโตเติลฟื้นกลับมา เขาน่าจะรับกาลิเลโอไว้ในหมู่ศิษย์ เพราะกาลิเลโอค้านคำสอนของเขาเพียงไม่กี่ข้อเท่านั้น
.
ความคิดเดียวกันนี้นำมาใช้ได้กับการเติบโตและการเปลี่ยนแปลงของเราครับ
.
เราชอบมองอดีตของตัวเองเป็นสิ่งที่ต้องปฏิเสธ เป็นความผิดพลาดที่อยากลบทิ้ง เป็นเวอร์ชันที่โง่เขลาซึ่งเราโตกว่านั้นแล้ว
.
แต่ผมมองว่าคนที่เปลี่ยนตัวเองได้จริงมักไม่ได้เกลียดอดีตของตัวเอง เขากลับจ้องมองมันอย่างลึกซึ้ง นั่งตกตะกอนและคิดลงลึกเข้าไปทำความเข้าใจมันจนพบว่าตัวเองในวันวานนั้นกำลังพยายามแก้ปัญหาอะไรบางอย่างด้วยเครื่องมือ ความรู้และทักษะเท่าที่มี (เหมือนที่อริสโตเติลอธิบายโลกจริงที่เขาเห็นได้ถูกต้องตามบริบทของเขา)
.
การเติบโตที่มั่นคงจึงไม่ได้มาจากการทุบตัวตนเก่าให้แหลกละเอียด แต่มันมาจากการยืนประคองตัวเองบนเรือลำเดิมเพื่อเอื้อมไปเปลี่ยนไม้แผ่นถัดไปทีละแผ่นเท่านั้นเอง
.
หลายคนอาจจะมองว่าการเปลี่ยนแปลงแบบนี้มันเชื่องช้าและผลลัพธ์มาไม่ทันใจ แต่สำหรับผมกลับมองว่ามันปลอบประโลมจิตใจดีมากๆ เพราะมันบอกว่าเราสามารถกลายเป็นคนใหม่ทั้งคนได้จริง โดยไม่ต้องมีวินาทีแห่งการแตกหักที่เจ็บปวด (แบบเผาเรือทิ้งอะไรแบบนั้น) การเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนที่สุดเกิดขึ้นช้าๆ จนแทบมองไม่เห็นในแต่ละวัน แล้ววันหนึ่งเราก็หันกลับไปมองแล้วพบว่าเรือทั้งลำเปลี่ยนไปหมดแล้ว ทั้งที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไม้แผ่นสุดท้ายของตัวตนเราคนเดิมหลุดออกไปตอนไหน
.
เงื่อนไขพื้นฐานหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นคือการที่เราต้องเคลื่อนไหวและเลือกให้ดีขึ้นอยู่ตลอดเวลาโดยไม่มีจุดพักที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์
.
ความทุกข์ของเราเกิดจากการปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเรามีเวลาและการควบคุมในชีวิตอย่างจำกัด เราใช้พลังมหาศาลไปกับการพยายามจัดชีวิตให้เข้าที่เสียก่อนแล้วค่อยเริ่มใช้ชีวิต ทั้งที่วันนั้นไม่มีวันมาถึง
.
การยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ใช่การยอมแพ้ มันคือการปลดปล่อยตัวเองจากภาระของการรอคอยจุดเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบ...ซึ่งไม่มีอยู่จริง
.
จำเอาไว้เสมอว่า “เราเป็นเหมือนกะลาสีเรือที่ต้องซ่อมเรือกลางทะเล ไม่มีวันได้ขึ้นฝั่งไปต่อเรือใหม่จากศูนย์”
.
ค่อยเป็นค่อยไป เลือกไม้แผ่นที่ควรเปลี่ยนก่อน รู้ว่าตอนนี้ยังต้องยืนบนอะไร และการยอมรับว่าเราจะไม่มีวันได้เห็นเรือลำที่เสร็จสมบูรณ์ เพราะทันทีที่ซ่อมแผ่นหนึ่งเสร็จ ก็จะมีอีกแผ่นเริ่มผุ
.
ดูเหมือนคำสาปที่ไม่มีวันจบสิ้น แต่มันไม่ใช่เลยมันคือรูปแบบของชีวิตที่ยังคงดำเนินต่อไป ยังมีลมหายใจ
.
เรือที่ไม่ต้องซ่อมอีกแล้วคือเรือที่ถูกลากขึ้นฝั่งและไม่ได้ออกทะเลอีกแล้ว
.
บางทีคำถามที่ควรถามตัวเองจึงไม่ใช่ว่าเมื่อไรจะพร้อมได้เริ่มต้นใหม่ทั้งหมด แต่เป็นว่าในวันนี้ ท่ามกลางทะเลที่ยังไม่สงบ มีไม้แผ่นไหนที่คุณพอจะเปลี่ยนได้สักแผ่นบ้าง และมีไม้เก่าส่วนไหนของตัวเองที่ต้องขอบคุณ เพราะมันยังช่วยให้คุณประคองชีวิตและไปต่อได้
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[Sopon Supamangmee @sopons]

ผมคิดเรื่องนี้มาได้สักพักหนึ่งแล้ว
.
เวลาไถหน้าจอสมาร์ทโฟน แล้วรู้สึกไหมว่าทำไม ‘คาเฟ่’ ทุกร้านที่เราเห็นในอินสตาแกรมถึงหน้าตาเหมือนกันไปหมด? ทำไม ‘ความสำเร็จ’ ของคนอายุ 30 ในคลิปสั้นต้องหน้าตาแบบเดียวกัน? และทำไมจังหวะการตัดต่อ มุกตลก หรือแม้กระทั่งโทนเสียงของครีเอเตอร์บน TikTok ถึงได้คล้ายคลึงกันราวกับหลุดออกมาจากโรงงานที่ถูกสร้างมาให้คล้ายกันไปซะหมด?
.
ความถามนี้วนอยู่ในหัวมาได้สักพักแต่ยังหาคำตอบไม่ได้ จนกระทั่งสัปดาห์ก่อนที่อ่านหนังสือ Life: A User's Manual ตอนหนึ่งที่พูดเรื่อง Authenticity ("ความจริงแท้”) เหตุผลที่ผมสะดุดกับเรื่องนี้จนต้องกลับมาตั้งคำถามก็เพราะดูเหมือนว่าในยุคที่เรามีอิสระในการ ‘สร้างตัวตน’ มากที่สุด เรากำลังเผชิญหน้ากับสภาวะที่ไร้อัตลักษณ์ที่สุดอยู่หรือเปล่านะ?
.
ในหนังสือผู้เขียนตั้งคำถามไว้อย่างน่าสนใจว่า อะไรคือความหมายของการเป็นคนที่เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง? คำตอบที่ชัดเจนและมักเป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปคือ การที่เราได้ทำความรู้จักว่าลึกๆ แล้วเราเป็นใคร และแสดงออกไปตามนั้น แต่นักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช นิตเช่ (Friedrich Nietzsche) กลับมีมุมมองที่ต่างออกไป
.
สำหรับนิตเช่ ความแท้จริงไม่ใช่เรื่องของการค้นหาตัวตนที่แท้จริงที่เฝ้ารอการถูกค้นพบ แต่ทว่ามันมีความหมายถึง "การสร้างตัวตน" ขึ้นมาต่างหาก หนังสือระบุไว้ว่า เราต้องเลือกได้ว่าเราจะเป็นใคร และสร้างตัวเองให้เป็นฮีโร่ในชีวิตของเราเอง เราสร้างตัวตนของเราขึ้นมาได้เฉกเช่นเดียวกับการสร้างสรรค์งานศิลปะหรือการเขียนนวนิยาย และสัญญาณที่บ่งชี้ถึงความแท้จริงก็คือ ลายเซ็นของผู้ประพันธ์ชีวิตของเราจะต้องเป็นตัวเราเอง
.
ทว่า ในโลกดิจิทัลปัจจุบัน แพลตฟอร์มต่างๆ กลับยื่น ‘รูปแบบสำเร็จรูปบางอย่าง’ มาให้เราแทน
.
อินสตาแกรมบอกเราว่า ภาพที่สวยต้องผ่านฟิลเตอร์โทนหนึ่ง คาเฟ่ที่ดีต้องเป็นสไตล์มินิมอล TikTok บอกเราว่า คอนเทนต์จะปังต้องใช้เพลงนี้ เราคิดว่าเราเลือกทำเพราะ ‘เราชอบ’ แต่แท้จริงแล้ว อัลกอริทึมต่างหากที่คอยกระซิบใส่หูเราว่า “ถ้าทำแบบนี้ คนจะกดไลก์เยอะขึ้นนะ” ยิ่งเราพยายามทำให้ตัวเองโดดเด่นบนโลกออนไลน์มากเท่าไหร่ เรากลับยิ่งกลายเป็น ‘ผลผลิตที่ถูกประดิษฐ์’ ของระบบมากขึ้นเท่านั้น
.
คำถามต่อมาคือแล้วอะไรคือต้นตอของสภาวะนี้?
.
แนวคิดอันหนึ่งมาจาก มาร์ติน ไฮเดกเกอร์ (Martin Heidegger) โดยชี้ให้เห็นว่า เคล็ดลับในการค้นหาว่าเราเป็นใครนั้น คือการต้องไม่เป็นปัจเจกนิยมมากเกินไป และในขณะเดียวกันก็ต้องไม่ยอมให้สังคมมาหล่อหลอมเราจนเกินไปเช่นกัน
.
ไฮเดกเกอร์โต้แย้งว่า คนส่วนใหญ่มักจะ "ไม่มีความแท้จริง" (Inauthentic) สาเหตุก็เพราะพวกเขาปล่อยให้ชีวิตของตัวเองถูกหล่อหลอมโดยบรรทัดฐานทางสังคมของกลุ่มคน ซึ่งเขาเรียกสิ่งนี้ว่า ‘the They’ ('พวกเขา' หรือบรรดาผู้คนในสังคม)
.
เราแต่งตัวแบบที่เขาแต่งกัน อยากได้ในสิ่งที่เขาอยากได้กัน วัดความสำเร็จด้วยไม้บรรทัดที่เขาใช้กัน โดยแทบไม่เคยหยุดถามว่าเราเลือกสิ่งเหล่านี้จริงหรือเปล่า หรือมันเพียงไหลเข้ามาแล้วเราก็รับไว้
.
เสน่ห์ของการใช้ชีวิตแบบ "พวกเขา" คือมันเบา สบาย ไม่ต้องรับผิดชอบ
.
เมื่อทุกคนทำแบบนี้ เราก็แค่ทำตาม แล้วไม่ต้องแบกน้ำหนักของการตัดสินใจว่าชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร
.
สิ่งที่ไฮเดกเกอร์คาดไม่ถึงคือ ในยุคของเรา "พวกเขา" อยู่ใกล้ตัวเราและมีอิทธิพลมากกว่าทุกยุคสมัยที่ผ่านมาเลย
.
ในสมัยของเขา "พวกเขา" คือเพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงาน สายตาของคนในหมู่บ้าน มารยาทและความคาดหวังของยุคสมัย เป็นแรงกดที่มองเห็นได้และอยู่รอบตัว แต่วันนี้ "พวกเขา" ไม่ได้อยู่ข้างนอกอีกต่อไป มันย้ายเข้ามาอยู่ในอุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือของเรา
.
บรรทัดฐานที่คอยบอกว่าเราควรอยากได้อะไร ควรมีหน้าตาแบบไหน ควรประสบความสำเร็จตอนอายุเท่าไร ไม่ได้มาจากคนที่เรารู้จัก แต่มาจากสิ่งที่หน้าจอคัดเลือกมาป้อนให้เรา
.
และมันแฝงตัวเข้ามาอย่างแนบเนียนด้วยนะ แรงกดแบบเดิมเรายังพอรู้สึกได้ว่ามันมาจากข้างนอก เรารู้ว่ากำลังทำตามคนอื่น แต่แรงกดในฟีดแฝงตัวมาว่าเป็นความชอบส่วนตัวของเรา อัลกอริทึมเรียนรู้ว่าเราหยุดมองอะไร แล้วป้อนสิ่งนั้นกลับมามากขึ้นเรื่อยๆ
.
พอถึงจุดหนึ่งเราแยกไม่ออกแล้วว่าความอยากนี้เป็นของเราจริง หรือถูกเพาะขึ้นทีละนิดจากสิ่งที่เราเลื่อนผ่านมาเป็นพันครั้ง
.
ในบริบทปัจจุบัน ‘the They’ คือ ‘กระแส’ คือ ‘สิ่งที่ใครๆ เขาก็ทำกัน’ ไฮเดกเกอร์อธิบายว่า การที่ผู้คนยอมทำตาม ‘the They’ ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความตายของตนเอง และเพื่อหลีกเลี่ยงการรับผิดชอบในการเลือกชีวิตของตนเอง หากวันหนึ่งชีวิตล้มเหลว เราก็สามารถโทษระบบหรือกระแสสังคมได้ง่ายๆ เพราะใครๆ ก็เดินเส้นทางนี้
.
ลองจินตนาการถึงฟิลเตอร์ปรับใบหน้าในแอปพลิเคชัน ทันทีที่คุณกดใช้ฟิลเตอร์นั้น ลายเซ็นบนใบหน้าของคุณ ไม่ว่าจะเป็นริ้วรอยที่บอกเล่าประสบการณ์ ความไม่สมมาตรที่เป็นเอกลักษณ์ จะถูกลบหายไปทันที เทรนด์ TikTok ก็ทำหน้าที่ไม่ต่างกัน มันปรับพฤติกรรมมนุษย์ให้เข้าสู่ ‘ค่าเฉลี่ย’ เรากลายเป็นประชากรของ ‘the They’ ที่ไร้หน้า มีเพียงเสียงสะท้อนของสิ่งที่ระบบบอกว่า ‘คู่ควรแก่การมองเห็น’
.
แล้วเราจะกู้คืน ‘ความจริงแท้’ กลับคืนมาได้อย่างไรในยุคที่เสียงของ ‘the They’ ดังก้องสะท้อนอยู่รอบตัวเราตลอดเวลา?
.
ข้อสรุปในหนังสือ Life: A User's Manual บอกว่าความจริงแท้นั้น ไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียง "ผลลัพธ์" ปลายทาง แต่มันคือ "วิถีแห่งการดำรงอยู่" (A way of being)
.
เราจะใช้ชีวิตอย่างมีความจริงแท้ได้ ก็ต่อเมื่อเราได้ใช้ความคิดไตร่ตรองถึงคุณค่าต่างๆ ที่เราต้องการจะยึดถือในการใช้ชีวิต เราต้องมองข้อจำกัดและความสามารถของตัวเองตามความเป็นจริง และหลีกเลี่ยงที่จะปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นมาเป็นตัวกำหนดทั้งหมดว่าเราต้องเป็นใคร
.
"เราไม่ยอมรับบรรทัดฐานที่ซึมซับมาตั้งแต่วัยเด็กโดยไม่ตั้งคำถาม และก็ไม่ได้ละทิ้งมันไปเพียงเพื่อต้องการแสดงจุดยืน กระบวนการพัฒนาตนเองนี้ย่อมมีนัยยะทางจริยธรรมเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะค่านิยมที่เรายึดถือ ล้วนเป็นส่วนสำคัญที่หล่อหลอมวิธีที่เราปฏิบัติตนต่อโลกใบนี้และต่อผู้อื่น" ผมว่าข้อสรุปนี้ของผู้เขียนค่อนข้างดีเลยทีเดียว
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[สวนสัตว์เปิดเขาเขียว Khao Kheow Open Zoo @KhaokheowZoo]

น้องมาแนะนำเพื่อนเล่นงับ โตมาด้วยกันคนสายพันธุ์
แต่บังมิดไปนิดนุง 😂🤣

#นกตะกราม
#สวนสัตว์เปิดเขาเขียว

[สวนสัตว์เปิดเขาเขียว Khao Kheow Open Zoo @KhaokheowZoo]

สวนสัตว์มีหน้าที่สร้างความมั่นคงทางด้านทรัพยากรสัตว์ป่า

นกตะกราม (Greater Adjutant Stork)
นกตะกราม (Greater Adjutant; Leptoptilos dubius) เป็นนกที่อยู่ในกลุ่มนกกระสาขนาดใหญ่ แม้ว่าจะไม่มีรายงานการเผยแพร่เกี่ยวกับน้ำหนักที่แท้จริงสำหรับนกตะกรามในธรรมชาติ แต่ก็ถือได้ว่านกตะกรามนั้นเป็นนกกระสาที่มีชีวิตอยู่ที่ใหญ่ที่สุด ทั้งนี้เฉพาะนกตะกรามที่ยังไม่โตเต็มวัย (juvenile) และอยู่ในกรงเลี้ยงก็มีน้ำหนักตั้งแต่ 8 ถึง 11 กิโลกรัม (18 ถึง 24 ปอนด์) ซึ่งคาดว่านกที่โตเต็มวัยสามารถมีน้ำหนักมากกว่านี้อีกเล็กน้อย ลักษณะเด่นคือ สีตัวโดยทั่วไปเป็นสีดำกระดานชนวน เทาและขาว ที่บริเวณคอและส่วนหัวไม่มีขน เป็นหนังสีชมพูปนน้ำตาล จะงอยปากมีขนาดใหญ่ มีถุงคอหรือถุงลมเปลือย ๆไม่มีขน สีชมพูอมเหลืองห้อยลงมาทางด้านหน้าของลำคอ
#สวนสัตว์เปิดเขาเขียว
#นกตะกราม

[Khamoo.andthegang @and_khamoo]

น้องสูญพันธุ์จากธรรมชาติในประเทศไทยไปแล้ว40ปี #hippo #PygmyHippo #ขาหมูแอนด์เดอะแก๊ง #หมูเด้งเด้งกี่โมง #Moodeng #พี่ขาหมู #สวนสัตว์เปิดเขาเขียว

[BAITOEY @BTLUCKYGIRL]

มาช้าแต่มานะค้าบ โปรเจ็คน่ารักมากๆค่า สุกี้อร่อย ราคาน่ารักกก💖
#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO
#安達祐人

[คอมฟอร์ตบัส🚍 @ComfortBus1225]

วง #PENTAGON จะขึ้นแสดงในงาน Hanteo Music Awards 2025 ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 15 ก.พ. 2026 นี้

นี่เป็นการรวมตัวขึ้นแสดงบนเวทีในรอบ 3 ปีของเมมเบอร์เพนทากอน ซึ่งจะเป็นตัวแทนของศิลปินที่เดบิวต์ครบ 10 ปีในปีนี้😭😭😭

https://t.co/rDooKSzIQY

[มะนาวหวาน🍋🍀🦋 @iamninky_ptg]

ปากกาใช้ดีมากกกกก
👏👍🏻 @Kyaputen_YUTO
#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO

[웁입✨ @oopip_yo]

วันนี้ฤกษ์ดีพบเจอพี่ๆยูนิเวิร์สของเพนๆที่ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงทุกๆคนนะคะ ขอบคุณโปรเจคน่ารักๆเพื่อน้องยูโตะ🎂จาก @Kyaputen_YUTO ฮับบ ได้รู้จักร้านอร่อยๆอีกแล้ว ร้านสุกี้ของพี่ฮุยไปอีก 555555 แซวๆ 🤣💙

📍HUI Sukiboran

#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO

[🍀Kℹ️M©H🅰M⚽D 💕Fan account💕 @Kimchamod]

สุขสันต์วันเกิดนะยูโตะ จะเป็นกำลังใจให้ตรงนี้เสมอ ได้เจอยูนิด้วยกัน แบบเหมือนงานรวมรุ่น ปีละครั้ง 5555 ขอบคุณที่เป็นความสุขของเราเสมอเลย สร้างผลงาน้พลงดีไต่อไปนะ @AYUTO_official

#KyaputenYutoDay2026

[웁입✨ @oopip_yo]

โปรเจควันเกิดน้องยูโตะมาเป็น LED เลย อย่างเริ่ด ชอบมากค่ะ

👏🏻👍🏻 @Kyaputen_YUTO
#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO

[i @givemeacallbaby]

#KyaputenYutoDay2026 สุขสันต์วันเกิดคับ 🤏🏻

[Huiอิ้งงงงงงงงง @patforeverptg]

สุขสันต์วันเกิดนะคะ ยูโตะ
ขอให้หล่อและอร่อยเหมือน(ได)สุกี้นี้ตลอดไป
#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO
#安達祐人

[มะนาวหวาน🍋🍀🦋 @iamninky_ptg]

หม่ำๆสุกี้กับยูโตะ เฟ่น่ารักกกกกกกก
อะไรให้ม่ๆ จัดเฟ่ร้านสุกี้
ใครยังไม่ได้มาแวะมาได้ถึง วันที่ 28 ม.ค. นะคะ ร้าน เจ๊หุย สุกี้โบราณ block 28 จุฬาซอย 5 จ้า
#KyaputenYutoDay2026

[KyaputenYUTO | กัปตันยูโตะ @Kyaputen_YUTO]

ขอเรียนเชิญ ทุกคนที่มาคาเฟ่ในวันนี้ เวลา 17.00 น.ถ่ายรูปรถตุ๊กตุณกได้ค่ั บริเวณ สามย่านทิตรทาวน์
#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO
#安達祐人 @AYUTO_official

[KyaputenYUTO | กัปตันยูโตะ @Kyaputen_YUTO]

🚩Part2 : LED TUKTUK ADS
🗓️ 24-25 Jan 2026
🛺 Siam , Samyan ,Chula ,MBK, CTW
ใครพบเจอ มาแชะรูปและใช้บริการกันได้นะคะยูนิ ทุกคน
ทางทีม ทำโปรเจ็ค กับ @tuk_up
#KyaputenYutoDay2026
#PENTAGON #ユウト #YUTO
#ADACHI_YUTO
#安達祐人 @AYUTO_official

[น้องเดค 🐳 | 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒍𝒂𝒏𝒅 @Sts_pp]

มิติใหม่เว่อ 55555 เจอกันค้าบบบบ