Bardiya

about 5 years ago

ببین دوست من اگه بیتکوین به یه ملیون دلار هم برسه، اونچیزی که با همه بیتکوین های جهان هم نمیشه خرید همین ثانیه های و دقایق عمرمون هست که داریم صرفش می کنیم!

about 19 hours ago

در اصل به هیچ چیز این زندگی...

about 19 hours ago

تا تکلیف این‌همه جان بیگناه مشخص نشه، دست و دلم به نوشتن هیچ‌چیزی نمی‌ره...

بنده یک انسان هستم،کمی سیاسی،کمی طناز،کمی مالیخولیایی،کمی مذهبی،زاده ی سرزمین نجیب زادگان وشریف زادگانِ شجاع همون ایران خودمون (ضدهجوم افاغنه و مهریه ناحق)

1 day ago

باب، صعود به منبر، پیش‌نماز ایستادنِ روحانیون و تقلید از مراجع را ناروا... صیغه‌کردن و دود و افیون را ممنوع... آموختن دانش‌هایی مثل فقه و صرف‌ونحو را بی‌فایده... در عوض، بر جستجوی فردیِ حقیقت و اتکا به عقلانیت تأکید ورزیدند. دستمریزاد عرفان نازنین 🙏🌹

Erfan Sabeti

@ErfanSabeti

1 day ago

بهاءالله روحانیون شیعه را «جهلای معروف به علم» نامید و در ردیف کسانی دانست که «برای ذهب از مذهب گذشته‌اند.» او می‌گفت باید ابزارهای قدرت را از این طبقه گرفت و به مردم عادی سپرد‌. https://t.co/oCchdHx3m0

178

393

Who to follow

(NUMBER9)ضامن بانکی

@Nafchii

چو رسی به کوه سینا ارنی مگو و بگذر که نیرزد این تمنا به جواب لن ترانی

2 days ago

«جزیره»، با بازگشت و بازیِ اکبر زنجانپور، ارزش دیدن داشت.

2 days ago

اسلام نام دستگاه مفتخواری شماست… و شما جز پایداری دستگاه خود را نمی‌خواهید دستمریزاد آدورنوی نازنین 🌹🌹

3 days ago

«امروز کشوری به نام اسلام نمانده تا شما دعوی فرمانروایی کنید. در همین ایران، مردم به نام ایرانیگری می‌زیند نه به نام مسلمانی» - احمد کسروی (شیعیگری) یک‌سال پیش از کاردآجین شدنش به ۲۷ ضربه در کاخ دادگستری، به فرمان خمینی که به پیروانش گفته بود: تخم این ناپاک را از روی زمین براندازید! در پاسخ به پرسش «مگر شما ملایان را نمی‌شناسید؟» در “خواهران و دختران ما” نوشته بود: «آنان دسته‌ای هستند که در این کشور مُفت می‌خورند و کاری که از دستشان بر می‌آید ایستادگی در برابر پیشرفت بوده است» کسروی می‌گفت مگر فراموش کرده‌اید که اینان سالیان دراز با دبستان‌ها دشمنی و محصلان را تکفیر می‌کردند. زیرا این طبقه هیچ کار مشروعی در زندگی اجتماعی بر عهده ندارد. «نه بافنده‌اند، نه ریسنده‌اند، نه سازنده‌اند، نه کارنده‌اند، نه دوزنده‌اند، نه می‌خرند و نه می‌فروشند» و درست یک‌سال پیش از قتلش در اسفند ۱۳۲۴ نوشت: «یک جمله بگویم، هیچکاره‌اند. هر گامی که مردم به سوی بهتری بر می‌دارند اینان با آن دشمنند… اینست چون کاری نمی‌دارند و بیکار هم نمی‌توانند نشست به مردم آزاری می‌پردازند» خودش پیش‌تر درس خوانده‌ی حوزه بود و سال‌ها به کارگری و بافندگی گذراند تا “نان مفت” نخورد. درس‌ها خواند و زبان‌ها آموخت؛ از جغرافیا و ریاضی تا تاریخ و ستاره‌شناسی، از فرانسه و عربی تا اسپرانتو و انگلیسی. بازرس دادگستری شد و روزنامه‌نگار، نویسنده و معلم، و در رأس همه “وجدان بیدار روشنفکری” حتی زمانی که به افراط راه پیمود و تندی کرد، اما شأن نقد و حقیقت را فرو نگذاشت. گفته‌اند که مدت‌ها پیش از آن‌که حکم تکفیرش را دهند و بدست “فدائیان اسلام” در ۵۵ سالگی به همراه منشی جوانش، سلاخی‌اش کنند، نواب صفوی همراه دو نفر به خانه‌اش رفت تا با او “بحث و فحص” فقهی کنند، که به شهادت یکی از همراهان که بعدها به مقام “مدرس برجسته حوزه” رسید: «کسروی هر سه تای ما رو یه لقمه کرد!» گناهش همان بود که در گفتار سوم “در پیرامون اسلام” نوشته بود که مجتهدان با دروغ و افسانه، دستگاه فرمانروایی برای خود چیده‌اند و امروز این دستگاه «بیش از هر چیز به کار مفتخواری می‌آید» از این‌رو بود که خمینی او را «بیهوده‌گو، افیونی، بی‌خرد و ناپاکترین عنصر» خواند و خطاب به آنان که درد دین دارند گفت از جای برخیزید. «همه دیدید کتاب‌های یک نفر تبریزی بی‌سر و پا که تمام آیین شماها را دستخوش ناسزا کرد» و همین شد که با “رفعت اسلامی” حکم قتلش را داد و او را مفسد فی‌الارض خواند و گفت: «جوانان غیرتمند با مشت آهنین تخم این ناپاک را از روی زمین براندازند» خودش اما پیش‌تر در آبان‌ماه ۱۳۱۶ در “پیمان” جواب‌شان را داده بود: «کسی که خویشتن آلوده پستی‌هاست در پست‌های دیگران بانگاه ماده نگرد و آنها را عیب نشمارد» و در فراز درخشانی در “شیعیگری” نوشته بود: «ما می‌گوییم کیش شما از ریشه تباه است و آنان می‌خواهند با همان کیش ما را “کافر” خوانند. در اینجاست که باید هر کسی به اندازه نادانی آنان پی‌برد» چه آنگاه که در رساله‌ی “پرسش و پاسخ” خطاب به مجتهدان نوشته بود: «اسلام نام دستگاه مفتخواری شماست… و شما جز پایداری دستگاه خود را نمی‌خواهید » و چه در آن فراز از فصل چهارم “شیعیگری” که از آرزوی خطرناک ملایان در تشکیل حکومت شرعی نوشته بود: «آرزویی یکسره به زیان مردم که نتیجه‌ای جز درماندگی و بدبختی یک توده نتواند بود» خودش نیک می‌دانست چه در انتظار اوست. برای همین هم خطاب به شب‌زدگان گفت: «سخنان ما ریشه‌دار است و با طپانچه از میان نخواهد رفت» جُرمش هشداری بود که نیم قرن پیش از “حکومت ملایان” از تباه شدن زندگی مردمان ایران در استیلای نعلین و عبا داد. طُرفه آن‌که به گواه تاریخ، بزرگی نامش نیز در همین هشدار ماندگار شد. - احمد کسروی که سه سال قبل از کارد آجین شدنش در “دادگستری” در شماره‌ی ۶۱ نشریه‌ی “پرچم” نوشت: «اول کشور است و میهن. مرام و کیش و عقیده همگی پس از ایران» امروز ۱۳۶ ساله شد!

Adorno_Persian's tweet photo. «امروز کشوری به نام اسلام نمانده تا شما دعوی فرمانروایی کنید.
در همین ایران، مردم به نام ایرانیگری می‌زیند نه به نام مسلمانی»

- احمد کسروی (شیعیگری)

یک‌سال پیش از کاردآجین شدنش به ۲۷ ضربه در کاخ دادگستری، به فرمان خمینی که به پیروانش گفته بود:

تخم این ناپاک را از روی زمین براندازید!

در پاسخ به پرسش «مگر شما ملایان را نمی‌شناسید؟»
در “خواهران و دختران ما” نوشته بود:

«آنان دسته‌ای هستند که در این کشور مُفت می‌خورند و کاری که از دستشان بر می‌آید ایستادگی در برابر پیشرفت بوده است»

کسروی می‌گفت مگر فراموش کرده‌اید که اینان سالیان دراز با دبستان‌ها دشمنی و محصلان را تکفیر می‌کردند.
زیرا این طبقه هیچ کار مشروعی در زندگی اجتماعی بر عهده ندارد.

«نه بافنده‌اند، نه ریسنده‌اند، نه سازنده‌اند، نه کارنده‌اند، نه دوزنده‌اند، نه می‌خرند و نه می‌فروشند»

و درست یک‌سال پیش از قتلش در اسفند ۱۳۲۴ نوشت:

«یک جمله بگویم، هیچکاره‌اند.
هر گامی که مردم به سوی بهتری بر می‌دارند اینان با آن دشمنند…
اینست چون کاری نمی‌دارند و بیکار هم نمی‌توانند نشست به مردم آزاری می‌پردازند»

خودش پیش‌تر درس خوانده‌ی حوزه بود و سال‌ها به کارگری و بافندگی گذراند تا “نان مفت” نخورد.

درس‌ها خواند و زبان‌ها آموخت؛ از جغرافیا و ریاضی تا تاریخ و ستاره‌شناسی، از فرانسه و عربی تا اسپرانتو و انگلیسی.

بازرس دادگستری شد و روزنامه‌نگار، نویسنده و معلم، و در رأس همه “وجدان بیدار روشنفکری”
حتی زمانی که به افراط راه پیمود و تندی کرد، اما شأن نقد و حقیقت را فرو نگذاشت.

گفته‌اند که مدت‌ها پیش از آن‌که حکم تکفیرش را دهند و بدست “فدائیان اسلام” در ۵۵ سالگی به همراه منشی جوانش، سلاخی‌اش کنند،
نواب صفوی همراه دو نفر به خانه‌اش رفت تا با او “بحث و فحص” فقهی کنند،
که به شهادت یکی از همراهان که بعدها به مقام “مدرس برجسته حوزه” رسید:

«کسروی هر سه تای ما رو یه لقمه کرد!»

گناهش همان بود که در گفتار سوم “در پیرامون اسلام” نوشته بود که مجتهدان با دروغ و افسانه، دستگاه فرمانروایی برای خود چیده‌اند و امروز این دستگاه «بیش از هر چیز به کار مفتخواری می‌آید»

از این‌رو بود که خمینی او را «بیهوده‌گو، افیونی، بی‌خرد و ناپاکترین عنصر» خواند و خطاب به آنان که درد دین دارند گفت از جای برخیزید.

«همه دیدید کتاب‌های یک نفر تبریزی بی‌سر و پا که تمام آیین شماها را دستخوش ناسزا کرد»

و همین شد که با “رفعت اسلامی” حکم قتلش را داد و او را مفسد فی‌الارض خواند و گفت:

«جوانان غیرتمند با مشت آهنین تخم این ناپاک را از روی زمین براندازند»

خودش اما پیش‌تر در آبان‌ماه ۱۳۱۶ در “پیمان” جواب‌شان را داده بود:

«کسی که خویشتن آلوده پستی‌هاست در پست‌های دیگران بانگاه ماده نگرد و آنها را عیب نشمارد»

و در فراز درخشانی در “شیعیگری” نوشته بود:

«ما می‌گوییم کیش شما از ریشه تباه است و آنان می‌خواهند با همان کیش ما را “کافر” خوانند.
در اینجاست که باید هر کسی به اندازه نادانی آنان پی‌برد»

چه آنگاه که در رساله‌ی “پرسش و پاسخ” خطاب به مجتهدان نوشته بود:

«اسلام نام دستگاه مفتخواری شماست…
و شما جز پایداری دستگاه خود را نمی‌خواهید »

و چه در آن فراز از فصل چهارم “شیعیگری” که از آرزوی خطرناک ملایان در تشکیل حکومت شرعی نوشته بود:

«آرزویی یکسره به زیان مردم که نتیجه‌ای جز درماندگی و بدبختی یک توده نتواند بود»

خودش نیک می‌دانست چه در انتظار اوست. برای همین هم خطاب به شب‌زدگان گفت:

«سخنان ما ریشه‌دار است و با طپانچه از میان نخواهد رفت»

جُرمش هشداری بود که نیم قرن پیش از “حکومت ملایان” از تباه شدن زندگی مردمان ایران در استیلای نعلین و عبا داد.

طُرفه آن‌که به گواه تاریخ، بزرگی نامش نیز در همین هشدار ماندگار شد.

- احمد کسروی که سه سال قبل از کارد آجین شدنش در “دادگستری” در شماره‌ی ۶۱ نشریه‌ی “پرچم” نوشت:

«اول کشور است و میهن.
مرام و کیش و عقیده همگی پس از ایران»

امروز ۱۳۶ ساله شد!

176

202

23K

210

3 days ago

کوروش، بد نبود.

3 days ago

سیاوش بهتر بود

4 days ago

من ناب‌ترین کلمات را ذخیره کردم تا سکوتی جدید ایجاد کنم... دستمریزاد آدورنوی نازنین 🌹🌹🙏

4 days ago

«دیگر با هیچ کس سخن نمی‌گویی حتی با خودت» هنوز تا آن آخرین شب که در ۳۶ سالگی برای همیشه خوابید، چند سالی مانده بود که در یادداشت‌های روزانه‌اش نوشت: «هر روز که می‌گذرد از فردایش بهتر است» تا رسید آن آخرین شب که آلخاندرا پیسارنیک، از مسئولان اجازه گرفت تا پس از مدت‌ها فقط برای یک شب، از آسایشگاه مرخص شود و خودش را برای “جایزه‌ی ملی کتاب” که قرار بود فردا به مجموعه اشعارش بدهند، آماده کند. مشهورترین شاعر زن آمریکای لاتین بود، اما بیش تمامی تمجیدها؛ از اکتاویو پاز بزرگ که درباره‌اش گفته بود “کاهن معبد شعر” تا گابریل گارسیا مارکز که می‌گفت؛ پیسارنیک روح خود را تازیانه می‌زند تا لغات را بتراشد، بیش از تمامی این تحسین‌ها، خسته بود. این شد که روی دیوار اتاقش نوشت: «نوشتن، معنا بخشیدن به رنج است» و برای همیشه خوابید./۱

Adorno_Persian's tweet photo. «دیگر با هیچ کس سخن نمی‌گویی حتی با خودت»

هنوز تا آن آخرین شب که در ۳۶ سالگی برای همیشه خوابید، چند سالی مانده بود که در یادداشت‌های روزانه‌اش نوشت:

«هر روز که می‌گذرد از فردایش بهتر است»

تا رسید آن آخرین شب که آلخاندرا پیسارنیک، از مسئولان اجازه گرفت تا پس از مدت‌ها فقط برای یک شب، از آسایشگاه مرخص شود و خودش را برای “جایزه‌ی ملی کتاب” که قرار بود فردا به مجموعه اشعارش بدهند، آماده کند.

مشهورترین شاعر زن آمریکای لاتین بود، اما بیش تمامی تمجیدها؛
از اکتاویو پاز بزرگ که درباره‌اش گفته بود “کاهن معبد شعر”
تا گابریل گارسیا مارکز که می‌گفت؛ پیسارنیک روح خود را تازیانه می‌زند تا لغات را بتراشد،
بیش از تمامی این تحسین‌ها، خسته بود.

این شد که روی دیوار اتاقش نوشت:

«نوشتن، معنا بخشیدن به رنج است»

و برای همیشه خوابید./۱

466

12K

380

4 days ago

@GBrbod گرفتاری شدیم باربد عزیز به امید رهایی 🌹🙏

4 days ago

باورتون میشه اول تئاتر آرش یه نوشته‌ی بزرگ روی پرده میاد به این مضمون که، به شما اطمینان خاطر میدیم که دو بازیگری که همدیگر رو در آغوش می گیرن چند ساله زن و شوهرن! و بیشتر مردم دست میزنن🤦

157

7 days ago

@farnaz_hastam خوش برگشتی فرناز نازنین🌹🙏

Bardiyajavan retweeted

Erfan Sabeti

@ErfanSabeti

15 days ago

«آنکس که در درونِ خود نوری ندارد در تاریکیِ دیگران گم می‌شود.» این سخن ویلیام بلیک، شاعر انگلیسی، شاید امروز بیش از همیشه مصداق دارد ــ در زمانه‌ای که برای بسیاری مطالعه، خلوت‌گزینی و تأمل در باب حیات و خویشتنِ خویش جایش را به تن سپردن به امواج جاری در شبکه‌های اجتماعی داده است.

392

Bardiyajavan retweeted

گفت‌وشنود

@Dialogue1402

19 days ago

مونا، دختری که تا ابد هفده ‌ساله ماند در اواخر تابستان سال ۱۳۴۴ دختری به دنیا آمد که نامش را مونا گذاشتند. کسی نمی‌دانست این نوزاد روزی به نمادی از رنج و شجاعت یک نسل بدل خواهد شد. مونا در سایه‌ مهر خانواده بزرگ شد؛ دختری پرشور و مهربان که از کودکی دلش می‌خواست روزی معلم شود و به کودکان درس بدهد، همان‌طور که بعدها در کلاس‌های اخلاق به بچه‌های بهایی درس می‌داد. اما تندبادی که پس از استقرار جمهوری اسلامی بر جامعه‌ بهاییان ایران وزیده بود، در خانه‌ آن‌ها را نیز کوبید. مونا همراه با پدرش، یدالله، بازداشت شد؛ دختر و پدر، هر دو تنها به جرم باور به دینشان. چند ماه بعد، در دی‌ماه ۱۳۶۱، مقامات قضایی به مادر مونا، فرخنده انوری، خبر دادند که اگر وثیقه‌ای سنگین بپردازد، دخترش آزاد خواهد شد. مادر با امید به آغوش‌کشیدن دوباره‌ فرزندش، سند خانه را برداشت و به اداره‌ مربوطه برد. اما آنچه در انتظارش بود، نه آزادی مونا که بازداشت خود او بود. مادر را گرفتند و به زندان عادل‌آباد شیراز فرستادند؛ زندانی که اکنون هر سه عضو خانواده در آن گرفتار بودند. چندی نگذشت که در ۲۲ اسفند ۱۳۶۱، یدالله، پدر مونا، اعدام شد. مونا در حالی که هنوز داغ پدر بر دلش تازه بود، ماه‌ها شکنجه و تحقیر را در سلول‌های همان زندان تحمل کرد، بی‌آنکه از باورش دست بکشد. سرانجام روز ۲۸ خرداد ۱۳۶۲، او را همراه با نُه زن بهایی دیگر، به میدان چوگان شیراز بردند. مونا که کوچک‌ترین آنان بود، ناچار شد نخست شاهد به‌دار آویخته‌شدن دوستانش باشد. وقتی نوبت او رسید، برای آخرین بار از او خواستند باورش را انکار کند. مونا نپذیرفت. سپس دست مامور اعدام را بوسید و گفت: «در دین ما بوسیدن دست‌ها ممنوع است، اما ما مجازیم دست کسانی را که ما را به خاطر عقیده‌مان می‌کشند، ببوسیم.» آن‌گاه طناب دار را بوسید، آن را دور گردن خود انداخت و در حالی که لبخندی بر لب داشت، جان سپرد؛ دختری هفده‌ساله که هرگز فرصت نیافت به آرزوهایش برسد. سال‌ها گذشت، اما نامش زنده ماند؛ یادآور دخترکی که در برابر بیداد، تنها ایمانش را داشت و از آن دست نکشید. #مونا_محمودنژاد #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران

Dialogue1402's tweet photo. مونا، دختری که تا ابد هفده ‌ساله ماند

در اواخر تابستان سال ۱۳۴۴ دختری به دنیا آمد که نامش را مونا گذاشتند. کسی نمی‌دانست این نوزاد روزی به نمادی از رنج و شجاعت یک نسل بدل خواهد شد.

مونا در سایه‌ مهر خانواده بزرگ شد؛ دختری پرشور و مهربان که از کودکی دلش می‌خواست روزی معلم شود و به کودکان درس بدهد، همان‌طور که بعدها در کلاس‌های اخلاق به بچه‌های بهایی درس می‌داد.

اما تندبادی که پس از استقرار جمهوری اسلامی بر جامعه‌ بهاییان ایران وزیده بود، در خانه‌ آن‌ها را نیز کوبید. مونا همراه با پدرش، یدالله، بازداشت شد؛ دختر و پدر، هر دو تنها به جرم باور به دینشان.

چند ماه بعد، در دی‌ماه ۱۳۶۱، مقامات قضایی به مادر مونا، فرخنده انوری، خبر دادند که اگر وثیقه‌ای سنگین بپردازد، دخترش آزاد خواهد شد. مادر با امید به آغوش‌کشیدن دوباره‌ فرزندش، سند خانه را برداشت و به اداره‌ مربوطه برد. اما آنچه در انتظارش بود، نه آزادی مونا که بازداشت خود او بود.

مادر را گرفتند و به زندان عادل‌آباد شیراز فرستادند؛ زندانی که اکنون هر سه عضو خانواده در آن گرفتار بودند.

چندی نگذشت که در ۲۲ اسفند ۱۳۶۱، یدالله، پدر مونا، اعدام شد. مونا در حالی که هنوز داغ پدر بر دلش تازه بود، ماه‌ها شکنجه و تحقیر را در سلول‌های همان زندان تحمل کرد، بی‌آنکه از باورش دست بکشد.

سرانجام روز ۲۸ خرداد ۱۳۶۲، او را همراه با نُه زن بهایی دیگر، به میدان چوگان شیراز بردند. مونا که کوچک‌ترین آنان بود، ناچار شد نخست شاهد به‌دار آویخته‌شدن دوستانش باشد.
وقتی نوبت او رسید، برای آخرین بار از او خواستند باورش را انکار کند.
مونا نپذیرفت.
سپس دست مامور اعدام را بوسید و گفت: «در دین ما بوسیدن دست‌ها ممنوع است، اما ما مجازیم دست کسانی را که ما را به خاطر عقیده‌مان می‌کشند، ببوسیم.» آن‌گاه طناب دار را بوسید، آن را دور گردن خود انداخت و در حالی که لبخندی بر لب داشت، جان سپرد؛ دختری هفده‌ساله که هرگز فرصت نیافت به آرزوهایش برسد.

سال‌ها گذشت، اما نامش زنده ماند؛ یادآور دخترکی که در برابر بیداد، تنها ایمانش را داشت و از آن دست نکشید.

#مونا_محمودنژاد #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران

202

20 days ago

در روزگار و عالمی زندگی می‌کنیم که گویی در آن، جا برای همه چیز هست جز حقیقت... سپاس فراوان آدورنوی نازنین 🙏🌹

21 days ago

«این‌که دنیا بهم ریخته و هیچ چیز سر جای خودش نیست، اثبات این ادعاست که حتی اگر در جایی مشکلی هم ظاهرا حل شده، از قرار راه حل اشتباه بوده است» #آدورنو (منشورها) وقتی چند جایی درباره‌ی “پیشرفت” نوشت، گفت که باور دارد؛ مسیر تاریخ نه از توحش و بربریت به انسان‌دوستی و سعادت همگانی، که گویی بیش‌تر از تیرکمان به بمب اتم منتهی شده است. بنابراین “پیشرفت” از نظر او معیار دیگری دارد؛ هیچ‌کس نباید گرسنه بماند، نباید شکنجه شود و نباید به شأن غیرانسانی فروکاسته گردد. پیشرفت یعنی تکرار نشدن “کوره‌های آدم‌سوزی” یعنی بی‌آینده نشدن یک جامعه! شاید برای همین بود که در فرازی از “اخلاق صغیر” نوشت: «امروز رد پای انسانیت را تنها در فردی که در حال فروپاشی است می‌توان سراغ گرفت» /۱

Adorno_Persian's tweet photo. «این‌که دنیا بهم ریخته و هیچ چیز سر جای خودش نیست، اثبات این ادعاست که حتی اگر در جایی مشکلی هم ظاهرا حل شده، از قرار راه حل اشتباه بوده است»

#آدورنو (منشورها)

وقتی چند جایی درباره‌ی “پیشرفت” نوشت، گفت که باور دارد؛ مسیر تاریخ نه از توحش و بربریت به انسان‌دوستی و سعادت همگانی،
که گویی بیش‌تر از تیرکمان به بمب اتم منتهی شده است.

بنابراین “پیشرفت” از نظر او معیار دیگری دارد؛ هیچ‌کس نباید گرسنه بماند، نباید شکنجه شود و نباید به شأن غیرانسانی فروکاسته گردد.

پیشرفت یعنی تکرار نشدن “کوره‌های آدم‌سوزی” یعنی بی‌آینده نشدن یک جامعه!

شاید برای همین بود که در فرازی از “اخلاق صغیر” نوشت:

«امروز رد پای انسانیت را تنها در فردی که در حال فروپاشی است می‌توان سراغ گرفت» /۱

269

178

22 days ago

@GBrbod روزگارت خوش باربد جان🌹🌹🙏❤️

22 days ago

معنای زندگی انسان، آفریدن زندگی است برای دیگران... بسیار زیبا بود. سپاس آدورنوی نازنین 🙏🌹🌹

22 days ago

«شر برجا می‌ماند زیرا بسیارانی در آن سهیم‌اند» نای ایستادن نداشت و تصمیمش را گرفته بود تا خودش را خلاص کند. بیش از زندگی شاید از خودش خسته بود و از بی‌معنا شدن تمامی آرزوهایش. در جایی نوشت: «فکر کردم حتی بزرگترین نویسنده روسیه شدن، واقعا چه اهمیتی دارد؛ هیچ!» پیش‌تر “جنگ و صلح” را نوشته بود و در میانه‌ی نگارش “آنا کارنینا” بود که دوباره در آستانه‌ی ۵۰ سالگی، فکر خودکشی قوت گرفت. شاهکاری که در جایی از آن نوشته بود: «خانواده‌های خوشبخت همه یک جورند. خانواده‌های بدبخت اما هر یک بدبختی خودشان را دارند» کمی بعدتر، حتی وقتی “اعتراف” را نوشت و گفت که از آن بحران‌ها فاصله گرفته است، دوباره در فرازی از “مرگ ایوان ایلیچ” از پوچی زندگی گفت که گویی هرگز تا به آخر دست از وجدان ناآرام تالستوی برنداشت، ولو با غرق کردن خودش در معنویات. همان‌جا نوشت: «می‌پرسید: آخر ولی این همه رنج برای چیست؟ و ندا جواب می‌داد: دلیلی نیست. برای هیچ. همین!» /۱

Adorno_Persian's tweet photo. «شر برجا می‌ماند زیرا بسیارانی در آن سهیم‌اند»

نای ایستادن نداشت و تصمیمش را گرفته بود تا خودش را خلاص کند.
بیش از زندگی شاید از خودش خسته بود و از بی‌معنا شدن تمامی آرزوهایش.

در جایی نوشت:

«فکر کردم حتی بزرگترین نویسنده روسیه شدن، واقعا چه اهمیتی دارد؛ هیچ!»

پیش‌تر “جنگ و صلح” را نوشته بود و در میانه‌ی نگارش “آنا کارنینا” بود که دوباره در آستانه‌ی ۵۰ سالگی، فکر خودکشی قوت گرفت.

شاهکاری که در جایی از آن نوشته بود:

«خانواده‌های خوشبخت همه یک جورند. خانواده‌های بدبخت اما هر یک بدبختی خودشان را دارند»

کمی بعدتر، حتی وقتی “اعتراف” را نوشت و گفت که از آن بحران‌ها فاصله گرفته است، دوباره در فرازی از “مرگ ایوان ایلیچ” از پوچی زندگی گفت که گویی هرگز تا به آخر دست از وجدان ناآرام تالستوی برنداشت، ولو با غرق کردن خودش در معنویات.

همان‌جا نوشت:

«می‌پرسید: آخر ولی این همه رنج برای چیست؟

و ندا جواب می‌داد: دلیلی نیست.
برای هیچ.

همین!» /۱

599

15K

332

24 days ago

«در دنیای آینده، بهترین فرصت برای کسانی‌ست که ذهنی ذلال دارند؛ آزاد و رها» عالی آدورنوی عزیز 🙏🌹

24 days ago

«نه دست هنرمند را می‌توان بست، نه دهان هرزه‌دران را» در انتهای همان گفتگویی بلندی که در جوانی کرد، نشان داد چرا، اردشیر محصص “جهانی‌ترین طراح معاصر ایران است” وقتی که گفت: «با هنر هرگز نمی‌توان چیزی را تغییر داد. فقط می‌شود گفت؛ هنرمند در هر دوره از تاریخ، سندهائی به دست می‌دهد تا آیندگان بتوانند زمانهٔ او را بشناسند» برای هنرمندی که قریب به ۱۰۰ اثرش در “کتابخانه ملی آمریکا” ثبت و نگهداری شده است، شاید عجیب‌ترین اعتراف این بود: «گرفتاری من از بچگی این بود که نمی‌توانستم خط راست بکشم. حتی با خط‌کش! هنوز هم نمی‌توانم. اصلا مگر خط راست وجود دارد؟» و اردشیر محصص از پس این ناتوانی، هنری ساخت جهانی! و از دل همین پرسش، در آن گفتگو با اسماعیل خوئی، هنرمندانه پُلی زد به دوران مدرسه و گفت، دو‌ چیز را هرگز نفهمید؛ مفهوم خط مستقیم و درس دینی و فقه. /۱

Adorno_Persian's tweet photo. «نه دست هنرمند را می‌توان بست، نه دهان هرزه‌دران را»

در انتهای همان گفتگویی بلندی که در جوانی کرد، نشان داد چرا، اردشیر محصص “جهانی‌ترین طراح معاصر ایران است” وقتی که گفت:

«با هنر هرگز نمی‌توان چیزی را تغییر داد. فقط می‌شود گفت؛
هنرمند در هر دوره از تاریخ، سندهائی به دست می‌دهد تا آیندگان بتوانند زمانهٔ او را بشناسند»

برای هنرمندی که قریب به ۱۰۰ اثرش در “کتابخانه ملی آمریکا” ثبت و نگهداری شده است، شاید عجیب‌ترین اعتراف این بود:

«گرفتاری من از بچگی این بود که نمی‌توانستم خط راست بکشم. حتی با خط‌کش!
هنوز هم نمی‌توانم.
اصلا مگر خط راست وجود دارد؟»

و اردشیر محصص از پس این ناتوانی، هنری ساخت جهانی!

و از دل همین پرسش، در آن گفتگو با اسماعیل خوئی، هنرمندانه پُلی زد به دوران مدرسه و گفت، دو‌ چیز را هرگز نفهمید؛
مفهوم خط مستقیم و درس دینی و فقه. /۱

315

345

26 days ago

@GBrbod زنده باشی به مهر باربد عزیز🙏🌹❤️

26 days ago

هر آن‌کس که با سرکوبگران ببندد و علیه آزادی مردم، به توجیه استبداد برآید، دشمن من است. حتی دوستانِ دیروز! عالی آدورنوی نازنین 🙏🌹

27 days ago

“زیر مجازات ِاعدام خط کشیده بودند تا خوب ببینیم” بیست و چند ساله است که حکمش آمده و پدرش به آن‌ها می‌گوید؛ لطفا این قانون را به من بدهید تا بخوانم. «با خنده به پدرم کفتم زیر مجازات اعدام خط قرمز خط کشیده‌اند مبادا متوجه آن نشویم» در “یاداشت‌های روزانه‌ی مقاومت” نوشته؛ پدرش در چشمانش خیره شد و با صدایی آرام ولی نیرومند، به‌طوری که سرکوبگران هم بشنوند، گفت: «فرزندم، مرگ در میدان شرافت برای ما مرگی طبیعی است… اگر تو را بکشند، من از تو راضی خواهم بود و دعایت خواهم کرد» میکیس تئودوراکیس، شاعر نبود اما در شعر “ترانه آزادی” از گوری گفت که کسی در آن نمی‌میرد و آفتابی که هرگز غروب نمی‌کند. و از رسیدن آزادی گفت بی‌آنکه رد زخم‌ها بر پیکرمان بماند. آهنگساز “زوربای یونانی” می‌گفت: «دنیایی بساز شایسته‌ی زیستن که اینجا دیگر سخن بر سر زندگی خود توست»/۱

Adorno_Persian's tweet photo. “زیر مجازات ِاعدام خط کشیده بودند تا خوب ببینیم”

بیست و چند ساله است که حکمش آمده و پدرش به آن‌ها می‌گوید؛ لطفا این قانون را به من بدهید تا بخوانم.

«با خنده به پدرم کفتم زیر مجازات اعدام خط قرمز خط کشیده‌اند مبادا متوجه آن نشویم»

در “یاداشت‌های روزانه‌ی مقاومت” نوشته؛ پدرش در چشمانش خیره شد و با صدایی آرام ولی نیرومند، به‌طوری که سرکوبگران هم بشنوند، گفت:

«فرزندم، مرگ در میدان شرافت برای ما مرگی طبیعی است…
اگر تو را بکشند، من از تو راضی خواهم بود و دعایت خواهم کرد»

میکیس تئودوراکیس، شاعر نبود اما در شعر “ترانه آزادی” از گوری گفت که کسی در آن نمی‌میرد و آفتابی که هرگز غروب نمی‌کند.

و از رسیدن آزادی گفت بی‌آنکه رد زخم‌ها بر پیکرمان بماند.

آهنگساز “زوربای یونانی” می‌گفت:

«دنیایی بساز شایسته‌ی زیستن که اینجا دیگر سخن بر سر زندگی خود توست»/۱

357

375

about 1 month ago

@GBrbod باربد نازنین 🙏🌹🌹❤️

about 1 month ago

اشتباه این‌ست که همه چیز عین روز روشن و جلوی رویمان باشد و با این وجود همچنان منتظر بمانیم که یک نفر دیگر اولین فریاد را سر بدهد... عالی آدورنوی عزیز🙏🌹