Eğer evde kalmaktan sıkıldıysanız, engelleri, hastalıkları ve benzer nedenlerle böyle yaşamak zorunda olan ve/veya toplumdan dışlanan birçok insan olduğunun farkına varın.
Yaşadığımız bu "bela" sayesinde umarım herkes için daha güzel bir dünya oluşturacağız.
ENGELLİNİN 20 MİLYON OYU VAR!
Türkiye’de yaklaşık 5 milyon resmî raporlu engelli birey var.
Engellilik yalnızca engelli bireyi değil, annesini, babasını, eşini, çocuğunu, kardeşini, bütün ailesini ve yakın çevresini ilgilendiriyor.
Bizler işçiyiz, emekliyiz, esnafız, memuruz, çiftçiyiz. Toplumun her kesimindeyiz. Yıllardır haklarımızın görmezden gelinmesini, sorunlarımızın ertelenmesini, seçimden seçime hatırlanmayı kabul etmiyoruz.
20 milyon oy, bu büyük toplumsal gücün siyasi iddiasıdır.
Artık siyasi partilerden vaat değil, somut politika, yardım değil, hak, merhamet değil, eşit yurttaşlık istiyoruz.
Engellileri yok sayan siyaset, milyonlarca seçmeni de yok sayıyor demektir.
#Engellinin20MilyonOyuVar
MEB Özel Eğitim ve Rehberlik Hizmetleri Genel Müdürlüğü tarafından hazırlanan Otizmi Olan Öğrenciler İçin Rutin Oluşturma Süreci Öğretmen Rehber Kılavuzu yayınlandı, yayılmasını sağlayalım, öğretmenler için faydalı bir kılavuz...
Emeği geçenlere teşekkür ederiz
Aslında otizmli velilerinin gerçekten büyük beklentileri yok. 🙂
Özel eğitim okullarının,
özel eğitim sınıflarının,
kaynaştırma/bütünleştirme yoluyla eğitim alan öğrencilerin,
öğretmen ve yardımcı personel ihtiyaçlarının,
servis hizmetlerinin,
derslik ve fiziki koşulların,
BEP süreçlerinin,
rehberlik ve destek hizmetlerinin
okul ve otizmli öğrencinin ihtiyaçlarına yönelik değerlendirilmesive eksikliklerin "okul açılmadan" giderilmesini ve en önemlisi bunlar yapılıyor mu? diye sahanın denetlenmesi beklentisindeyiz.
Çünkü yönetmelik ve mevzuatlarda bu şekilde yapılması gerektiği belirtilmiş. Bunun dışında yaşanan süreçler için elbette aileler haklarını aramaya devam edecekler.
Sahadan bilgi gelmiyorsa, ilçeler arasındaki uygulama farklılıklarının görülmesini istiyoruz.
#FarkindalikYetmezSistemGerek
Teşekkürler @NalinOztkn , @Bianet 💙
Türkiye Otizm Meclisi olarak, kaldığı bakım merkezinde hayatını kaybeden, adli tıp raporunda 30 kat fazla dozda ilaç verildiği belirlenen Uğur Yıldırım'ın emsal niteliğindeki davasının yalnızca bir kişinin değil; otizmli bireylerin yaşam hakkı, güvenliği ve insan onuruna yakışır yaşam koşulları için verilen bir mücadelenin parçası olduğunu düşünüyoruz.
Otizmli bireylerin haklarının korunması, yaşadıkları ihlallerin görünür kılınması ve sorumluların hesap verebilmesi ancak toplumsal dayanışma ve kamuoyu duyarlılığıyla mümkündür. Bu nedenle, söz konusu davanın takipçisi olmaya ve kamuoyunu bilgilendirmeye devam ediyoruz.
Bu kapsamda tüm otizm camiasını ve hak savunucularını ve basın mensuplarını basın açıklamamıza ve duruşmaya davet ediyoruz.
Dava ve Etkinlik Bilgileri
Tarih: 21 Ekim 2026, Çarşamba
Basın açıklaması 12.30
Duruşma saati : 13.30
Yer :İstanbul Bakırköy Adliyesi, 18. Ağır Ceza Mahkemesi
Basın açıklaması yeri : Adliye önü
Bugün yine Konya'da bir engelli bakım merkezinden korkunç görüntüler gördük. Bu mesele yalnızca bugün bakım hizmeti alan engelli kişilerin ve ailelerinin meselesi değil.
Yaşlılıkta, bir kaza sonrasında ya da Alzheimer, demans gibi bir hastalıkla yaşarken herhangi birimiz sürekli bakıma ya da desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün dışarıdan baktığımız bir bakım merkezi, yarın bizim de zorunlu adresimiz olabilir.
Bunu korkutmak için değil, bakım hakkının hepimize ait olduğunu hatırlatmak için söylüyorum. Hiç kimsenin güvenliği ve onuru başkasının insafına bırakılamaz. Bugün bu merkezlerde yaşayan insanların haklarını savunmak için aynı durumu yaşamayı bekleyemeyiz.
Bir insanın güvenliği, hele de o kişi bakıma muhtaç haldeyse, uğradığı şiddetin kameraya yakalanmasına ve o görüntülerin kamuoyuna ulaşmasına bağlı olamaz, olmamalı.
Bakım hizmeti alan engelli bireyler, hakları ve iradeleri olan insanlardır. Güvenlikleri, onurları ve yaşamları hiçbir kurumun insafına bırakılamaz.
Her yeni olayın ardından tekrarlanan “soruşturma başlatıldı” açıklaması artık yeterli değil, açık, şeffaf izleme ve denetim verilerinin düzenli olarak kamuoyunun ulaşabileceği biçimde yayınlanması, ilgili tüm kurumların denetim faaliyetlerinin sonuçlarını bizlerle paylaşması gerekiyor.
Engellilik meselesinin en ağır taraflarından biri yalnızca kamu politikalarının yetersizliği değil, hak mücadelesi veren kesimlerin ( muhalefetteki siyasi partiler de dahil) önemli bir bölümünün de engelliliği kendi mücadele alanlarının dışında görmesidir.
İnsan hakları savunucuları hak ihlallerinden söz ederken engelli insanların eğitimden, istihdamdan, bağımsız yaşamdan ve kamusal hayattan dışlanması çoğu zaman gündemlerinin dışında kalıyor.
Kadın hakları alanında bakım emeği, görünmeyen emek ve kadın yoksulluğu yıllardır tartışılıyor ancak hayatını destek ihtiyacı yüksek engelli bir çocuğun ya da yetişkinin bakımına adadığı için çalışma hayatından çekilen, sosyal güvenceden ve ekonomik bağımsızlıktan mahrum kalan kadınların yaşadıkları bu tartışmanın merkezine hâlâ yeterince giremiyor.
Yoksulluk üzerine çalışanlar gelir eşitsizliğini anlatıyor ama engelliliğin bir haneyi nasıl yoksullaştırdığını, bakım, eğitim, terapi, ulaşım ve destek hizmetlerinin yokluğunun aileleri nasıl sürekli bir ekonomik kırılganlığa ittiğini çoğu zaman görmüyor.
Oysa engellilik ne yalnızca engelli insanların ne de ailelerinin meselesidir. Engellilik aynı anda bir insan hakları, eşitlik, yoksulluk, toplumsal cinsiyet, eğitim, istihdam ve sosyal politika meselesidir.
Buna rağmen Türkiye’de bu alanlar arasında neredeyse görünmez duvarlar var. Engellilik örgütleri kendi başlarına mücadele ediyor, ana akım insan hakları hareketi, kadın hareketi, yoksulluk ve sosyal adalet çalışanları ise çoğu zaman engelliliği kendi politik gündemlerinin asli bir parçası olarak görmüyor.
Belki de artık soruyu tersinden sormak gerekiyordur.
-Engelli insanların en temel haklara erişemediği,
- bakım yükünün büyük ölçüde ailelere ve özellikle kadınlara bırakıldığı,
- engelliliğin yoksullukla bu kadar güçlü biçimde iç içe geçtiği bir ülkede,
engelliliği konuşmadan insan haklarından, kadın haklarından, eşitlikten ve sosyal adaletten ne kadar söz edilebilir?
Türkiye Otizm Meclisi (TOM) olarak, yeni eğitim-öğretim döneminde okullarımızda hayata geçirilmesi planlanan "Randevu Sistemi" uygulamasını; okul düzeni, güvenliği ve eğitim ortamının verimliliği açısından değerli buluyoruz. Ancak, sistemin "istisnasız" ibaresiyle ve esneklikten uzak bir biçimde kurgulanmasının, özel eğitim alan öğrencilerimiz ve aileleri için ciddi hak ihlallerine yol açacağı konusunda endişeliyiz.
Mevzuatın Tanıdığı Haklar Birincil Önceliğimizdir
Mevzuatımız, özel gereksinimli çocukların ailelerini eğitim sürecinin pasif bir gözlemcisi değil, "aktif bir paydaşı" olarak tanımlar. Ailelerin sürece katılımı bir imtiyaz değil, kanuni bir haktır. Bu hakkın engellenmesi, özel eğitimin temel prensiplerine aykırıdır.
Özel gereksinimli bireylerin aileleri;
• Bireyselleştirilmiş Eğitim Programı (BEP) toplantılarına katılım sağlamak,
• Öğrencilerimizin gelişimine dair eğitsel ve tıbbi refakat ihtiyaçlarını karşılamak,
• Eğitim süreci içinde okul yönetimi ve öğretmenlerle anlık/zorunlu iletişim kurmak durumundadır.
Bu süreçlerin sıradan bir ziyaretçi prosedürüne tabi tutulması, çocuklarımızın eğitim niteliğini ve güvenliğini riske atmaktadır.
Çözüm önerimiz, okul güvenliği prensiplerinden ödün verilmeden, özel eğitim ihtiyacı olan öğrencilerimiz için sistemin esnetilmesi ve "kişiye özel planlama" imkânı sunulmasıdır. İl ve İlçe Milli Eğitim Müdürlüklerimizin, bu hassas ayrımı sahada görev yapan yöneticilere bildirmesi büyük önem taşımaktadır.
Ancak bu tür bir uyarlama ile hem okul güvenliği korunabilir hem de eşit eğitim hakkı tesis edilebilir.
Türkiye’nin çeşitli illerinde bulunan 106 üye dernek ağımızla sürecin takipçisi olmaya devam edeceğiz.
Böbreğin seni affedecek:
-Günde bir fazla kahve içmek
-Ara sıra abur cubur yeme isteğine yenilmek
-Bir kez tuvalete gitme isteğini bastırmak
-İyi dinlenmeden çok stresli bir gün geçirmek
Böbreğin seni AFFETMEYECEK:
Arkadaşlar önce dernek başkanı arkadaşımız Cennet Başkan’a ulaştım, geçmiş olsun dileklerimizi ilettim, sonra da Sn Bakan @MahinurOzdemir ile haberleştim.
Bakanlık dernek ve aile ile iletişim halinde, hem psikososyal destek verilecek hem de bakanlık avukatları davaya müdahil olacak.
Ayrıca ailenin taşınma isteği varmış, bu konuda da destek verileceği ifade edildi. Sn Bakan’a bizzat müdahil olduğunu için teşekkür ediyorum.
Ben de süreci takip edeceğim.
Marc Cucurella'nın Gözyaşları ve Otizmin Görünmeyen Gerçeği
Futbol dünyası Marc Cucurella'yı uzun saçları, mücadeleci oyun tarzı ve sahadaki enerjisiyle tanıyor.
Son günlerde ise onu gündeme taşıyan şey attığı bir gol ya da kazandığı bir kupa değil, otizmli oğlu Mateo hakkında yaptığı samimi açıklamalar oldu.
Röportaj sırasında gözyaşlarını tutamayan Cucurella'nın söylediği aslında birçok anne ve babanın yıllardır yaşadığı ortak duyguydu:
"Kimse size otizmli bir çocuğun ebeveyni olmayı öğretmiyor. Onu anlamayı öğrenmeniz gerekiyor."
Bu cümle yalnızca bireysel bir hikâyeyi anlatmıyor. Ben de dahil dünyanın her yerinde milyonlarca ailenin otizmli çocuklarıyla yaşadığı sessiz deneyimi görünür kılıyor.
Otizmli bir çocuğun ebeveyni olmak çoğu zaman kendinizle ve dünyayla her sabah yeniden başlamanız gereken bir mücadele. Bunun bir sebebi iç dünyanızda kopan fırtınalar, bir diğer sebebi ise çoğu zaman toplumsal destek yokluğu ya da sınırlı olması.
Otizm konusunda kamuoyunda en çok konuşulan başlıklar genellikle erken tanı, eğitim ya da terapi oluyor. Oysa teşhis konulduğu anda başlayan asıl süreç, ailenin hayatının tamamen yeniden şekillenmesi.
Artık hayat bambaşka akacaktır, çevreniz, mali durumunuz, diğer çocuklarınız, sosyal hayatınız, mesleğiniz, ev içi disiplininiz, sağlığınız, her alan bundan yoğun biçimde etkilenir ve tüm bunlarla baş edecek gücü bulmanız gereken an aynı zamanda o büyük şoku yaşadığınız andır. Duyduğunuz cümle sizi bu yeni dünyaya açar, “çocuğunuz otistik”
Cucurella aile olarak hayatlarının otizme göre yeniden düzenlendiğini, zaman zaman çocuklarına nasıl yardım edeceklerini bilemediklerini ve bunun büyük bir çaresizlik yarattığını ifade etti. Aslında bunları söylerken de epey zorlandı, çünkü çoğu zaman bu konuya dair bastırdığınız duygularınız tam da böyle anlarda saklandıkları yerden çıkar.
Belki de röportajın en dikkat çekici ayrıntılarından biri uzun saçlarıyla ilgili anlattığı hikâyeydi. Uzun saçları yıllardır onun futbol kimliğinin bir parçası olarak görülüyordu. Oysa kendisi bunun çok daha kişisel bir neden olduğunu açıkladı. Otizmli oğlu Mateo'nun kalabalık bir futbol sahasında babasını kolayca ayırt edebilmesi için saçlarını toplamamayı tercih ettiğini söyledi. Bir futbolcunun imajı gibi görünen şey, aslında bir babanın oğluna verdiği sessiz bir destekti.
Bu hikâyeyi değerli yapan şey ise sadece duygusallığı değil, temsil gücü.
Milyonlarca avro kazanan bir Premier Lig futbolcusu da aynı belirsizlikleri yaşayabiliyor. Aynı kaygıları hissediyor. Aynı soruyu soruyor:
"Çocuğuma gerçekten nasıl yardım edebilirim?"
Çünkü otizmin karşısında ün, para, şöhret ya da başarı birçok şeyi değiştirebilir ama ebeveyn olmanın duygusal yükünü ortadan kaldırmaz.
Ancak burada asıl verilmesi gereken mesaj kahraman ebeveyn hikâyeleri değildir. Toplumun ve devletlerin görevi ailelerin fedakârlıklarını alkışlamak değil onları bu kadar yalnız bırakmayan kamu politikaları geliştirmektir.
Erken tanı hizmetleri, nitelikli eğitim, kapsayıcı okullar, yeterli terapi desteği, bağımsız yaşam programları, istihdam olanakları, yaşam boyu sosyal destek...
Bunlar lütuf değil, sosyal devletin temel sorumlulukları.
Cucurella'nın gözyaşları milyonlarca insanı etkiledi. Dilerim bu ilgi yalnızca birkaç gün sürecek duygusal bir haber olarak kalmaz.
Çünkü otizm konusunda gerçek değişim, insanların ağlamasıyla değil, devletlerin ve toplumların harekete geçmesiyle ve gerçek adımlar atmasıyla başlayacak.
Marc Cucurella'nın Gözyaşları ve Otizmin Görünmeyen Gerçeği
Futbol dünyası Marc Cucurella'yı uzun saçları, mücadeleci oyun tarzı ve sahadaki enerjisiyle tanıyor.
Son günlerde ise onu gündeme taşıyan şey attığı bir gol ya da kazandığı bir kupa değil, otizmli oğlu Mateo hakkında yaptığı samimi açıklamalar oldu.
Röportaj sırasında gözyaşlarını tutamayan Cucurella'nın söylediği aslında birçok anne ve babanın yıllardır yaşadığı ortak duyguydu:
"Kimse size otizmli bir çocuğun ebeveyni olmayı öğretmiyor. Onu anlamayı öğrenmeniz gerekiyor."
Bu cümle yalnızca bireysel bir hikâyeyi anlatmıyor. Ben de dahil dünyanın her yerinde milyonlarca ailenin otizmli çocuklarıyla yaşadığı sessiz deneyimi görünür kılıyor.
Otizmli bir çocuğun ebeveyni olmak çoğu zaman kendinizle ve dünyayla her sabah yeniden başlamanız gereken bir mücadele. Bunun bir sebebi iç dünyanızda kopan fırtınalar, bir diğer sebebi ise çoğu zaman toplumsal destek yokluğu ya da sınırlı olması.
Otizm konusunda kamuoyunda en çok konuşulan başlıklar genellikle erken tanı, eğitim ya da terapi oluyor. Oysa teşhis konulduğu anda başlayan asıl süreç, ailenin hayatının tamamen yeniden şekillenmesi.
Artık hayat bambaşka akacaktır, çevreniz, mali durumunuz, diğer çocuklarınız, sosyal hayatınız, mesleğiniz, ev içi disiplininiz, sağlığınız, her alan bundan yoğun biçimde etkilenir ve tüm bunlarla baş edecek gücü bulmanız gereken an aynı zamanda o büyük şoku yaşadığınız andır. Duyduğunuz cümle sizi bu yeni dünyaya açar, “çocuğunuz otistik”
Cucurella aile olarak hayatlarının otizme göre yeniden düzenlendiğini, zaman zaman çocuklarına nasıl yardım edeceklerini bilemediklerini ve bunun büyük bir çaresizlik yarattığını ifade etti. Aslında bunları söylerken de epey zorlandı, çünkü çoğu zaman bu konuya dair bastırdığınız duygularınız tam da böyle anlarda saklandıkları yerden çıkar.
Belki de röportajın en dikkat çekici ayrıntılarından biri uzun saçlarıyla ilgili anlattığı hikâyeydi. Uzun saçları yıllardır onun futbol kimliğinin bir parçası olarak görülüyordu. Oysa kendisi bunun çok daha kişisel bir neden olduğunu açıkladı. Otizmli oğlu Mateo'nun kalabalık bir futbol sahasında babasını kolayca ayırt edebilmesi için saçlarını toplamamayı tercih ettiğini söyledi. Bir futbolcunun imajı gibi görünen şey, aslında bir babanın oğluna verdiği sessiz bir destekti.
Bu hikâyeyi değerli yapan şey ise sadece duygusallığı değil, temsil gücü.
Milyonlarca avro kazanan bir Premier Lig futbolcusu da aynı belirsizlikleri yaşayabiliyor. Aynı kaygıları hissediyor. Aynı soruyu soruyor:
"Çocuğuma gerçekten nasıl yardım edebilirim?"
Çünkü otizmin karşısında ün, para, şöhret ya da başarı birçok şeyi değiştirebilir ama ebeveyn olmanın duygusal yükünü ortadan kaldırmaz.
Ancak burada asıl verilmesi gereken mesaj kahraman ebeveyn hikâyeleri değildir. Toplumun ve devletlerin görevi ailelerin fedakârlıklarını alkışlamak değil onları bu kadar yalnız bırakmayan kamu politikaları geliştirmektir.
Erken tanı hizmetleri, nitelikli eğitim, kapsayıcı okullar, yeterli terapi desteği, bağımsız yaşam programları, istihdam olanakları, yaşam boyu sosyal destek...
Bunlar lütuf değil, sosyal devletin temel sorumlulukları.
Cucurella'nın gözyaşları milyonlarca insanı etkiledi. Dilerim bu ilgi yalnızca birkaç gün sürecek duygusal bir haber olarak kalmaz.
Çünkü otizm konusunda gerçek değişim, insanların ağlamasıyla değil, devletlerin ve toplumların harekete geçmesiyle ve gerçek adımlar atmasıyla başlayacak.
@SedefErken Ne kadar güzel anlatmışsınız, teşekkürler. Sonda yazdığınız endişenize katılıyorum, umduğumuz gibi bir şeylerin değişmesine yol açar inşallah.
Tezi sonunda bitirdim ve teslim ettim, kendi kendime çocuklarımızın geleceğiyle ilgili bir görev olarak verdiğim bu işi de sonuçlandırabildiğime memnunum, bu vesileyle ülkemiz dışında 23 ülkede otizme dair ne olup bittiğini de çalışmış oldum, tezin son bölümünde Türkiye için öneriler de mevcut, yayınlandığında sizlerle de paylaşacağım
başlık ve özetle konusu şöyle...
Otizm Eylem Planlarının Kamu Yönetimi Açısından Etkinliği: Türkiye ve Seçilmiş Ülkeler Üzerine Karşılaştırmalı Bir Politika Analizi
"Otizm, eğitim, sağlık, sosyal hizmetler, istihdam ve yerel yönetimler arasında eşgüdüm gerektiren çok aktörlü bir kamu politikası alanıdır. Bu nedenle ulusal otizm eylem planlarının başarısı, yalnızca politika belgelerinin hazırlanmasına değil, bu belgelerin etkili biçimde uygulanmasını sağlayacak kurumsal mekanizmaların varlığına bağlıdır. Bu çalışmanın amacı, ulusal otizm eylem planlarının neden bazı ülkelerde daha başarılı sonuçlar üretirken bazılarında beklenen etkiyi oluşturamadığını kamu yönetimi perspektifinden açıklamaktır."
YAĞIZ KAAN ERDOĞMUŞ DÜNYA 1 NUMARASINA YÜKSELDİ! 🌟
Genç yıldızımız Dünya Şampiyonu Gukesh'i klasik eloda geride bırakarak dünya u20 sıralamasında 1. sıraya yükseldi. Hem de daha 15 yaşındayken!
Genel sıralamada ise şu an Dünya 26 numarasındayız. 🔝
🚨 Arkadaşlar merhaba! Finansal piyasalardaki son gelişmeleri, para akışlarını ve önümüzdeki günlerde yönü belirleyebilecek kritik verileri değerlendirdiğim yeni videom bugün yayında olacak.
Özellikle yarın açıklanacak kritik şirket bilançoları öncesinde bu videoyu izlemenizi tavsiye ediyorum. Piyasaların bundan sonraki olası yönünü birlikte analiz edeceğiz.
Kanalı takip etmeyi, bildirim zilini açmayı ve desteklerinizi esirgememeyi unutmayın.