Yaşım ilerledikçe mutluluğun sakin sabahlar, temiz bir ortam, erken yatmak, güvenli bir ev ve enerjimi tüketmeyen insanlardan ibaret olduğunu daha çok anlıyorum.
Sırtımı kendime yasladım, öyle rahatım ki düşerim düşmem diye korkumda yok. İnsanın en güven duyacağı kişi ayna da gördüğü kişidir. Bunu bana en güvendiklerim öğretti.
Ben ahlakla yetiştirildim. Bu yüzden bazı şeyleri hiç normalleştiremiyorum. Yalana, iki yüzlülüğe, çıkarcılığa, vicdansızlığa alışamadım... İnsanlar bunları hep ustalıkla yapıyor diye ben de bunları yapmalıymışım gibi hissetmiyorum. Bazı şeyler hâlâ midemi bulandırıyor.