Paramesh (పరమేష్)

CA🎓|Banker|Cynophile🐾

[Ananda Sangeetam @anuswaram]

మన దేశంలో మారాల్సిన అసలైన ��ిధానం! సమస్య మంత్రి కాదు. మంత్రాంగం!!!

అభివృద్ధి చెందిన దేశాల మెడికల్ ఎంట్రన్స్ ఎగ్జామ్స్‌తో పోలిస్తే, మన భారతదేశంలో ఉండే NEETవిధానం ఎంతవరకు సరైనది? అసలు ఇది విద్యార్థుల ప్రయోజనాలను కాపాడే విధంగా ఉంద��? ఒకసారి పరిశీలిద్దాం.

అమెరికాలో MCAT, బ్రిటన్ మరియు ఆస్ట్రేలియాల్లో UCAT వంటి పరీక్షలు ఉంటాయి.
​కంప్యూటర్ ఆధారిత పరీక్షలు (CBT). అంతా డిజిటలే. ఏడాదిలో పలుమార్లు పరీక్ష రాసే అవకాశం. విద్యార్థి తనకు నచ్చిన తేదీ, సమయం, పరీక్ష కేంద్రాన్ని ఎంచుకోవచ్చు.

​కేవలం బట్టీ పట్టే సామర్థ్యాన్ని కాకుండా.. విద్యార్థికి ఉన్న లాజికల్ రీజనింగ్, ఎథిక్స్, సబ్జెక్ట్ లోతును పరీక్షిస్తారు.

NEET లో ఉన్న ప్రధాన లోపాలు ఏంటి?
Do or Die. 20 లక్షల మంది విద్యార్థులు ఒకే రోజు, ఒకే సమయంలో పరీక్ష రాస్తారు. ఏళ్ల తరబడి కష్టపడి చదివినా...ఆ ఒక్క రోజు ఆరోగ్యం సరిగ్గా లేకపోయినా ఒక సంవత్సరం మొత్తం వేస్ట్ అవుతుంది. "ఈ ఒక్క రోజే నా జీవితం" అనే భయం వల్ల విద్యార్థులు ఆందోళన, డిప్రెషన్, చివరికి ఆత్మహత్యల వైపు కూడా వెళ్తున్నారు.

​నాలెడ్జ్ కంటే వేగానికే ప్రాధాన్యం. 200 నిమిషాల్లో 180 ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఇవ్వాలి. అంటే ప్రశ్నకు నిమిషం కంటే తక్కువ సమయం! ఇది డాక్టర్ కావడానికి కావలసిన విశ్లేషణాత్మక ఆలోచనను కొలవలేదు, కేవలం ఎంత స్పీడ్‌గా ఆన్సర్లు గుర్తుతెచ్చుకోగలడో మాత్రమే చూస్తుంది.

NEET ని కూడా ఏడాదికి 3 ���ుండి 4 సార్లు నిర్వహిస్తే ఒత్తిడి తగ్గుతుంది: ఒక అటెంప్ట్ పాడైనా, కొన్ని నెలల్లోనే మరో ప్రయత్నం చేసే అవకాశం ఉంటుంది.
విద్యార్థి సాధించిన అత్యుత్తమ స్కోర్ ఆధారంగా సీటు కేటాయించవచ్చు.
మెరుగైన ప్రతిభ వెలుగులోకి వస్తుంది. ఒకే రోజులో జరిగే పొరపాట్లు అభ్యర్థి భవిష్యత్తును ��ెబ్బతీయవు.

విదేశాల్లో Pearson VUE లాంటి గ్లోబల్ డిజిటల్ ఏజెన్సీలు ఈ పరీక్షలు నిర్వహిస్తాయి. మన దగ్గర జరిగే ప్రశ్నాపత్రాలు ముద్రించరు. ఎన్‌క్రిప్టెడ్ పద్ధతిలో సెకన్ల ముందు మాత్రమే కంప్యూటర్ స్క్రీన్‌కి వస్తాయి.
ఐరిస్ స్కాన్, ఫేస్ రికగ్నిషన్ ద్వారా ఒకరి స్థానంలో మరొకరు రాయడాన్ని పూర్తిగా అడ్డుకోవచ్చు.

పక్కపక్క కంప్యూటర్లలో ఉన్న విద్యార్థులకు ప్రశ్నలు, ఆప్షన్లు మారిపోతాయి. కాపీ క���ట్టడం అసాధ్యం.

లక్షలాది మంది విద్యార్థుల జీవితాలతో ముడిపడి ఉన్న మెడికల్ అడ్మిషన్ వ్యవస్థ మారాల్సిన సమయం వచ్చింది. NEET ని Student-Centric, డిజిటల్, ఫ్లెక్సిబుల్ ఎగ్జామ్‌గా మార్చినప్పుడే మన దేశంలో నిజమైన ప్రతిభకు తగిన గుర్తింపు లభిస్తుంది.

[Malay Krishna @Malay4Product]

S. Janaki Ji refused the Padma Bhushan in 2013 and said she deserved the Bharat Ratna instead. A lot of people found that arrogant at the time.

Most of North India does not know her name. Almost all of India has heard her voice. If you have ever heard an old South Indian film song playing in a shop, a bus, a wedding, it was probably her.

So let me tell you who she was.

Her full name was Sistla Sreeramamurthy Janaki. Born 23 April 1938 in Pallapatla, a village in Guntur district.

Her father was an Ayurvedic doctor and a teacher. She spent most of her childhood in Sircilla. She sang on a stage for the first time at the age of nine.

In her twenties, an uncle told her to go to Chennai and try working with a composer named R. Sudarsanam at AVM Studios. She went.

She got her first film song in 1957. A Tamil film called Vidhiyin Vilayattu. She was 19.

In that very first year, she recorded songs in six different languages.

Six. In year one.

Across her career she recorded around 48,000 songs. In roughly 20 languages. Kannada the most, then Malayalam, then Tamil, Telugu, Hindi, Odia, Tulu, Urdu, Punjabi, Bengali, Konkani, Sanskrit.

She also sang in English, Japanese, German and Sinhala.

Yes, 48,000.

Her career ran about 60 years. That works out to more than two songs a day, every day, for six decades.

Including the days she was sick, travelling, grieving, tired.

While her mother tongue was Telugu, but she could speak and write Tamil, Kannada, Malayalam and Hindi. Malayalis claim her as theirs. Kannadigas claim her as theirs. Tamils claim her as theirs.

All of them are correct. :)

They called her the queen of expression and modulation. Meaning she could change how a song felt with tiny things.

A slight break in a word. A softer breath. She could sound like a village girl in one song and a heartbroken woman in the next and a child in the one after that.

That is why composers fought to book her.

Infact, Ilaiyaraaja Ji had heard her voice while assisting the composer G. K. Venkatesh. When he got his own first film, Annakkili in 1976, he asked her to sing three songs. All three became huge.

That started something. For the next two decades, Ilaiyaraaja and Janaki produced hit after hit. He knew exactly what her voice could do and kept stretching it.

She became the first choice for anything with a village setting, anything that needed rawness.

Ilaiyaraaja sang around 200 duets with her himself.

Three of her four National Awards came from his compositions.

And eventually she became the only singer to have won state awards under all three of the giants. M. S. Viswanathan. Ilaiyaraaja. A. R. Rahman.

Imagine, three generations of music.

Three completely different styles.

She worked across all of them and was excellent in all of them. A 40 year span of staying relevant while the entire sound of Indian cinema changed twice.

Her first National Award came in 1981 for a Malayalam song, Ettumanoorambalathil, from a film called Oppol.

She won four National Awards in all, and 33 State Film Awards. Thirty three.

She also had a Hindi chapter that almost nobody remembers. Bappi Lahiri heard her singing a Hindi song for a Tamil film at Prasad Studio and was floored.

He brought her to Bombay. She ended up singing duets with Kishore Kumar.

Now, her personal life was much harder than the discography.

She married V. Ramprasad in 1959. He backed her career fully and used to travel with her to recordings. He died in 1997 of a cardiac arrest.

Her son Murali Krishna died this January, just six months ago.

She is survived by her granddaughter, Apsara Vydyula, who announced her death on Instagram.

She wrote that to the world Janaki was an iconic voice, and to them she was a grandmother whose warmth and humility they will carry forever.

She ended her singing career in 2017 with a concert in Mysuru. The last song she chose was a Malayalam lullaby, Amma Poovinum.

She picked a lullaby to close out 48,000 songs. :)

Now back to the Padma Bhushan.

In 2013 the government offered it to her. It is India's third highest civilian honour. She said no.

She said it had come far too late. And she said if the country actually wanted to recognise her work, it should have been the Bharat Ratna.

At the time, plenty of people called that ego.

But look at what she was sitting on when she said it. 48,000 songs. Twenty languages. Four Nationals. Thirty three state awards. Six decades. Work with every major composer across three generations. A voice that raised entire regions.

Lata Ji got the Bharat Ratna in 2001. Bhimsen Joshi got it in 2008. M. S. Subbulakshmi got it in 1998.

Janaki was 75 when they offered her the third best one.

She had every right to feel that the country had taken her for granted. And she said so out loud, without an agent or a PR team softening it.

But honestly, what bothers me is that she is being introduced to half the country today, in a condolence tweet, at 88, after she is gone.

She was not obscure. She was not niche. Her voice was in millions of homes for sixty years. She was just South Indian in a country where national fame is still mostly decided in Hindi.

If you have never heard her, do not scroll past this.

Go put on Thumbi Vaa Thumbakudathil. Or Vasantha Panchami Naalil. Or Singara Velane Deva. You do not need to understand the words. You will understand the voice in about ten seconds.

That is the whole point of her. She never needed you to know the language.

[Sriram @SriramMadras]

In 2001, Lata Mangeshkar is awarded the Bharat Ratna. Seven years later, P. Susheela amma, the foundational blueprint, melody Queen of South India is given a mere Padma Bhushan. Twelve years later, S. Janaki, a vocal powerhouse of unmatched emotional range and nightingale of South is offered the exact same consolation prize, which she rightfully rejects.

The logic of National recognition in India is broken, and the timeline proves it. It takes decades of unparalleled, multi-lingual brilliance from Southern icons to even register as a footnote in New Delhi.

This isn't just about music. It is the structural reality of the country. From the revenue formulas that tax the South to subsidize the North, to the gatekept corridors of the Union Cabinet, the highest judiciary, and central contracts, the pattern is unyielding. The South is expected to perform like a powerhouse, but is treated like a secondary territory.
In every single walk of life, the message remains the same: the South does the heavy lifting, but to India, it is just the bloody South. Let that sink in.

[Srikanth Miryala @miryalasrikanth]

అమ్మాయులూ, ఆడవాళ్ళూ మీకు ఇంకా పెళ్లి అయినా కాకున్నా మీ కాళ్ల మీద మీరు నిలబడేలా చదవండి, శ్రమించండి, సంపాదించండి. ఇది మీకు ఆత్మగౌరవాన్ని, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని, స్వతంత్ర గుర్తింపుని ఇస్తుంది. దోపిడీ, గృహహింస నుంచి రక్షణనిస్తుంది. పెళ్లి, ఉద్యోగం అనేవి ప్రత్యామ్నాయాలు కావని గుర్తించండి.

[Paramesh (పరమేష్) @CaParamesh]

@carajendra89 Claude100

[Srikanth Miryala @miryalasrikanth]

కొన్ని తెలుసుకోండి.

బీరు తాగితే కిడ్నీలో రాళ్లు కరగవు.

జ్వరం వస్తే చికెన్ తినడం మానక్కర్లేదు.

పుప్పి పళ్లు పీకితే కంటి చూపు పోదు.

కత్తిరించిన బొడ్డుకి పేడ రాయకూడదు.

ఏడాది లోపు పిల్లలకి తేనె ఇవ్వకూడదు.

మండ మీద వాత పెడితే కామెర్లు తగ్గవు.

పిల్లలకి కడుపు మీద వాత పెడితే కడుపు నొప్పి తగ్గదు.

పెళ్లి చేస్తే పిచ్చి తగ్గదు.

కంటి వ్యాయామం వలన చూపు మెరుగవ్వదు.

బాలింతలు పథ్యం ఉండక్కర్లేదు.

పప్పు తింటే పుండు చీము పట్టదు.

మంత్రం వేస్తే మానసికరోగం తగ్గదు.

పాము కాటుకి నోరు పెట్టి పీలిస్తే విషం వచ్చెయ్యదు.

ఆరు నెలల లోపు పిల్లలకి తల్లిపాలే అన్నీ.

వ్యాక్సిన్లు పనిచేస్తాయి.

వంశపారంపర్యంగా ఊడిన జుట్టు మళ్లీ రాదు.

అనుమతి తీసుకోకుండా చేసే సెక్సు అత్యాచారం.

తాళం చెవులు చేతిలో పెడితే మూ���్ఛ ఆగదు.

మెలకువగా ఉన్నవాళ్ళకి సీపీఆర్ చెయ్యకూడదు.

కిడ్నీలో, కాలేయం కింద పిత్తాశయంలో రాళ్లు ఏ పసరుకి కరగవు.

లివర్ ని డీటాక్స్ చెయ్యక్కర్లేదు, చెయ్యటానికి వాడే పసర్లు తిరిగి లివర్ని డ్యామేజీ చేస్తాయి.

మందు వలన గుండెకి కానీ ఇంకా ఏ అవయవానికి కానీ లాభం లేదు, అంతా నష్టమే.

పొగాకు నమిలినా, కాల్చినా, పీల్చినా, చప్పరించినా ఎలా అయినా క్యాన్సర్ వచ్చే అవకాశం తగ్గదు.

గంజాయి శాశ్వతంగా మెదడుని దెబ్బ తీస్తుంది. దానికి మందు లేదు.

వైరల్ ఇన్ఫెక్షన్లకి యాంటీబ్యాక్టీరియల్ మందులు అవసరం లేదు.

ఓ ఆర్ ఎస�� ద్రావణం ఒక మందు, అదొక పానీయం కాదు ఎప్పడు బడితే అప్పుడు తాగడానికి.

హైపోథైరాయిడ్ కి థైరాక్సిన్ ఒక్కటే మందు.

మెడ వెనక , గజ్జల్లో నలుపు మట్టి కాదు, నీకు త్వరలో మధుమేహం వస్తుందని సూచన.

హై బీపీ వలన కోపం రాదు, కోపం వలన బీపీ వస్తుంది.

ఉప్పు తగ్గిస్తే బీపీ తగ్గుతుంది, ఉప్పు మానేస్తే ప్రాణం పైకెళ్ళిపోతుంది.

రేబీస్ కి మందులేదు, మరణం తథ్యం, వ్యాక్సిన్ ఒక్కటే నివారణ.

పండ్లు, సలాడ్లు సరిగ్గా కడక్కుండా తినకూడదు.

మూడేళ్ల లోపు పిల్లలకి పంచదార అవసరం లేదు, ఆ తర్వాత కూడా అవసరం లేదు.

కుట్ల సంఖ్యకి ఆపరేషన్ సంక్లిష్టతకి సంబంధం లేదు.

[Paramesh (పరమేష్) @CaParamesh]

@Naam_kafi_hai S Paramesh

[వెంగళం @Vengalams]

రేపు ఆఫీసుకెళ్లాలి అనే బాధలేదు
బాసు గురించి టెన్షన్ లేదు. అప్రైజల్ గురించి భయం లేదు. జీతం ఆలోచన లేదు
పిల్లకాయల చదువు వాళ్ల భవిష్యత్ గురించి చింతలేదు. రేపేం తినాలి, అసలు రేపనేది ఉందా లేదా అనే కుతూహలం లేదు

వెదికే క్రమంలో మనిషి పోగొట్టుకుంటూనే ఉన్న��డు. ఇదే

[Amitabh Bachchan @SrBachchan]

T 5063 - KALKI 2898 AD is not just a film for me , it is a learning, an education .. soon to be seen on a podcast .. when I interviewed the Director Nag Ashvin ..
'कल्कि' मेरे लिये न केवल एक फ़िल्म है, बल्कि एक सीख - अनुभव के द्वारा प्राप्त किया ज्ञान - एक ज्ञान का भंडार है 🚩🙏

[anand mahindra @anandmahindra]

Finally saw ‘12th FAIL’ over this past weekend.
If you see only ONE film this year, make it this one.

Why?

1) Plot: This story is based on real-life heroes of the country. Not just the protagonist, but the millions of youth, hungry for success, who struggle against extrordinary odds to pass what is arguably one of the most competitive exams in the world.

2) Acting: @VidhuChopraa does a brilliant job of the casting. Each character is credible in the role & they turn in gritty, passionate performances. But @VikrantMassey delivers a bravura performance that merits a National Film Award. He was not just acting out the character’s life, he was living it.

3) Narrative style: Vidhu Chopra emphatically reminds us that great cinema is about great stories. Period. And that special effects are no match for the simplicity & authenticity of a story well told.

The highlight for me was the interview scene. Yes, it may seem a bit contrived, but the profound dialogue makes this sequence hit you squarely between the eyes and shows you what India must do to build a new Bharat.

Mr Chopra, yeh dil maange more films like this!
👏🏽👏🏽👏🏽

[Paramesh (పరమేష్) @CaParamesh]

@PrasanthVarma It’s so sad for cancelling shows

[Paramesh (పరమేష్) @CaParamesh]

@CineLoversTFI Both are gems 😍

[777 Charlie @777CharlieMovie]

That Reaction! ❤️❤️❤️

This is how director @Kiranraj61’s mother reacted upon learning about the accomplishment of receiving the #NationalAward for our film ☺️

#777Charlie #NationalFilmAwards2023

[deva katta @devakatta]

“Men mistakenly expect women to think, communicate and react the way men do, women mistakenly expect men to feel, communicate and respond the way women do. We have forgotten that men and women are supposed to be different. As a result, our relationships are filled with unnecessary conflicts” - Men are from Mars and Women are from Venus! Loving this book 😊

[Srikanth Miryala @miryalasrikanth]

ఉప్పు గురించి మాట్లాడుకుని రెండేళ్లయింది కదా, మళ్ళీ ఒకసారి.

మనం ఎక్కువ ఉప్పు తింటే అంటే 10గ్రా కంటే ఎక్కువ తింటే మూత్రపిండాలు ఆ ఉప్పుని బయటకు పంపలేవు. అప్పుడు ఆ ఉప్పు రక్తం లో ఉండిపోతుంది దానివలన రక్తం గాఢత పెరుగుతుంది . పెరిగిన గాఢత తగ్గటానికి రక్తంలో నీరు చేరుతుంది.

నీరు చేరిన రక్తం ఎక్కువయ్యి గుండెకి చేరుతుంది, ఈసారి గుండె గట్టిగాకొట్టి ఒక స్పందన లో పంపే రక్తం పరిమాణం పెరుగుతుంది. ఆ పెరిగిన పరిమాణం వలన రక్తనాళాల్లో ఒత్తిడి పెరుగుతుంది.

ఈ పెరిగిన ఒత్తిడి తట్టుకోడానికి మొదట్లో రక్త నాళాలు వ్యాకోచిస్తాయి, కానీ దీర్ఘకాలంలో గట్టిపడతాయి దానివలన సాగే గుణం కోల్పోతాయి. దాని వలన ఈసారి గుండె ఇంకా గట్టిగా, వేగంగాకొడుతుంది. దాంతో అప్పటికే సాగటం మానేసిన రక్తనాళాలు కుంచించుకు పోతాయి.

రక్తనాళం వ్యాసార్థం తగ్గినపుడు బెర్నౌలి నియమం ప్రకారం ఒత్తిడి నాలుగు రేట్లు పెరుగుతుంది. అందుకని పెరిగిన ఒత్తిడి వలన ఎక్కువ రక్తం మూతపిండాల్లో వడకట్టబడుతుంది. అప్పుడు ఆ ఉప్పు మూత్రం లోంచి వెళుతుంది. అయితే దానికి మూత్రపిండాలు వాటి సామర్ధ్యాన్ని దాటి మూడు నాలుగు రెట్లు పనిచేయాలి. అలా ఎక్కువ కాలం పనిచేయటం కుదరదు.

ఈలోగా గుండె బలంగా కొట్టడానికి దాంట్లో ఉన్న కండరం సరిపోదు అందువలన కొత్త కండరాన్ని గుండె తయారు చేసుకుని దిట్టంగా తయారవుతుంది. అయితే అలా లావు అయ్యే క్రమంలో గుండె జఠరికలో ఉండే చోటు తగ్గిపోయి గుండె పంపు చేసే రక్తం తగ్గిపోతుంది. అలాగే గుండె పనిచేయాలంటే గుండెకీ రక్తం కావాలి కాబట్టి గుండెకి రక్తాన్ని తీసుకెళ్లే రక్తనాళాలు అంతటి మందమైన గుండెకి రక్తాన్ని అందంచలేవు.

అపుడు మనం ఏమాత్రం గుండె మీద భారం వేసినా అంటే పరిగెత్తినా, కడుపునిండా తిన్నా
చివరికి శృంగారంలో పాల్గొన్నా గుండెకి రక్తం సరిపోక ఛాతీ లో నొప్పి వస్తుంది. ఇంకాస��త ఎక్కువైతే గుండెపోటు వస్తుంది.

ఈలోగా మెదడులో రక్త నాళాలు చాలా చిన్నవి మరియు సున్నితమైనవి. ఇవి కొన్న�� సార్లు ఈ ఒత్తిడికి మూసుకుపోయి ఆ రక్తనాళం వెళ్లే మెదడు కణజాలం రక్తం అందక చనిపోతుంది. అయితే అలాచనిపోయేవి చుక్కంత ఉంటాయి. కానీ ఒక పది ఇరవై ఏళ్లలో ఈ చుక్కలన్నీ కలిసి మెదడు పనితీరు బాగా దెబ్బతీసి మతిమరుపు, డెమెన్షియా మొదలైన ఇబ్బందులు వస్తాయి.

ఇవి కాక ఒకేసారి రక్త పీడనం పెరిగి మెదడులో రక్తనాళం పగిలి అక్కడ రక్త స్రావం అయ్యి పక్షవాతం రావచ్చు, లేదా మెదడులో ఒకేసారి ఒత్తిడి పెరిగిఊపిరి ఆగొచ్చు.

ఈలోగా మూత్రపిండాలు కూడా బాగా పని చేసి చేసి అలసిపోయి ఇక పనిచేయటం మానేస్తాయి. దాంతో రక్తం లో నీరు ఒంట్లో కి చేరి ఒళ్ళు ఉబ్బుతుంది. అలాగే యూరియా, క్రియాటినిన్ లు పెరిగి ఆయాసం వస్తుంది. ఊపిరితిత్తులు ఊది ఊది అలసిపోయి ఇక ఊపిరి తీయటం మానేస్తాయి.

కాబట్టి ఉప్పు తినాలా వద్దాఉప్పు రోజుకి ఐదు గ్రాములకి మించి తినకూడదు. పది గ్రాములు మనం సాధారణంగా తింటాం. లవణ ప్రియులు ఇరవై గ్రాములవ���కు తింటారు. ఉప్పు తక్కువ తినటానికి కొన్ని చిట్కాలు.

1. ముందు ��ినే బల్ల మీద ఉప్పు తీసెయ్యాలి అంటే కూర, చారులో ఉండే ఉప్పు చాలు. మళ్ళీ పెరుగులో, సరిపోలేదని అన్నంలో వేసుకోకూడదు. బదులు నిమ్మకాయ వాడొచ్చు.

2. యూట్యూబ్ లో చెప్పారని వండేటప్పుడు తగినంత ఉప్పు కాకుండా తక్కువ ఉప్పు వెయ్యండి, మెల్లిగా అలవాటు అవుతుంది.

3. పోపుల డబ్బాలో ఒక గిన్నెలో ఉప్పు వేసి పసుపు, కారం వెయ్యటానికి వాడే చిన్న చెంచా వాడండి. ఉప్పు వంటలో పిడికిలితో వెయ్యొద్దు.

4.ఆవకాయ లేనిదే ��ెలుగువాళ్ళకు ముద్ద దిగదు,ఒప్పుకుంటాను కానీ మూత్రపిండాలు ఒప్పుకోవు.కాబట్టి వారానికి ఒకసారి ముద్దపప్పుతో అంతే కానీ ప్రతి దోశకి ఒకజాడీ తినొద్దు.

5. అన్ని పచ్చళ్లకు పై నియమం పాటించాలి.

6.చిప్సు పొట్లంలో అందులో కనిపించని గాలి ఎంతో కనిపించని ఉప్పు అంత అలాగే, ఫ్రెంచి ఫ్రైసు, పాప్ కార్ను కూడా.

7. వంటలో ఉప్పు వేసేటప్పుడు అవి తినే అమ్మా నాన్నని,మీభోజనంలో ఉప్పు వేసుకునేటప్పుడు మీపిల్లల��ని తలుచుకోండి,అప్పుడు ఉప్పు తక్కువ పడుతుంది.

8. చివరిగా ఉప్పు కొనేటప్పుడు ఉప్పు కోసం పిడికిలి బిగించి రక్తం చిందించిన గాంధీ తాతని గుర్తుకు తెచ్చుకోండి. గాంధీ తాతలాగే మీరు కూడా ఈ దేశానికి అవసరం.

జై హింద్.

[Paramesh (పరమేష్) @CaParamesh]

@Vengalams Shekhar Kammula

[Ananda Sangeetam @anuswaram]

The greatest contribution of Telugu cinema to the world is not a movie, not a style of movie making, not actors, not technical innovations....

It is the Telugu audience. దీని తల్లి సినిమా బావుందంటే మార్స్ కి పోయి అయినా మాండరిన్ భాషలో అయినా చూస్తారు. సినిమా పిచ్చి వీళ్ళకి!!! ++

[Phani Kandukuri @phanikandukuri1]

ఈయనెవరో..
విప్పగుంట రామ ��నోహర గారట..
ఆయా అద్భుతం గా రాశారు..

ఆ సంచిలో ఏమున్నదో బంగారం, ఏప్పుడు దాన్ని జూసి మురుస్తా ఉంటడు” … సణుగుతారు పొలం పనులు చేసుకుంటూ. గ��ితే కొమురయ్య మనకేం జెప్పలే. మనం కొమురయ్యనేం అడగలే. జెప్పకుండానే సాగి పోయిండు.

నటనా, నటులూ లేనీ సైన్మా జూసిన. మనుషుల్నీ, మావిపూత పూసినట్లుండె మనసుల్నీ జూసిన. తనలోని కలుపు తనే పీకి పారేసి, ఎచ్చంగ కన్నీరు గార్చి, పచ్చంగ నవ్వే పైర్ని జూసిన. ‘గోడగట్టని గూడులాంటి పల్లె’ని జూసినా. పల్లెతో బాటు, బలరామ నరసయ బైలెల్లే బంగారు తొవ్వ జూసిన. నిన్నపొద్దు పొద్దుగాల చాయ జప్పరిస్త ఓటీటీల బలగం జూసి��…తనివిదీరా ఏడ్సినా. ముఖం గడుక్కుని ఆఫీస్కి వోయిన. దినమంతానిమ్మలంగాఉన్నా.

వొంకలల్ల డొంకలల్ల పాయలుపాయలుగా సీలిపోయి మళ్లా గల్సిపోయి, బలంగా పారే వాగుని జూసిన. స్వార్థాలూ, ఆశలూ, అహంకారాలు, పట్టింపు లసంటి డొంకల్లో సీలి పేలికలైనా, మళ్ళీ తాడు పేనినట్లు, చ��నుకు చినుకు గల్సి గురిసినట్టు, ఒక్కటిగ పెనేస్కుకునే ‘బురద నెత్తుటి మమకారం’ జూసిన..బలగంజూసిన.

ఇందుల పాత్రల్లేవ్. మనిండ్లల్ల ఉండే అత్త మామలే. అల్లుళ్లే సెల్లెళ్లే. అన్నలే, తాతలే మరదళ్లే. దోస్తులే. ఆళ్ళు గట్లనే మాట్లాడ్తారు.కొట్లాడ్తారు.వర్లుతారు,మర్లుతారు. అంతలోనే గల్సి పోతరు. ఎవులెప్పుడు కథని ఎసుంటి మల్పు దిప్పుతరో తెల్వద్. గసుంటి పాత్రలకి మాటల్రాసుడి శానా కష్టం. యెల్దండి వేణ��� … ఏం రాసినవ్రా భయ్. నీ టీం కో సలాం. సావు సీన్ని దీస్కొని సచ్చే దాకా యాది కుండే సిన్మా దీసినవ్ జూడు… నువ్వు గ్రేట్ రా భయ్! కొమురయ్యని,ముసిలోని సరసాన్ని,అజరామరం జేసినవ్. సావులో హాస్యం జేసినవ్ జూడు.. గదైతే వేరే లెవల్.

పాత్రల్ శానానే ఉన్నయ్ గాని ఎక్కడా రవ్వంత గూడ పరేషాన్ లేదు. దిమాగ్ ఖరాబ్ గాదు. అస్సల్, చిన్న చిన్న పాత్రలే కథని పెద్ద మలుపులు దిప్పుతయ్. కొమురయ్య సెల్లె అసుంటి పాత్ర. ఆళ్లేదో జెయ్యాలని జెయ్యరు. ఆళ్ళ సోదే అంత. ఓ పొల్లు మాట, ఓ ఎకసెక్కెం, ఓ నొసటి ఎక్కిరింపు, ఈసడింపు జాలు కథ మారి పోనీకి…ఇజ్జత్లు దావత్లు పోటీ పడనీకి.…కంటి జూపుల్తనే జంపుకోనీకి. గట్లనే కొమురయ్య తమ్ముడు గూడా యాదిలోంచి పోడు. ఇక పెద్ద పాత్రల్ జూపించిన విశ్వరూపం జెప్పఁనీకి రాదురా భయ్.

పిట్ట పిండం ముట్ట ల��దన్న దిగులు అందర్ని కట్టి పడేస్తది అనుకుంటాం గాని, నిజానికి ఆళ్ళని గలిపేది దిల్లులల్ల ఉండే ప్యార్, జేసిన తప్పుల్ని దెల్సుకోవడం. గా ప్యార్ని పైకి దీనీకి ‘ఒగ్గుకథ’లూ, ‘కథ జెప్పే మొగిళి’, కొమురమ్మ ల్త జెప్పించిన బుడగా జంగాల ‘కొమురయ్య బుర్రకత’లూ సిన్మా కే హైలెట్. ఏడ్వనీకి కళ్ళల్ల నీళ్లు జాలవు. కళ్ళు కాల్వలే అయినయ్.ఎడ్వనీకి ఎవులన్న సిన్మా కోస్తార్రా భయ్…నువ్ రప్పిస్తున్నవ్. ఏడ్సి ఏడ్సి ఖుష్ అయితున్రురా భయ్. గిదేమి గమ్మత్తి రా. వేణుగా … నువ్ మామూలోడివి గాదు.

ఇక పాటల్ జూడు…ఎక్కడికో దీస్కు పోయినావురా అన్నా …కాసర్ల శ్యామ్! ‘మమతల ముల్లె .. పల్లె’ ని కళ్ళకి జూపించినవ్, చెవులకి వినిపించినవ్, రుచి జూపించినవ్, మట్టి వాసనని మనసుకి దట్టించినవ్. బలరామ నరసయో పాటతో ఆత్మని దాఁకినవ్. ఏ వేదాంతీ రాసిన తత్వానికి దక్కువ కాదురా భయ్. ఇక రానున్న సావు���ల్లో సచ్చే దాకా మోగుతాది. ఇది సత్తెం.ఇక రామ్ మిర్యాల, మంగ్లీ, వేణు, భీమ్స్ గొంతులల్ల తేనెలే. సెవులల్లో పోసుకొని పోసుకొని చీమలు పడుతున్నయ్.
వేణు స్క్రిప్ట్ అద్భుతం. ‘ఏ నిముషానికి ఏమి జరుగునో’ పాట,కొమురయ్య రావి చెట్టు కింద కూసోగానే కాకి అరవడం, ‘అందరు ఫోటోలు దిగుతారు తాతకి ఒక్కటన్నా దింపాల గదా’ అని సాయిలు అనుకోవడం, కొమురయ్యకి గోరీ గట్టాలనే సీన్ల …చెట్టుకి కొమురయ్య ముల్లె వేలాడుతూ కనపడటం, ఏమ్ సింబాలిజం రా భయ్! ఇఛ్చి పడేసినవ్.

కొమురయ్య ముల్లె ఏలాడిన రావి చెట్టు కిందే సాయిలు గానికి జ్ఞానోదయం అయితది. చెట్టు కింద ఎరుక వచ్చుడు మనకి ఎరుకే. తాత కోసం సంటి పిలగాని లెక్క ఏడిసే సాయిలు ఏడ్పులో వాని లోని ‘సావు తెల్వితేటలు’ కొట్టక పోతాయి. కొమురయ్య ముల్లె లో దాచుకున్నదీ, అందరి దిల్ లల్ల ఉన్నదీ ఒక్కటే. అదే బలగం. కొమురయ్య ఒంటిపిట్ట లెక్క పోలే. కొమురయ్య బలగం తో సంబురంగా సాగినాడు.

ఈ సిన్మాకి లెక్కలు గట్టి రివ్యూ రాసేనీకి రాదు. చూసి ఏడ్సాల్సిందే… ఏడుపంటే మామూలు ఏడుపు కాదు నిన్ను లోపలనించి కడిగి పారేసే ఏడుపు. సిత్తం శుద్ధి పడే ఏడుపు.

@VenuYeldandi9
@priyadarshi_i
@DilRajuOfficial
@HR_3555
@LyricsShyam
#Balagam

[Ram Charan @AlwaysRamCharan]

We have won!!
We have won as Indian Cinema!!
We won as a country!!
The Oscar Award is coming home!

@ssrajamouli @mmkeeravaani @tarak9999 @boselyricist @DOPSenthilKumar @Rahulsipligunj @kaalabhairava7 #PremRakshith @ssk1122

[Madhuri (తెలుగింటి అమ్మాయి) @YaminiDiva]

వాషింగ్ పౌడర్, ఫ్యాబ్రిక్ కండీష్నర్ వేసి, గంట సేపు వాషింగ్ మెషీన్ లో బట్టలు వేస్తే, తీసేసరికి అవి ఆరేయడానికి రెడీగా ఉన్నట్టు, లక్షల ఫీజు కట్టి పిల్లల్ని ఓ రెండు సంవత్సరాలు రెసిడెన్షియల్ కాలేజ్ లో పడేస్తే వాళ్ళు బయటకి వచ్చేసరికి డాక్టర్/ఇంజనీర్ కావడానికి రెడీగా ఉంటారని ఆలోచించే