"Mom, I’m leaving - but I’m always with you.
If you saw a purple butterfly, it’s me.
If you saw clouds in the sky, it’s me.
If you saw the flower that fell on your path, it’s me."
Ali Nouri, 17.
من اين جمعيت رو هيچ وقت فراموش نميكنم
آدمهايي كه جلو چشمم كشته شدن
صداي تير كه قطع نميشد
ليزر سبز
گاز اشك اور و نفسم گرفت ،افتادم زمين و چند نفر بلندم كردن و بردنم
تا اخر عمر فراموش نميكنم چيزهايي كه ديدم و شنيدم رو …
شرمنده ام كه من بازمانده اون روزم …
نقش قالیباف گاز انبر،درجنایت حمله به «کوی دانشگاه» ، ۱۸ تیر ۷۸ سرکوب خونین به دستور مستقیم قالیباف گاز انبر انجام گرفت
«گفتم امشب هر که بیاد کوی دانشگاه،من قالیباف فرمانده ناجا او را لوله وجمعش میکنم»
#جاویدشاه
عروس دم بخت کشتین
تازه داماد رو کشتین
ورزشکار دکتر ، مهندس ، کارگر کشتین
بچه رو تو بغل پدرش کشتین ، جلوی چشم مادر به سر بچهش شلیک کردین
پیر و جوون رو کشتین
تنها چیزی که باعث شد بعد از دی ماه بمونم و ادامه بدم انتقام خون بچه هامون هست و مطمئن باشید خیلی نزدیکه اونروز
#اين_آخرين_نبرده_پهلوى_برميگرده
الناز مهدوی، خواهر جاویدنام #حمید_مهدوی، آتشنشانی که شامگاه ۱۸ دی در مشهد هنگام کمک به نوجوان معترضی که با گلوله جمهوری اسلامی زخمی شده بود، کشته شد نوشته است: «امروز پنجشنبه ۱۸ تیر است و ۱۸ دی هم پنجشنبه بود همین ساعتها بود که تو انتخاب خودتو کردی
چشماتو روی آرزوهات، هدفت، دلخوشیات بستی
مطمئنم اون لحظه با خودت گفتی اگه من به هموطن خودم کمک نکنم شبا چجوری سرمو روی بالش بذارم و اون آدم سابق بشم، ولی من ۶ ماهه که بیاختیار میزنم زیر گریه، نفسم بند میاد و با صدای بلند اسمتو فریاد میزنم…
.
فرشته علیزاده ۱۸تیر ۷۸ در کوی دانشگاه دستگیر می شه. سه ماه بعد زیر شکنجه کشته و در گورستان خاوران به خاک سپرده می شه! مادرش از غصه دق میکنه و می میره.
نزدیک به ۲۴ سال از روزیکه آخرین تصویر از این دختر ثبت شد گذشت!!
این آخرین تصویر از این دختر۲۲ساله هست
One in tens of thousands.
Iranian patriot #DanialZareei, murdered by the Islamic Republic terrorists.
And the world ignored the largest massacre in recent history.
#IranMassacre#JavidShah
شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیونها ایرانی را در خانههایشان نگه دارد.
۱۸ و ۱۹ دیماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شبهایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیونها نفر به خیابانها آمدند، میدانها را پر کردند و بر بام خانههایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهلوهشت ساعت، دهها هزار تن از هممیهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز دهها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شدهاند.
آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان میاندیشم. در آن دو شب، هممیهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را میشنوم پسری را میبینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را میبینم که همیشه جای او بر سر سفره خانوادهاش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود میدانم و سنگینی بار نام تکتک آنان را بر دوش خود احساس میکنم. اما هر هفته که با خانوادههای جانباختگان دیدار میکنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر میشود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.
تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همانگونه که مقاومتگران اروپای اشغالشده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانهای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با اینهمه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلولهها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دیماه در تاریخ ایران بهعنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.
من تنها این را به جامعه جهانی میگویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلامآباد رقم میخورد، حقیقت آنچه را در خیابانهای تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هستهای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.
به هممیهنانم گفتهام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دیماه آغاز کردید، مسیری بازگشتناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانانمان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.
ما یاد جانباختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی میداریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.
و جهان باید بداند که هممیهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمیجنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه میکنند.