İşçilerin can verdiği fabrikanın patronunu "Clio'ya biniyor, yapayalnız, işiyle evli" diye romantize etmek gazetecilik değil, kanlı sermaye aklayıcılığıdır. Patronun mirasçısı yok ama ölen işçilerin yetimleri var!
Katliamın sabahına, daha arkadaşlarının cenazelerini bile gömmeden işe çağrılan HABAŞ işçileri bu alçaklık yetmezmiş gibi bir de, işyerindeki güvenlik önlemlerinin yetersizliğini belgelemesinler diye telefonları toplanmak istenince isyan edip eyleme geçtiler.
#HABAŞ da 19 çalışma arkadaşını kaybeden, kendileri de şans eseri hayatta kalan işçilere reva görülen muamele kabul edilemez. Gözaltıları ve sert müdahaleleri durdurun! İşçilerin can güvenliğini sağlayın; bağımsız denetimler tamamlanmadan üretime başlamayın. Yazıklar olsun!
#SONDAKİKA | İzmir HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’ndaki patlamadan 4 gün sonra cansız bir beden bulundu.
• Bulunan kişinin kaybolan Barış Güney olduğu tespit edildi.
• Can kaybı 19’a yükseldi.
Adamı hapiste çürütüyorlar ve dokuz yıl boyunca acaba kimlerin umurunda oldu? (İnanın, neredeyse çetele tuttum, çünkü bir sahicilik ölçüsü var burada. Aymazlık da var, hainlik de.) Yaşananların gayet hesaplı bir adımıydı oysa ona yapılan.
"Ağabeyim, kanser hastası anne ve babamın bakımıyla ilgileniyordu. İki küçük çocuğuna baktığı gibi 17 aydır benim kızımın ihtiyaçlarına da koşuyordu.
Onu tutukladınız.
Kimsemiz kalmadı."
Av. Mehmet Pehlivan
Silivri Cezaevi
��ocuklarda ilk 6 yıl psikolojik sağlığı için çok önemlidir. Artık tarlaya ırgat yetiştirmiyoruz.
6*8. 48 yıllık bir emek gerekiyor. Bu emeği verebilecek mi hayır. Çocuklarından çalınmış binlerce an binlerce dakika. Anne baba olmak olmayı mantar gibi çoğalmak sanmak büyük hata.
Dostlar, üniversite, lise öğrencileri, İstanbul halkı yarın gazeteci Bahadır Özgür’e sahip çıkmak için hep birlikte saat 10.00’da Çağlayan Adliyesi önünde olalım.
Ben orada olacağım!
Haydi!
Elden ele!
Haydi
El ele!
Haydi
Kolkola!
ATAŞEHİR’DE KAZANILAN BİR SEÇİM DEĞİL,
ÇİĞNENEN BİR HALK İRADESİ VAR.
Onursal Adıgüzel’in ve ardından Murat Güneş’in tutuklanması sonrasında belediye yönetiminin AKP’ye geçmesi, bizim için seçmen iradesine yönelik siyasi bir gasptır.
Ataşehir halkının sandıkta vermediği yetkiyi, siyasi manevralarla elde etmek zafer değildir.
Tutuklama mahkûmiyet değildir. Yargı, iktidara belediye kazandırmanın aracı yapılamaz.
Milletin oyunu etkisizleştirenler, milletin hesabından kaçamaz.
BUGÜN HALKIN TERCİHİNİ HİÇE SAYANLARA,
HALK YARIN SANDIKTA CEVABINI VERECEKTİR.
John Steinbeck’in Gazap Üzümleri romanında eski rahip Jim Casy’nin şu sözü, bugünlerde akıl erdiremediğimiz pek çok meseleyi ne güzel açıklıyor: “Bir adam inancını kaybetti mi, nereye gideceğini de bilemez.”
Gençler geliyor. Neo liberal kapitalist yağma düzeni duvara vurmak üzere. Bunca eşitsizlik bunca haksızlıkla buraya kadar çok bile geldi. Eşitlik özgürlük kardeşlik adalet yeniden asıl mesele olmak üzere!.
Madencilerin tutsak avukatı Selçuk Kozağaçlı;
''Bu dosyaya eli değmiş 79 tane yargıç ve savcının isim ve sicil numaralarından bir listem var, bu 79 kişinin isim soy isim ve sicillerini sağ olduğum sürece takip edeceğim.
Babalarımız, annelerimiz, sevdiğimiz insanlar öldü. Siz bizi haksız yere hapiste tutarken çocuklarımızdan ayrı kaldık, sevdiklerimizden ayrı kaldık.
Bizi kapattınız ve sizinle helalleşmeyeceğiz, asla helalleşmeyeceğimizi bilin!''
Kitabın önceki iki baskını yapan Doruk Yayıncılık’a özel teşekkür. Görkem Doğan ve Doğan Çetinkaya bu baskıya ön ve son söz yazdılar onlara da teşekkür!
Kırmızı Kedi Yayınevi kıymetli bir ilgi ve de özen gösterdi 3. Baskı için!
Varolsunlar.
Umarım bolca okunur Tahir ve Ali Faik!
Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar,
Yarın, 28 Eylül Pazartesi, Çağlayan Adliyesi’nde saat 10:00’da duruşmam var.
88 gün sonra ilk kez kelepçeleneceğim ve araba kornası duyacağım. Kelepçeyi özlemediğim kesin, bakalım araba kornasını özlemiş miyim?
İyiyim. Güneş olmadan da yaşanıyormuş, güneş abartılmış bir balonmuş.
Biraz da cezaevinden havadisler: Sınıf atlama heyecanı var Karatepe’de mahallemize 2 özel jeti olan komşu taşındı. Herkes bir gecede radikal seviyede artan refah seviyesine uygun davranmaya çalışıyor. Ben de buna uygun olarak bu tweette “zengin derdi” sayılacak bir konu seçtim: Cezaevi ve müzik.
“Müziksiz yaşayamam” tipi bir insan hiç olmadım, hatta epey de yaşarım ama “müziksiz 88 gün yaşayamam” tipi bir insanmışım meğer. Rüyalarımdan birinde; tahliye olduğumu fark edince hemen Peyk açıyordum ama Peyk olmayan bir şey çalıyordu. Radyo ve Dream Türk var ama hep Peyk olmayan bir şey çalıyor.
Şimdi övmeye çekiniyorum; TRT 2’yi övdüm, son 1 aydır yok. Radyo 3 sağolsun, Gojira çaldı 1 saat. Böyle mucizevi anlar dışında pek seçenek yok. Bu yüzden bu yaşa kadar ergen inadıyla taşıdığım Türkçe pop alerjimi aşmam gerekti. Bu hafta savunmama hazırlanırken 24 saat boyunca Dream Türk açıktı. Sadece yan komşum Haluk Levent, Mamak Türküsü ya da Haziran’da Ölmek Zor çaldığında TV’yi kapatıp avluya çıkıyorum. Kuyu tipinin tek iyi yanı akustiği olabilir.
24 saat Dream Türk izlerseniz 4 kere Ezhel’i görebiliyorsunuz, özledik. Onun dışında Türkçe pop. Girl Band, Boy Band ve Karışık Band salgını var, herkes dikkatli olsun. Kalabalık ortamlara girmeyin, aniden bir koreografinin parçası olabilirsiniz.
Favorilerim:
Eypio & Sibel Can – Kıyamam
Mabel Matiz – Umrumdışı
Hücremde Mabel Matiz’in “Ben büyüttüm boy boy” dansını yaparken infaz koruma memuruna yakalandım. Bir kere de derbi günü MasterChef izlerken yakalanmıştım, iki etti.
Savunma öncesi gündemden uzaklaşmak için seçtiğim bu yumuşak konuyu burada yazdığım bir rap ile bitireyim. Sabah 9’da ekmek dağıtımı oluyor. Haftada birkaç gün de ekmekle birlikte poğaça veriliyor ve kruvasan neşesi yaşanıyor. O günler önce koridorda servis tezgâhının tekerleğinden çıkan sesler yankılanıyor. Sonra dağıtımı yapan memur bozacı gibi bir nağmeyle bağırıyor: “Ekmek ve poğaçaaaa”
(Fuat Ergin tarzı bir flow’la)
Ekmek ve poğaça Vaktimiz bolca Cicibebe olmasa Halimiz n’olcak Menü ful carbo Ne peynir ne yarım kadeh Doluca Haluk, Cem, Özkan, ben D Blok dört yapraklı yonca
Görüşmek üzere.