Holdingler neşemizi, sevinçlerimizi yok eden büyük tabutluklara benziyor. Bizler artık Orta Çağ'ın kürek mahkûmlarına benziyoruz. Kitleler hâlinde hepimize üniformalı, papyonlu önlükler giydirip küçücük bir ev sahibi olabilmek için elli yıl aralıksız çalıştırıyorlar. Ve din gibi Allah gibi sattıkları mallara bizlerin tapmasını istiyorlar.
Oh, mis! En sevdiğim hava, İstanbul’da ılık bir lodos. Her köşede martı çığlıkları, işe yetişmeye çalışan insanların telaşlı koşturması, sokaklarda hafif bir deniz kokusu…İstanbul’un böyle sabahlarını seviyorum.
Şu saçma tartışmaya hiç dahil olasım yok ama fikrimi de söylemeden duramayacağım.. Öncelikle "Türkiyeli" diye sıfat yok varsa da yok.. Çok saçma çünkü.. İtalyalı, Fransalı, İngiltereli vs yoksa bu da yok.. Lakin diğer taraftan da Türkiye'de yaşayan herkes Türk değil.. İnsanlara bunu dayatmaya başladığınız anda bu durum Türkiyeli sıfatı gibi saçmalığa dönüşüyor.. İsteyen kendine Türk der, isteyen Ermeni, Kürt, Boşnak, Arap.. Hepimiz aynı ülkenin vatandaşı, hepimiz aynı toprakların insanlarıyız.. Türk olmayan niye Türküm desin? Türkiye vatandaşıyım der.. Türk olan da durduk yere niye Türkiyeli olsun? İlla bu iki delilikten birine tutunmak zorunda değiliz.. Yapmayın şunu artık, insanları ayırmaktan kategorize etmekten ama anayasayla ama toplumsal baskılarla insanlara bişeyleri dayatmaktan vazgeçin..
Atatürk, haritada adı bile geçmeyen; yolu, suyu, okulu olmayan köylerde bit, pire ve uyuzun sıradan birer çile, verem ve sıtmanın ise neredeyse kaçınılmaz bir kader gibi yaşandığı bu topraklara yalnızca fındığı, buğdayı ya da alfabeyi değil; “Biz de başarabiliriz, biz de insanca yaşayabiliriz.” inancını, yani en büyük gücü: umudu ekti.
Küçük bir çalışma
Ama ilginç bir sonuç
Grip Aşısı- hem sistemik hem tümör içine yapılmış ve doku incelenmiş
Grip aşısı tümör etrafındaki “ immun toleransı” bozmuş ve bağışıklıktan kaçan tümörün tanınır hale gelmesini sağlamış
Müthiş değil mi?
https://t.co/rBwms4L0iw
İnsanın kendi çocukluğuna duyduğu özlem gibidir bu. Yaralanan, büyüdükçe kirlenen ya da çıkışsız kalan bireyin çocukluğundaki masumiyete ve güvene dönmek istemesi gibi, toplumlar da hırpalandıkça kurucu değerlerine ve kendilerini güçlü hissettikleri o ilk anlara dönmek istiyorlar.
Gelecekten umudunu yitiren insan geçmişe sığınır. Yarın puslandıkça, yürünecek yol görünmez hale geldikçe insan adımlarını geriye doğru atar. Atatürk’ün bugün bu topraklarda böylesine derin ve dinmeyen bir özlemle anılmasının köklerinde de tam olarak bu toplumsal psikoloji yatıyor.
Başaran Aksu: “Türkiye’de en iyi hizmet mezarlık hizmetleri. Ölmeye görün, hızlı iyi gömerler sizi. Ama sizin yaşamanızı sağlayacak bir düzen lazım. Devletin yaşatması lazım…”
TİP Genel Başkanı Erkan Baş, Yeni Parti'ye fon meselesinde muhalefet partilerinden oluşan bir komisyon kurma teklifi yaptıklarını söylemişti. Böyle bir şey olmadı...
Yeni Parti adım atmıyor. Özlale'nin hatalı açıklamasından sonra resmen fon meselesinden çekildiler. Kıstırılan vekiller var diyorlar... ama devam edeceksin... korkuyorsan o zaman başkası yapacak, biz yapamıyoruz diyeceksin...
(Ayrıca Zeynel Emre bugün "elimizde liste falan yok" dedi. Özlale "liste açıklayacağız" demişti. Bu nasıl bir ciddiyetsizlik?)
Fon meselesinde geldiğimiz nokta şu... İktidar işi Fatma Betül'ü tutuklamaya kadar götürdü... gözaltılar artarak sürüyor... ama karşıda bir muhalefet yok, muhalefetin oluşturabildiği kamuoyu yok... mesela kitlesel bir miting örgütlenemedi...
Toplumun tepkisi büyük ama ete kemiğe bürünemiyor, hele Yeni Parti'ye falan hiç yazmıyor.. Yeni Parti muhalefetten düşmüş durumda, hareket edemiyor. Gerçek bu...
Bu artık terbiyesizliği de aşıyor. Bilimsel dergide yayimlamak için bile hastadan imza ve onam aliyoruz. Şov için hasta materyalini sosyal medyada kullanamazsın.
Zaferimiz katledilen 5 işçi kardeşimizin kabrine bıraktığımız birer karanfildir!
İmbat Maden işçilerinin alacakları hesaplarına yattı!
Güç değilseniz hiçsiniz!
Yaşasın Bağımsız Maden İş!
Çünkü siyasetin başarısı, ne kadar etkili konuştuğunuzla, ne kadar doğru tespitler yaptığınızla ya da gündemi ne kadar belirlediğinizle ölçülemez. Asıl mesele, bu söylemi toplumsal bir güce, örgütlü bir mücadeleye ve nihayetinde somut kazanımlara dönüştürebilmektir.
Sözün eyleme dönüşmediği yerde siyaset, zamanla kendi kendini tekrar eden bir gösteriye dönüşür.
Madencilerin mücadelesi tam da bu noktada önemli bir ders veriyor: Siyaset, konuşmaktan çok, değiştirebilme iradesidir.
Gerçek anlamda siyaset yapmanın bir ölçüsü olmalı diye düşünüyorum. Peki, bu ölçü ne olmalı? Sadece söylem üretmek, açıklamalar yapmak, doğru cümleler kurmak mı siyasetin sınırlarını belirler? Bence hayır. Siyasetin asıl ölçüsü, ortaya koyduğu politik eylemin hayatta karşılık bulması, somut ve pratik sonuçlar doğurabilmesidir.
Zafer direnen İmbat madencisinin!
Gece yarısı itibariyle geçmiş haklarımız dahil olmak üzere tüm alacaklarımız hesaplarımıza yatırılmıştır. Duyuruyoruz; bundan sonra İmbat'ta Bağımsız Maden İş var!
Bu direnişimizi 1 Ekim günü İmbat'ta kaybettiğimiz 5 kardeşimize;
Ramazan İnce'ye,
Kerim Ören'e
Halit Ersay'a
İsa Olcay'a
Ömer Karakaya'ya armağan ediyoruz. Biliyoruz ki burada olsalardı en önde direnenler onlar olacaktı.
Yıllarca söylem siyaseti, son dönemde ise söylem üstünlüğü, muhalefetin sanki siyaset yapıyormuş gibi algılanmasına neden oldu. Oysa bu, siyasetin kendisiyle siyaset yapıyormuş görüntüsü arasındaki büyük yanılsamadan başka bir şey değil.