Ήταν ένα ήσυχο, ηλιόλουστο πρωινό, όταν ένας σκύλος περπατούσε περήφανος στο δάσος, κρατώντας σφιχτά ανάμεσα στα δόντια του ένα λαχταριστό, ζουμερό κομμάτι κρέας.
- Τι σπουδαία λεία!, σκέφτηκε με ικανοποίηση.
- Με αυτό το γεύμα θα περάσω βασιλικά σήμερα. Κανένας δεν είναι πιο τυχερός από μένα!
Το μονοπάτι του τον έβγαλε μπροστά σε ένα ορμητικό, πεντακάθαρο ποτάμι. Για να περάσει στην απέναντι όχθη, έπρεπε να διασχίσει ένα στενό, ξύλινο γεφύρι. Καθώς προχωρούσε, σταμάτησε στη μέση της γέφυρας και κοίταξε κάτω. Το νερό ήταν τόσο γαλήνιο, που λειτουργούσε σαν τέλειος καθρέφτης.
Εκεί, στα βάθη του ποταμού, είδε την αντανάκλασή του. Όμως, τυφλωμένος από την εγωκεντρική του ματιά, δεν κατάλαβε ότι έβλεπε τον εαυτό του. Στα μάτια του φάνηκε ένας άλλος, ξένος σκύλος, που κρατούσε ένα κομμάτι κρέας που στα μάτια του φάνταζε διπλάσιο.
- Μα τι βλέπω;... μουρμούρισε μέσα από τα κλειστά του δόντια, νιώθοντας τη ζήλια να φουντώνει.
- Αυτό το κρέας εκεί κάτω είναι τεράστιο! Γιατί εκείνος ο ξένος να έχει περισσότερα από μένα; Δεν μου φτάνει αυτό που κρατώ. Τα θέλω όλα!
Η απληστία θόλωσε τη λογική του.
- Θα του το αρπάξω και θα γίνω ο άρχοντας του δάσους, σκέφτηκε με αλαζονεία.
Πήρε βαθιά ανάσα, άνοιξε διάπλατα το στόμα του και όρμησε προς το νερό φωνάζοντας άγρια: "Άφησέ το κάτω, είναι δικό μου!".
Όμως, την ίδια ακριβώς στιγμή που άνοιξε τα δόντια του, το κρέας γλίστρησε και έπεσε με έναν απαλό ήχο στο νερό. Πριν προλάβει να αντιδράσει, το ορμητικό ρεύμα του ποταμού παρέσυρε το φαγητό του, χαμένο για πάντα στα βαθιά νερά.Ο σκύλος έμεινε να κοιτάζει το ποτάμι αποσβολωμένος. Το είδωλο στο νερό είχε πια χαθεί μέσα στους κυματισμούς, αφήνοντάς τον ολομόναχο και νηστικό.
- Τι έκανα ο ανόητος, έκλαψε με μετάνοια, κοιτάζοντας την άδεια του αντανάκλαση.
-Κυνηγούσα μια σκιά... Και έχασα και αυτά που είχα στα χέρια μου.
--------------------------
Κάντε τώρα μία σύνδεση αυτού του "πειραγμένου" μύθου του Αισώπου με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτή η ιστορία λέτε διαφέρει καθόλου από τη σύγχρονη πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής; Πολύ συχνά, ηγέτες ή κράτη, παρασυρμένοι από μια αλαζονική αυταπάτη ισχύος, παίρνουν μονομερείς αποφάσεις για να επεκταθούν.
Βλέπουν τις "σκιές" που νομίζουν ότι τους ανήκουν, υποτιμούν τη σταθερότητα και επιτίθενται για να αρπάξουν τα περισσότερα. Στο τέλος, όμως, αυτή η πλεονεξία και η έλλειψη λογικής μήπως τους οδηγεί στο να χάσουν ακόμη και τη διεθνή αξιοπιστία, την ειρήνη ή τα κεκτημένα που ήδη είχαν εξασφαλίσει με κόπο;
Όπως ακριβώς δηλαδή μας διδάσκει και η σοφή λαϊκή παροιμία: "Όποιος πάει για τα πολλά, χάνει και τα λίγα";
Καλημέρα και καλή δύναμη!
Καλό βράδυ! ✨️
«Είναι κάτι άνθρωποι
ολόγιομα φεγγάρια
που μες στη νύχτα
τον δρόμο δείχνουν.
Είναι κάτι άνθρωποι
ολόδροσα πηγάδια
που το νερό τους
ποτίζει τις ψυχές μας.
Είναι κάποιοι Ά ν θ ρ ω π ο ι
που μας κρατούν ανθρώπους..»
ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ...
Σαν σήμερα πριν 33 χρόνια ο κορυφαίος Κροάτης καλαθοσφαιριστής Ντράζεν Πέτροβιτς σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Γερμανία. Αιτία του δυστυχήματος η απειρία της οδηγού και οι κακές καιρικές συνθήκες.
Ο Πέτροβιτς θεωρούσε τα αεροπλάνα «σίγουρο θάνατο». Όταν αποφάσισε να μην επιστρέψει στην Κροατία, από την Πολωνία όπου βρίσκονταν με την εθνική ομάδα της χώρας τους για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1993, ο Βράνκοβιτς τον συμβούλευσε να ακολουθήσει την αποστολή, που θα έφευγε αεροπορικώς, καθώς είχε «κακό προαίσθημα». Όμως ο Πέτροβιτς μαζί με την αρραβωνιαστικιά του και μια Τουρκάλα φίλη τους, μπασκετμπολίστρια, αναχώρησαν για το Ζάγκρεμπ με ιδιωτικό αυτοκίνητο. Το απόγευμα ήταν βροχερό, η ορατότητα ελλιπής και ο δρόμος γλιστρούσε.
Ο Πέτροβιτς κοιμόταν και δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας όταν η αρραβωνιαστικιά του προσέκρουσε πάνω σε φορτηγό που είχε χάσει τον έλεγχο, εισχωρώντας στην οδική διαχωριστική νησίδα. Οι δύο κοπέλες τραυματίστηκαν, αλλά επέζησαν. Ο Ντράζεν, όχι. Ακριβώς την ίδια ημερομηνία, δέκα χρόνια πριν από το θάνατό του, είχε εκδοθεί η ταυτότητά του! Στο μουσείο στο Ζάγκρεμπ, δίπλα στην «Drazen Petrovic Halle», το κλειστό της Τσιμπόνα που πήρε το όνομά του, αποτελεί ένα από τα εκθέματα, μαζί με την πρώτη φανέλα του στη Σιμπένκα, το πρώτο στατικό ποδήλατο που χρησιμοποίησε ως επαγγελματίας, τα αναρίθμητα μετάλλια που κατέκτησε σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, το χρυσό ρολόι που φορούσε στο χέρι του την ημέρα του θανάσιμου δυστυχήματος. Το ρολόι, όπως και η ζωή του, σταμάτησε στις 17:20…
🎯Η ΦΟΝΙΚΟΤΕΡΗ ΠΛΗΜΜΥΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 1907
✅Ήταν μια ζεστή μέρα του Ιουνίου σε μια περίοδο ανομβρίας , όπου μάλιστα είχαν προηγηθεί θρησκευτικές λιτανείες για να βρέξει . Ήταν νωρίς το απόγευμα και μόλις είχε λήξει το εβδομαδιαίο «παζάρι» της πόλης, όταν ξέσπασε η σφοδρή καταιγίδα . Η καταιγίδα αυτή στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 4 Ιουνίου του 1907 έχει καταγραφεί ως η καταιγίδα με τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων στο Πανελλήνιο. ✅Παρότι αρχικά (από την τότε κυβέρνηση) υπήρξε η αόριστη αποτίμηση για πάνω από 100 νεκρούς , τηλεγραφήματα ειδησεογραφικών πρακτορείων , όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών στα 500 άτομα ενώ από άλλες επιστημονικές έρευνες, υπάρχουν εκτιμήσεις για 300 νεκρούς . #Ληθαίος #Τρίκαλα
✅ ✍️ ΤΟ ΑΡΘΡΟ : https://t.co/c9qPOhI9zy
Σήμερα μεγαλώνει ο θίασος του παραδείσου, καθώς αποχαιρετούμε τον μοναδικό Άγγελο Αντωνόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Έναν καλλιτέχνη με σπάνιο εκτόπισμα, ευγένεια και πνευματική καλλιέργεια, που άφησε πίσω του σπουδαίες θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ερμηνείες.
Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα το 1964 στην Φίνος Φιλμ, με την ταινία “Ένας Μεγάλος Έρωτας” του Ντίνου Δημόπουλου. Ακολούθησαν ακόμη 16 ταινίες, μέσα από τις οποίες ξεδίπλωσε το ξεχωριστό δραματικό του ταλέντο, κέρδισε την αγάπη του κοινού και την εκτίμηση των κριτικών, γράφοντας το δικό του κεφάλαιο στις χρυσές σελίδες της ελληνικής κινηματογραφίας.
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ήταν και θα παραμείνει πάντα “παιδί” της Finos Film και θα τον ευγνωμονούμε αιώνια για το ταλέντο του, το ήθος του, τον ακέραιο χαρακτήρα του και την ανθρωπιά του.
Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.
Καλό ταξίδι Άγγελε ❤️
#RIP #ΆγγελοςΑντωνόπουλος #FinosFilm
#Ομαδα_φωτογραφιας Μια πόλη που ταξιδεύει τον επισκέπτη στον χρόνοΤο Εδιμβούργο στην Σκωτία Ο πολύχρωμος κεντρικός δρόμος, το Πανεπιστήμιο το διάσημο Κολέγιο και κατάστημα αφιερωμένο στον Χάρι Πότερ Η συγγραφέας των έργων είχε εμπνευστεί και είχε γράψει βιβλία σε αυτή την πόλη
Έφυγε ο Νάσος Αθανασίου σε ηλικία 75 ετών.
Ένας από τους πιο σημαντικούς δημοσιογράφους της τηλεόρασης μας, γνωστός για τις εμβληματικές συνεντεύξεις του με θρύλους όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Θανάσης Βέγγος.
Καλό Ταξίδι Νάσο ❤️
#ΝάσοςΑθανασίου
Η πιο όμορφη και φωτεινή
εποχή του χρόνου, που είναι
γεμάτη με φως .. ήλιο ..
θάλασσα.. και αλμύρα ..
είναι το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ⛵🍒 🍉
Καλώς ήρθε.. ας το χαρούμε!