Edrian L. 🟥

Edrian Lastman | Hazel🍁 | Y.2 | สาขาเวทย์ธาตุ
#EMA_commu SS2

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

#EMA_Commu

" มีธุระอะไร?..... "

*********************************************

Edrian Lastman
| Hazel🍁| 2nd year | 20 YO

*********************************************

Doc: https://t.co/1RqyBFVfYW

(Co-op always Open)

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓮𝓵. @L3One1_ema]

#EMA_ปาร์ตี้ชุดนอน

" สวัสดี อลิซผู้น่าสงสารที่พลัดหลง "

" เหนื่อยจากการเดินทางหรือเปล่า ? มาพักผ่อนกับเราสักหน่อยไหมล่ะ "

" ไม่ต้องห่วง ที่นี่เราไม่แบ่งชนชั้น อลิซทุกคนล้วนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม... "

" มาสิ มากับพวกเรา ไม่ต้องกลัว "

...

🐈🍁 [ https://t.co/XsJlGpgpBZ ]

[Dion 🟥 (ตอบช้าแต่ตอบนะ) @Dion_EMA_]

@Edrian_EMA เขากระชับมือที่กอบกุมไว้ นัยน์ตาสีทองมองผู้ที่เอ่ยถ้อยคำ

" หวังว่ามันจะเป็นจริง "

" ไม่ว่าสิ่งใดก็ตาม "

เพราะเขาจะอยู่เคียงข้าง และทำให้มันเป็นตามนั้นเอง

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

[ 🎉𝐻𝒶𝓅𝓅𝓎 𝒷𝒾𝓇𝓉𝒽𝒹𝒶𝓎 🎉 ]

" 𝐸𝒹𝓇𝒾𝒶𝓃 𝐿𝒶𝓈𝓉𝓂𝒶𝓃 "

บางที การเฉลิมฉลองวันเกิดครั้งที่ 21 อาจไม่เงียบเหงาเท่าที่เคยผ่านมาก็ได้

" ปีนี้....จะขออะไรดีนะ "

[Reg🌸Florus Head @EMA_Regulus]

[19.00 | สนามกีฬา]

ออกมาอ่านหนังสือที่สนามกีฬาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

ดูเหมือนจะอ่านเพลินจนผล็อยงีบหลับไป เวทลอยของที่ใช้ควบคุมหนังสือจึงหยุดทำงานไปด้วยมันถึงตกทับหน้าเจ้าของแบบนี้

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของหนังสือที่ว่าจะไม่สะท้านอะไรและยังคงงีบต่อได้หน้าตาเฉย

🛌🛌🛌

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

After #EMA04

[#EMA_Story: From now on, and then]

'สิ่งที่ควรทำในตอนนี้และเรื่องราวหลังจากนี้ไป'

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทั่วโลกได้รับรู้มันมีน้ำหนักมากเกินกว่าจะปรับตัวและเข้าใจได้ ภายในระยะเวลาไม่กี่วัน บางทีอาจเป็นเดือน เป็นปี หรือนานกว่านั้น ผู้คนที่สับสนกับอดีตของตนเอง ภาพสงคราม ตั้งคำถามกับเวทมนตร์ ต่างยังคงต้องแบกรับความสับสนทั้งหมดไว้ แล้วใช้ชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้

ปัจจุบันยังไม่มีการต่อต้านหรือตั้งกลุ่มอะไรขึ้นมาเพื่อแสดงออกในจุดยืนของพวกเขา เพราะทั้งโลกยังอยู่ในความสับสนเกินกว่าจะทำความเข้าใจ

ต้องให้เวลาพวกเขา

เช่นเดียวกับที่ต้องใช้เวลาเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์สูงสุด

_____________________________

บทสรุปของทุกๆ เรื่องจะเป็นไปตามเธรดข้างล่างนี้สำหรับการจบ SS2 อย่างเป็นทางการ

[Endy 💜 (Time Travel) #EMA_ปาร์ตี้ชุดนอน @EMA_Endy]

เอเดรียน เจ้าแมวน้อยที่ไม่ชอบความวุ่นวายและตื่นคน

เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะวางตัวอยูนอกเหนือความวุ่นวายในทุกๆ ครั้ง และไม่อยากเดินเข้าไปหาอะไรที่เป็นจุดศูนย์กลางหรือจุดเด่น ไม่ได้ต้องการความสนใจ แต่…ก็ไม่อาจปล่อยมือใครให้ต้องลำบาดเพียงคนเดียว

ฉันรู้ดีว่าเธอที่อยากจะเมินเฉยต่อโลกใบนี้ แท้จริงแล้วก็ไม่อาจละสายตาไปจากมันได้ นึกสงสัยใคร่รู้ อยากค้นหาความจริง

จิตใจของเธอที่ดูโลเลนั้นไม่เคยหลงทาง เธอรู้ดีเสมอว่าในยามนี้ต้องทำอะไร ต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นเหล่าคนสำคัญที่หวงแหนอาจหายไปโดยไม่มีโอกาสคว้าไว้…

แม้จะวิตกกังวลมากไปสักหน่อย ทว่ามันก็แสดงให้เห็นถึงปริมาณความห่วงใยที่เธอมีให้คนสำคัญ

ช่างเหมือนกับลูกแมว ที่พูดไม่เก่งจริงๆ เลยนะ

เธอรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำอะไร และเดินไปทางไหนนับจากตรงนี้

ขออวยพรจากใจให้เธอไม่กลายเป็นแมวจรหลงทาง

แต่รู้เสมอใช่ไหม ถึงจะหลงก็ไม่เป็นไรหรอก

ใบเมเปิ้ลจะนำพาเธอกลับมายังบ้านที่ทุกคนรอเธออยู่เสมอ

เพราะที่นี่คือสถานที่ที่เธอจะต้องกลับมา

อย่าลืมล่ะ เจ้าตัวน้อย

@Edrian_EMA

[FROST 🔴 (ss2) @FROSTER_EMA]

( ภาพที่เก็บซ่อนมานาน ไหนๆก็ต้นรับส่งท้ายมูแล้ว!☃️☃️☃️☃️ .ลง )

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

#โรลเปิด
29 NOV E.S.837 | ไลเซลันด์ : 13.00

เสียงของรองเท้าหนังหยุดที่หน้าสถาบัน มันยังคงสภาพรักษาไว้บางส่วน ไม่ได้พังราบไปเสียหมด แต่ก็ยังคงอยู่ในการดูแลของสภาเวทมนตร์ อันตรายขนาดที่ต้องกำหนดเวลาเข้าออก

ดวงตาคำสาปสีดำสนิทมองมันนิ่ง ราวกับเห็นภาพความทรงจำหลากสีอยู่ในนั้น

' จนป่านนี้ คิดจะหายไปดื้อๆหรือไง เอนดี้ '

' ไม่สงสารพวกเขาหรือไง... '

ลมหายใจผ่อนออกมา ก่อนจะเอาผ้าคลุมขึ้นคลุมไหล่ ทั้งสีผมสีตาเครื่องแบบ รวมถึงตราสลักที่ฝ่ามือของคาร์ลอสนั้นเปลี่ยนไปหมด

ป่านนี้พวกเขาคงแยกย้ายกันหมดแล้วสินะ

เขาไม่ได้คาดหวังจะให้เด็กๆจำเขาได้ เพราะตัวเขาในตอนนี้...มันน่าผิดหวังจริงๆ

[Ebony (SS2) ft.Finalเดือด @Ebony_EMA]

( ยังคงติดงานและเข้ามาเช็คแอคเรื่อยๆอยู่ แต่ถ้าหากใครสนใจแลกcontactกันสามารถกดเฟบทวิตนี้ไว้หรือdmมาได้เลยนะคะ!)

[RAYMOND. ftทำงาน ทำงาน ทำงาน @rraymond_ema]

( ใกล้ปิดมูแล้ว ใครสนใจอยากแลกคอนแทคกัน เฟบทวิตนี้ไว้ได้เลยนะคะ🥺🥺🫰🫰🫰 )

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

( ช่วงนี้ผปค.ติดงานยาวๆอาจจะไม่ได้เข้ามาแล้ว ถ้าต้องการแลกคอนแท็คหลังมูสามารถเฟบทวิตนี้หรือทักหลังไมค์มาได้เลยนะคะ🙏 )

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

@EMA_Karlos (อย่าลืมรอดชีวิตกลับมาดูเด็กๆรักกันนะคะ)

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

@RoseSharon_EMA (เห็นหน้าทลขาดหวานกัน เราก็เลย😳)

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

@L3One1_ema (ใครจะวิ่งหนีมังกรก็หนีเลย เพราะเราจะฟรินเก🥰)

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

[ #ย้อนหลัง | #EMA04 ]
DAY1

ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึมโครมและความวุ่นวาย

เสียงของนายที่เอ่ยเรียกชื่อฉัน

กลับดังที่สุด....

@Dion_EMA_

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

@L3One1_ema ( แล้วน้องจระเข้จะอยู่ยังไงคะพี่ลี😭😭😭😭😭😭 )

[Edrian L. 🟥 @Edrian_EMA]

( ต้นไม้ของพ่อ😭🙏 )

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓮𝓵. @L3One1_ema]

#EMA04 | Night 5 00:06
ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซล

วังวนวสันต์ผันแปร สวนป่าใบไม้แดงแห่งความทรงจำของพวกเราบ้านฮาเซล...

ไม่สิ...บัดนี้มันเป็นเพียงเศษซากความทรงจำของพวกเราไปแล้ว

ร่างของแวมไพร์หนุ่มเทเลพอร์ตกลับมายังที่แห่งนี้เพื่อทำบางสิ่ง ดวงเนตรคู่งามกวาดสายตามองรอบๆเขาวงกตป่าเมเปิ้ลที่ก่อนหน้ามันช่างงดงามและอบอุ่น อบอวลไปด้วยความรู้สึกต่างๆที่พวกเราส่งต่อกันมาเสมอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเรารู้สึกกับที่นี่มากกว่าเป็นเพียงแค่ที่พักผ่อนฆ่าเวลา เรื่องสนุกมากมายที่เราทำไปด้วยกัน ร่วมมือกันเปลี่ยนให้มันเป็นสถานที่แสนสุข ที่หลบซ่อนและการกลั่นแกล้งตามประสา แม้จะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายครั้งกับไม้แดงเหล่านี้แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยเพราะเราควบคุมได้ ที่แห่งนี้เป็นมากกว่าความทรงจำช่วงหนึ่ง...

หากเพียงต้องการเราก็จะมองเห็น...ความทรงจำต่างๆฉายภาพขึ้นมานับไม่ถ้วน ช่างน่าคะนึงหา แม้เราชาวฤดูใบไม้ร่วงมักจะไม่ค่อยแยแสกัน ต่างคนต่างมีโลกของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ไม่เคยทิ้งกัน ราวกับความต่างที่เข้ากันดี

รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้ายามที่นึกถึงเรื่องเหล่านั้น แต่ก็ไม่นานนักเมื่อหันมองกับความจริงที่เกิดขึ้นกับป่าแสนงามเหล่านี้

เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวป่าไม้แสนสวยงามแห่งความทรงจำเหลือเพียงแค่ชื่อในช่วงค่ำคืนเดียว ลีโอเนลเดินเข้าไปเรื่อยๆมองสภาพสถานที่ที่เขารักได้พังลงไปอย่างช้าๆ รากไม้เน่าเสีย ต้นไม้นับร้อยล้มตาย ใบไม้สีส้มแดงแสนงดงามร่วงหล่นลงจนหมด ทำอะไรไม่ได้เลย

แวมไพร์หนุ่มลากเสียงถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงเรียกใครสักคน

" เอนดี้ เธออยู่ไหม "

สิ้นเสียงเอ่ยเรียก แมวตัวสีม่วงที่กำลังใส่ชุดนักเรียนอยู่ก็กระโดนมาตรงหน้าเขา แมวแสนน่ารักของบ้านเราที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็พ่อของบ้านเราชัดๆ แถมชื่อที่ให้เรียกนั่นอีก

ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง สองแขนเอื้อมไปข้างหน้าแล้วอุ้มเจ้าวิฬาร์สีม่วงขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ใบหน้างดงามก้มลงมาถูไถกับแมวตัวใหญ่ในอ้อมกอดคลอเคลียกับอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง

" มีอะไรหรอ " เจ้าตัวในอ้อมกอดเอ่ยถาม

ลีโอเนลอ้ำอึ้งอยู่สักพัก ใบหน้านั้นดูเศร้าหมองก่อนจะเริ่มขบแม้มริมฝีปากแน่น เขาตั้งสติแล้วยอมพูดออกมา

" ต้นไม้พวกนี้ตายกันหมดแล้ว...แถมยังส่งกลิ่นที่ไม่ดีออกมาอีก " เขาเอ่ยเสียงแผ่วลง

" ถ้าฉันจะ— "

" ได้สิ "

เสียงทุ้มหวานเอ่ยยังมิทันสิ้นกลับได้คำตอบรับกลับมาแล้ว ราวกับว่าเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไรทั้งๆที่สภาพขอป่าไม้แดงนี้เละขนาดไหน

" แต่ว่า... "

" ไม่เป็นอะไรหรอก ทำเถอะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้คงแย่กว่าเดิม "

เป็นจริงตามที่แมวตาสองสีพูด ลีโอเนลชั่งใจอยู่หลายวันในขณะที่มองต้นไม้เหล่านี้ ความทรงจำทุกอย่างของพวกเรา ความทรงจำตลอดหลายร้อยปีของคุณพ่อ หากเผาไป มันจะหายไปตลอดกาลไหม...

" ข้าจดจำทุกสิ่งเอาไว้แล้ว "

ราวกลับถูกอ่านความคิดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่ถึงกระนั้นเจ้าแวมไพร์หนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมาได้ นัยน์ตาสีโกเมนมองภาพอดีตสวนเมเปิ้ลที่เขามักมานอนเล่นบ่อยๆอีกครั้งที่บัดนี้มันช่างน่าเวทนา

ฝ่ามือซ้ายเลื่อนไปยังเบื้องหน้า เปลวเพลิงสีสวยถูกจุดประกายและค่อยๆแผดเผาอดีตไม้งามเหล่านี้อย่างช้าๆ แต่ไฟงามลุกพล่ามพวกนั้นกลับดูไม่เหมือนสิ่งที่กำลังทำลายป่าไม้้น่าพวกนี้เลย

ไม่อยากทำลายพวกมันเลย
อยากรักษาทุกสิ่ง...ของเขาเอาไว้

อัคคีพิบัติที่ครั้งนึงนั้นทำลายทุกสิ่งจนพินาศ ครานี้กลับแปรผันกลายไปอัคนีอบอุ่นที่คอยเยียวยาทุกสรรพสิ่งแทน

แม้อดีตไม่งามเหล่านี้จะถูกเผาจนแทบกลายเป็นเศษซากธุลีแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าไม่ใช่ การรับรู้พวกนั้นราวกลับถูกโอบกอดและร่วงลงกลับสู่ผืนดินที่เกิดมา

ละอองจากการเผาซากต้นไม้แดงล่องลอยอยู่กลางอากาศและถูกกระแสลมพัดพาปลิวว่อนไปทั่วเอสเฟอเทีย เปลวเพลิงอบอุ่นโอบกอดผู้คนให้ผ่อนคลายและรักษาตามจุดประสงค์ของผู้ใช้ที่ต้องการรักษาสิ่งสำคัญของคนสำคัญของเขา

" ผมขอโทษนะ...คุณพ่อ "

" ไว้ผม...จะปลูกให้ใหม่นะ "

หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลหลากหลายความรู้สึกท่วมล้นข้างในอกโดยมีวิฬาสีม่วงตัวใหญ่ในอ้อมแขนคอยปลอบประโลมอยู่ข้างกาย

ความรู้สึกนั้นหายวับไปทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่เปลี่ยนไป เปลวเพลิงของเขาเปลี่ยนไป

" ก็ทำได้แล้วนี่ เจ้าน่ะ "

เจ้าของเปลวไฟก้มลงมองอีกสิ่งในอ้อมแขน เขารู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร รู้ดีเลยล่ะ

" รีบกลับไปได้แล้ว เจ้าอยากปกป้องมิใช่หรือ "

เขายิ้มออกมา นั่นสินะ อยากปกป้องทุกสิ่งเอาไว้....

ร่างของทั้งสองเทเลพอร์ตเข้ามาข้างในบ้าน ลีโอเนลวางเจ้าวิฬาร์สีม่วงลงที่เบาะนั่งเล่น

" ฉันไปก่อนนะ "

" ช่วยรอให้ฉันกลับมากอดอีกทีด้วย "

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

ดินแดนแห่งเวทมนตร์ในฝันแปรผันกลายเป็นสนามรบ คลุกกลิ่นคาวเลือดและซากศพอย่างน่าสยดสยอง มอนสเตอร์จำนวนมากเดินเรียงรายเข้ามารุมล้อม มังกรที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ราวกับว่าพวกมันมีเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะทำลายทวีปนี้มาเนิ่นนานแล้ว

อดทน อดกลั้นเอาไว้ ต้องอยู่ภายใต้เงาของศัตรูผู้ไม่วันวางวาย

เปรียบดั่งสัตว์ร้ายในกรงขัง ที่รอขยี้ขย้ำทุกคนให้ตายเพราะโกรธา

ผู้นำกองทัพฝั่งสถาบันเอสเฟอเทียต่างล้มลุกคลุกคลาน หมดสภาพการต่อสู้ แม้จะพยายามทุ่มสุดตัวมากแค่ไหนพวกเขาก็ยังมี ‘ขีดจำกัด’ ที่ไม่อาจข้ามไปได้อยู่ แตกต่างจาก ‘พวกเรา’

“อุหวา สภาพย่ำแย่กันจังเลยนะ น่าสงสาร น่าสงสาร”

“เอเวอลีน ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอย่างที่ปากพูด ก็เงียบเถอะ”

“อะไรกันยะ! ฉันสมเพชพวกนั้น ก็เหมือนกับความสงสารนั่นแหละ!”

“อย่าเถียงสุภาพสตรีสิครับ คุณวาลัคส์”

“ใช่แล้วๆๆ คนที่เถียงฉันได้น่ะ ไม่อนุญาตให้มีอยู่ จูโน่ยังเข้าใจเลยเห็นไหมล่ะ”

เหล่าบุคคลไม่คุ้นหน้าคุ้นตายืนเถียงกันอยู่บนเนินเขาสูง ประกอบไปด้วยชายร่างใหญ่สวมหมวกเหล็กคุมหัว ชายร่างสูงผมสีแดงแลดูสุภาพ กับหญิงสาวตัวเล็กเจ้าของนามว่าเอเวอลีน

พวกเขามีนิสัยแตกต่างกัน เหมือนกันก็แค่รูปลักษณ์บางส่วนเช่นสีตาและการมีชิ้นส่วนร่างกายประดับด้วยวัสดุเวทมนตร์เทคโนโลยีพิเศษ…

แต่พวกเขา ต่างสวมเครื่องแบบสภาเวทมนตร์ทั้งนั้น

“แม้แต่ผมก็ห้ามเถียงคุณเหรอครับ อิวี่?”

“อะ…!”

ใครบางคนเดินตามหลังเข้ามาพร้อมเอ่ยถามหยอกล้อหญิงสาว ใบหน้าคนถามยิ้มไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่คนถูกถามกลับหน้าซีดเซียว

“ไม่มีทางค่ะ! ถ้าเป็นเคียนี่ล่ะก็ พูดถูกหมดทุกอย่างนั่นแหละ~”

“งั้นเหรอครับ ดีใจจังเลย”

เอลฟ์ผมทองไร้ผ้าปิดตา เดินก้าวขึ้นมาหน้าสุดเพื่อมองดูสนามรบจากมุมนี้ สภาพของมันย่ำแย่มาก ดวงตาสีแดงดำปรายมองความเลวร้ายไร้ที่สิ้นสุด สลับกับสีหน้าสิ้นหวังของชาวบ้าน

ที่เห็นจะยังดูไหวอยู่…คงมีแค่นักเรียนไม่กี่คนที่ไม่อยากยอมแพ้

อยากจะรอดกลับ เชื่อมั่นว่าถ้าเรื่องเลวร้ายตรงนี้จบลง ทุกคนจะสามารถกลับไปเล่นสนุกได้ด้วยกันเหมือนเดิม? การติดอยู่ในลูปของภาพมายานิรันดร์มานาน ส่งผลให้บางคนยังคงยึดมั่นว่าทุกสิ่งจะกลับมาสินะ

นั่นก็ไม่เลว

แต่นั่นไม่มีทางหรอกครับ

เพราะบนโลกนี้ไร้ซึ่งดวงตะวันและจันทราที่โอบกอดพวกคุณไปแล้ว

“พวกเราควรไปกันเลยไหมคะ? หรือรอให้เจ้าพวกนั้นตายหมดก่อน?”

เอเวอลีนถามอีกครั้ง แต่หนนี้จูโน่กลับตอบให้แทน

“ปล่อยให้ตายหมดไม่ได้หรอกครับ ต้องเหลือพวกใจกล้าเอาไว้จำนวนหนึ่ง ตอนที่โลกเปลี่ยนแปลงไปเพราะอะไร จะได้มีพยานสักหน่อย”

“ถูกต้องแล้วครับ อำนาจที่ได้มาซึ่งการซื้อขายหรือยึดครอง มันไม่ถาวรหรอก”

“...”

“ต้องทำให้สิ้นหวังเสียก่อน แล้วปรากฎตัวในยามท้อแท้ นั่นแหละถึงจะเป็นอำนาจที่แท้จริง”

เคียรอนแสยะยิ้ม เมื่อนึกถึงการควบคุมจิตใจคนที่ง่ายดายกว่าการใช้คำสาปหรือเวทมนตร์ แต่เขาก็รู้ว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าตลอดไป หลังจากนี้พอเชื่อใจแล้วค่อยล่ามโซ่ใหม่ ทับอันเก่าไปก็ได้

“ไปกันเถอะครับ ตามที่ตกลงไว้ บุคลากรส่วนใหญ่ให้เข้าไปช่วยเหลือพวกเขารอดชีวิตกลับมา”

“ครับ”

“โอเค้!”

“อืม”

“ส่วนคาร์ลอส…จับเป็นเท่านั้นครับ เพราะเขายังมีประโยชน์อีกเยอะ”

“ถ้ายังมีแรงขัดขืนล่ะครับ?” จูโน่เอ่ยถาม

“อืม…ผมไม่ชอบตัวหมากที่ถูกตัดแขนขาซะด้วย งั้นควักลูกตาสักข้างก็ดีนะครับ ให้สาหัสนิดหน่อย แต่อย่าพิการเลย มันดูใช้งานได้ไม่คุ้ม”

“รับทราบครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านเป็นอย่างดี”

“ได้เวลาแล้ว”

พวกเขาทั้งสี่คนแสดงสีหน้าตื่นเต้นที่จะได้ออกมาบนโลกใบนี้อย่างเหมาะสมมาโดยตลอด ทันทีที่สะสมพลังเวทมาไว้ในร่างกาย เพื่อเตรียมพร้อมเข้าสู่สนามรบ บนใบหน้าของพวกเขาก็ปรากฎเขาดุจดั่งอสุราขึ้นมา…

“ไปจบเรื่องนี้ในแบบที่พวกเราวาดฝันกันเถอะครับ”

.
.
.
.
.
สภาเวทมนตร์เข้าสู่สนามรบ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

'ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้ง ไม่อาจนำพาสันติสุขแท้จริงมาสู่โลกใบนี้ได้'

ในวันต่อไปพวกเราก็ต้องหยิบอาวุธขึ้นมาสู้ โดยที่บาดแผลยังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ วันถัดไปอีกเราอาจสูญเสีย แต่แล้วอย่างไร

วงจรแห่งความทรมานที่เรียกว่าสงครามจะไม่มีวันสิ้นสุดลง

หากปราศจาก...

.
.
.
.

'คงเป็นอย่างที่เจ้าว่าไว้'

จากมุมมองตรงนี้ เราต่างได้มองเห็นความเสียหายมากมายจากยุคสมัยใหม่ที่แสนสงบสุข ภาพมายากำลังเริ่มพังทลาย พวกเขาต่างคิดว่าการได้ชัยเพียงหนึ่งครั้ง หมายความว่าทุกอย่างจะจบลง

ไม่มีทางหรอก โลกนี้ไม่ใจดีขนาดนั้น

วันพรุ่งนี้มอนสเตอร์ตัวใดจะปรากฎ ภัยแบบไหนจะมารุกราน เราไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลย จนกว่าต้องเผชิญหน้ากับมันไปซ้ำๆ

ทุกชัยชนะ แลกมากับจิตใจที่จำยอมจนอยากยอมแพ้

เหมือนในครั้งนี้

ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากมังกรเหล็กไหลถูกกำจัดลงไป ทั่วทั้งสนามรบกำลังเร่งมือช่วยเหลือ เข้ามารักษาคนเจ็บเท่าที่จะทำได้ ปลายแสงจะฟากฟ้ากำลังโปรยปรายลงมาสู่เช้าวันใหม่ พร้อมกับการสลายตัวไปของมังกร...

และสัญญาณของการทำลายล้างที่มันพลีชีพเพื่อครั้งนี้ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...!?

[⚘𝑳𝒆𝒕𝒊𝒄𝒊𝒂 | SS2.+*• @EMA_Loretta]

( คลานออกจากกองงานมาให้กำลังใจแฟนย้อนหลังค่ะ😭 )

สองมือกอดไว้จนจมอก อบอุ่นราวกับว่าหิมะที่โปรยอยู่นอกหน้าต่างนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

เอ่ยคำสัญญา วาดฝันเอาไว้ล่วงหน้า
แม้ทั้งสองจะรู้อยู่แก่ใจว่าวันรุ่งขึ้นไม่อาจถูกคาดเดา

หวังว่าฤดูหนาวนี้จะไม่ยาวนานเกินไปสำหรับเราสองคน