خانم سوسن پرور، برای ق*تلعام ۱۸ و ۱۹ دی خفهخون گرفته بودید؛ حالا برای مر*گ یک بازیگر عربده میکشید و ۱۰ روز عزای عمومی میخواید؟ وقاحت و ریاکاری شما حال آدم رو به هم میزنه🤮
This is Jamey Carney, an American living in Europe who participates in pro-Palestine protests. She has just become another victim of a brutal murder committed by a third-world Muslim invader.
She posted romantic text messages between herself and now her killer. In her post, she wrote: “The most kind, emotionally intelligent, and self-aware person I have ever known,” referring to him as “love” in Arabic, while he was living in taxpayer-funded housing in Ireland.
زهیر امیرخانی، ۳۴ ساله، شامگاه ۱۸ دی در بلوار طاقبستان در حالی که با دوربین مشغول فیلمبرداری از اعتراضات بود، هدف گلوله نیروهای حکومتی قرار گرفت.
او در لحظه تصویربرداری شعار میداد: «بترسید، بترسید، ما همه با هم هستیم.»
زهیر پس از این حادثه به بیمارستان منتقل شد و حدود یک هفته بعد بر اثر شدت جراحات جان باخت.
مردم عزیز ایران با پیامهایی این چنین به خیابان رفتند و ۴۰ هزار نفرشون هرگز برنگشتند.
خجالت نمیکشید میاید جلوی دوربین و میگید «انقلاب از روی گرسنگی و عدم آگاهی»؟
شرم نمیکنید از این درک و شعور پایین خودتون؟
ICYMI: Mohsen Hashemi Rafsanjani, son of late Iranian President Akbar Hashemi Rafsanjani saying the quiet part out loud here about the need for get a deal with Trump just to pass his remaining 2 years in office, then tearing it up after he departs.
PSG win the Champions League…
This is the flag you see on the streets of Paris after the entire city is burning, as a result.
Do you understand what’s going on now
پویا نوازنده ویولون و سازنده دستساختههای چوبی بود. با سازهای چوبی که خودش ساخته بود مینواخت. سالها پیش پدر و مادرش را از دست داده بود. #پویا_فراگردی ۱۸ دیماه کشته شد.
یهسریا میگن بین کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی یا هر ایرانیِ بیگناهی که کشته میشه با جاویدنامان ۱۸ و ۱۹ دی نباید فرقی گذاشت.
فرق دارن عزیز، قدر زمین تا آسمون فرق دارن.
همهی کشتهشدهها برای ما عزیزند، اما همهی اونها در یک جایگاه نیستن: «عدهای قربانی بودن، عدهای قهرمان.»
کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی و هر انسان بیگناهی که جونش رو جمهوری اسلامی گرفته، قربانیان جنایتهای این حکومتان و داغشون تا همیشه بر دل ماست، اما جاویدنامان دیماه فقط «کشتهشده» نبودن،
اونها آگاهانه ایستادن، خطر رو دیدن، سکوت نکردن و جون عزیزشون رو برای ایران ما دادن.
با چه منطق و چه شرافتی میشه کسی رو که قربانیِ ظلم شده با کسی که آگاهانه برای مقابله با ظلم جون داده، در یک دسته قرار داد؟
باز هم میگم، برای ما هر دو عزیزن،
اما یکی نماد رنج تحمیلشدهست و دیگری نماد شرافت، شجاعت و ایستادگی.