s&n

[s&n @EsenEvran1]

“Serap için uygun çöller aranıyor.”

[Zeynep Merdan @kesfsever]

İnsanlar arasında da "irtifa farkı" var.
İrtifa farkı. İdrak farkı. Seziş farkı. Hâl farkı. Dert farkı. Duyuş farkı. Varoluş farkı. Ruh farkı.

Balık nasıl görsün kartalın manzarasını? Karınca nasıl erişsin? Çakal, nasıl tamah ve tenezzül etmesin? Serçenin nasıl gücü yetsin? Duyamazlar, sezemezler, erişemezler ki.
Kartal olana Kartal gerek 🦅

[s&n @EsenEvran1]

Tavan vantilatörüne minnettarız

[s&n @EsenEvran1]

@BalatLeydisi Benzer ambians İstanbul’da Kilyos’ta filan da yaşanabilir. Dert etmeyin, çünkü kira ve müteahhite çalışmak da sonu rahatlığa çıkan bir yol. Hayat bize sağlık için para harcatmasın yeter (İçimden şükürcü bir teyze çıktı şaşkınım)

[s&n @EsenEvran1]

Yaş ilerledikçe biyografi okumayı sevmek, ‘Ben yılları eskitirken başkaları neler yapmış’ merakından mı acaba?

[KLNDR @kalenderu]

Çamaşır makinesine neden cam koyuyorlar? Koskoca makinenin yalan söyleyecek hali yok ya, yıkıyor işte. Tamam ona koydun, bulaşık makinesine neden koymuyorsun? Neden iki yüzlü davranıyorsun? Donumuzu, çorabımızı ifşalarken, salçalı makarna tenceresinin mahremiyeti mi var?

[s&n @EsenEvran1]

Sevgili @MuratAykul’da okumuştum:
“Karl Kraus böyle tiplere ‘hep doğru yere düşen sarhoş’ derdi.”
Bu cümle o kadar çok aklıma düşüyor ki son zamanlarda, o kadar olur. Bunu söylüyor ve konuya noktayı koyuyorum.

[s&n @EsenEvran1]

@sedanursdiary Spor yapmak, yürümek değil ama baya ağır antrenmanlar yapmak. En azından o süre içinde gelecek kaygın, geçmiş pişmanlıkların vs unutuluyor. Ruhun molası gibi

[s&n @EsenEvran1]

İnsan zor durumlar karşısında metanetini koruyabildiğini sanıyor. Ta ki sevdiği biri ‘nasılsın’ diye sorana kadar.
O dakikada çözülüyor, ağlamaya başlıyorsun.

[s&n @EsenEvran1]

Bana 60’ından sonra excel öğreten sisteme öfkeli değil ama kırgınım. Benim planım dikiş öğrenmekti oysa.

[s&n @EsenEvran1]

Tavşanların karpuz keyfi

[Ezgi. @veokadar]

Annem diyor ki bu kedim çok asil, Sarmanzadelerden hahahgsjw

[s&n @EsenEvran1]

Biz bu Deniz’i ne çok sevdik ya

[Zeyna in the º0 🌍 @onbasizeyna]

Deniz’in mektubu bana sadece "iyiymiş" hissi vermedi. Daha çok, insanın en sıkışık yerde bile kendini dağıtmadan kalabilmesinin ne kadar güçlü bir şey olduğunu hatırlattı. Mağduriyetini pazarlamıyor, kahramanlık satmıyor, korkmadığını iddia etmiyor. Hatta tam tersine, korktuğunu söylüyor. Ama bir yerde sıkılmak korkudan büyük geliyor. Bence en sahici cesaret de tam orada başlıyor.

Mektubun tamamında beni en çok etkileyen şey şu; kötü bir durumun içinden iyi görünmeye çalışan biri değil, kötü bir durumun içinde bile kendisine ait kalmaya çalışan biri var. Şaka yapıyor, çünkü hâlâ kendisi. Okuyor, çünkü hâlâ kendisi. Gülüyor, çünkü hâlâ kendisi. Ve belki de en önemlisi, bütün bunları yaparken "beni anlayın" çabası yok.. Sadece anlatıyor.

"Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi" değil, "Halk beni anladı ve başıma işler geldi" cümlesini tartışalım bir ara. Çünkü bazen mesele anlaşılmamak değil, fazla anlaşılmak oluyor.

Dışarıda kalanlara kolaylıklar, demiş. Az bile. İnsan düzeninin bozulmasından mı korkmalı yoksa düzeninin hiçbir zaman bozulmamasından mı, bilmiyorum.

Benim kendi kişisel tarihimde kaybına ve olanlarına çok çok üzüldüğüm bir iki insan var. Birisi İrfan abi oldu. Birisi de Deniz işte. İnsan bazen beyfendiye telefon açıp "Ne gerek vardı abi bu kadar şeye?" demek istiyor.

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.

Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.

Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.

Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.

Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.

Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.

Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.

Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.

Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.

Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.

[s&n @EsenEvran1]

@bahtaver O arada bir retweet olmuştu, kıyamadım:)

[s&n @EsenEvran1]

Bir kediyi sevmek elbette güzel, ama bir kedi tarafından sevilmek, eşsiz bir şey. İnsanın kalbi fokurduyor keyiften.

[Óscar aмалфитано @malvivemos]

oyuncaklarını parçalayıp lamba ışığında gülümseyen mutlu ve denyo köpek mişka, sen bir mucizesin.

[s&n @EsenEvran1]

Şifrelerimi bir yere yazdığım için hemen unuttum

[s&n @EsenEvran1]

@achtungbeyb Sen gençsin ayol, ne gözlüğü

[s&n @EsenEvran1]

Günümün yarısı yakın gözlüğümü aramakla geçiyor