به زندهیاد داوود امدادیان -که برای من جذابترین نقاش ایرانیه- کاملاً حق میدم که چرا بیشتر از 20 سال آخر عمرش رو «فقط و فقط درخت میکشید»؛ چراکه درختها زیباترین، متینترین، شریفترین، خاضعترین و بخشندهترین موجودات جهان هستند. انسانیتر از انسانها.
قرصی وجود داره که بخوری گریه کنی؟ بالای دو ساله که نمیتونم گریه کنم فقط یه بار سر دی ماه بود که با چندتا کلیپ زدم زیر گریه. الان مدتیه بغض دارم ولی گریهم نمیآد. بعد وقتی میخوام درمورد یه چیزی ک�� ناراحتم کرده حرف بزنم صدام بغضدار میشه. انگار بغضه گیر کرده.
دیگه خستگی کار هم نمیتونه شبا از پس مغزم بربیاد. دیشب بعد از یه مدت خیلی طولانی قرص خوردم که بخوابم هم راحت خوابیدم هم امروز تمرکزم خوب بود. جوری که دارم فکر میکنم امشبم بخورم و انقدر خودمو عذاب ندم.
چون دیدم مدیرم از استرس داره پاشو تکون میده و حالش بده درحالی که کل هفته رو درست نخوابیدم تا ۸ شرکت بودم بعدشم که رسیدم خونه باز تا الان داشتم کار میکردم که همهچیو مرتب کنم براش. این ضعف من دربرابر مراقبت از آدمی که مستاصله دیگه ریشهای شده.
مثلا پاییزِ آن سال از شاخهی درختان میافتادم. چاییها را نو میکردم بیآنکه یک لیوان بنوشم. کسی هم کاری به کارم نداش��. پیش از خواب فکرها مرا زیر میگرفتند و صبح جنازهام بیدار میشد. اینکه به حال خود رها میشدم، برایم خوب بود. زودتر سرپا میشدم.