@hich__estan حیا صرفاً فرهنگی نیست، فطریست.
کودک پیش از آنکه هنجارها را بیاموزد، سرخ میشود، بدن را میپوشاند و از نگاه دیگران احساس شرم میکند. این واکنش در فرهنگهای گوناگون با شدت متفاوت دیده میشود، اما اصل ظرفیتش جهانشمول است.
فرهنگ فقط شکل بیان حیا را میسازد، نه وجود آن را.
@Noroozestan@tabaei1356 معمولا بعد از سخنرانی آقای پزشکیان یا خجالت میکشیم یا عصبانی میشیم. امیدوارم این دفعه اینطور نشه.
امیدوارم مجدداً در جایگاه طلبکار نباشه و باید و نباید نکنه
@drpezeshkian2 این ادبیات در شأن رییس جمهوری یک کشور نیست. اگر برای پیشبرد حرفت فقط به توهین، توطئهسازی و تحقیر طرف مقابل پناه میبری، این نشانهٔ قدرت نیست؛ نشانهٔ ضعف استدلال و تنظیم هیجانی پایین است.
روی رفتار و ادعا تمرکز کن،نه روی بدبخت خواندن آدمها. قدرت واقعی در اقناع است،نه در فحش.
@bahardokht30@Psych0_analyst گاهی «غیرمعمولی» بودن فقط نقابیست برای پنهان کردن حسادت، کمالگرایی و ترس از سادگی واقعی.
معمولیبودنِ صادقانه، قدرتِ بزرگیست.
اجازه نده کسی با تحقیر، ارزشش را از تو بگیرد.
@MortezaGhoroghi ترامپ کسانی را که برای پول، رهبرشان را فروختند، بعد از اینکه کارشان تمام شد، دور انداخت. این نه یک اشتباه، بلکه الگوی رفتاریِ یک سیستم است: «استفاده کن، وعده بده، بعد دور بینداز.» حالا همان دهان، با همان بیشرمی، به ایرانیها میگوید «دروغگو».
@Psych0_analyst ما بهجای تجربهٔ زنده، اسیر «قواعد کلامی» میشویم و همین ریشهٔ بسیاری از رنجهاست.
مثل:اگر سخت کار کنی قطعاً موفق میشوی.وقتی این قواعد میشکنند، غم عمیق میآید.
در درمان زمینهگرا یاد میگیریم این قواعد را فقط ببینیم، نه باور کنیم؛ و بر اساس ارزشهامان زندگی کنیم، نه بایدها.
@RuhollahSeddigh آنان که خیانت نمیکنند در عمل عاشق اند. عاشق منصف است. عشق واقعی و پایدار روی بخاطر دلبستگی امن، حرمت تاریخچه مشترک و ارزشها بنا شده، نه فقط جذابیت جنسی لحظهای. شاید خیانت آسان باشد، اما هزینه از دست دادن خانواده و امنیت عاطفی برای خیلیها خیلی سنگینتر و درد آور است.
@RuhollahSeddigh این بند،
ریسمانِ نانوشتهی دلبستگیست؛
ریسمانی که با اشکهای فروخورده بافته شده،
با ترسهای کودکی تابیده شده،
و با حسرتهایی که هیچوقت اجازهی رفتن نگرفتند، محکم شده است
@saeed_karimi_ir از دید اریک فروم، رفتار همسر نمونهی عشقِ بالغ و جهتگیریِ سازندهست.
عشق به امام حسین را نه با حرف، که با «بذل» و خدمتِ بیچشمداشت نشان میدهد و حتی توفیق پذیرایی را هم با کسی شریک نمیکند.
این دقیقاً همان بهترین حالتِ «بودن» است، نه «داشتن».
روایت تلخ و دردناک نخبه و ریاضیدان ایرانی در آمریکا
پرداخت مالیات به کشوری که مردمم را بمباران میکند، بسیار ناراحت کننده است!
شایان اویس، ریاضیدان برجسته ایرانی: برخی از دوستانم بهخاطر پشتیبانی دولت آمریکا از جنگ مهاجرت کردند؛ من هم به این موضوع چندین بار فکر کردهام!