Katarzyna Poznańska

[Bmc @bmc1689]

Babcia żony przeżyła masakrę w Hurbach. Ukryła się w sądzie i na własne oczy widziała jak Ukraińcy najpierw na żywca odcięli jej mamie piersi a później poćwiartowali siekierą. O czym my w ogóle mówimy, skoro dalej wielbią upa to wciąż dziki kraj i dzicy ludzie. #WołyńPamiętamy

[Dariusz Matecki @DariuszMatecki]

Kto zaatakował Przemysława Czarnka pod pomnikiem w Domostawie? Bywalec moskiewskich stacji rządowych a nawet rosyjskiego MSZ.

[marek popowski @MarekBrzeg]

Lipiec 2013 rok.
Poseł Mieczysław Golba (Solidarna Polska) na sali sejmowej w 70. rocznicę zbrodni wołyńskiej tak:
"Dom moich rodziców został spalony, podobnie jak reszta wsi. Ja wiem, że na tej sali jest poseł, którego ojciec działał w bandzie, która spaliła tę wieś". 😲
https://t.co/Kb2kzdKaQD

[Max Hübner @HubnerrMax]

Kolejne sztos zdjęcie osobistego fotografa Prezydenta Karola Nawrockiego, Mikołaja Bujaka.

Zobaczcie jakie emocje uchwycił na twarzy mieszkańców Radruża, którzy witali się z Prezydentem na obchodach rocznicy ludobójstwa Polaków na Wołyniu.

Pełen wachlarz.
Niesamowity talent.

[Max Hübner @HubnerrMax]

Zaczynają rozumieć, że Nawrockim nie ma żartów.
Wszyscy.

"UKRAIŃSKI NACJONALIZM wraz z NIEMIECKIM NAZIZMEM zamknęły się w symbolice CZERWONO-CZARNEJ flagi, którą Niemcy nazywały BLUT UND BODEN!

ZROBIĘ WSZYSTKO, by nie było jej w Polsce, a Parlament przyjął moją ustawę!".

[Tomasz Grzywaczewski @TomaszGrzywacz3]

W rocznicę Krwawej Niedzieli na Wołyniu chciałbym zostawić tutaj świadectwo. Opowieść pani Antoniny Tokarz, z którą miałem zaszczyt porozmawiać w 2019 r. pracując nad książką "Wymazana granica". Jeżeli uznacie, że warto, proszę podajcie dalej, żeby ten głos nie zaginął:

– Wcześniej byliśmy Polakami, a staliśmy się Lachami, którym życzy się śmierci. Jednak najpierw zniknęli Żydzi. Ten bogaty, który u nas w wiosce prowadził duży sklep, i ten biedny, który jeździł, zbierając po domach szmaty i butelki. Zniknął też młynarz i nie było już gdzie zboża mielić. Gestapo wspólnie z ukraińską policją pędziło ich do okolicznych lasów, tam kazali kopać doły i rozstrzeliwali. Wielu było takich Ukraińców, co oburzali się na tych ich policjantów albo nawet ukrywali Żydów, którym udało się uciec. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że my będziemy następni.

Pewnego wieczoru na początku marca 1943 toku usłyszeli strzały od strony domu ich wujostwa. Tata Antoniny poszedł tam rano, a jak wrócił, przenikała go zgroza która wcisnęła mu się pod skórę, zmieniła rysy twarzy. I wtedy Antonina też zaczęła się bać. Tata wszystko opowiedział mamie. O tym, jak zobaczył razem z sąsiadami swoją siostrę Anielę leżącą w łóżku z roztrzaskaną głowę. I krew ściekającą na podłogę. Na strychu natrafili na jej męża pokłutego bagnetami. Jakby wciągnął za sobą drabinę, to może by przeżył. Usłyszeli jęki i pod plewami znaleźli całą poranioną ich córkę Marysię. Strasznie płakała, kiedy ją znosili na dół, opłukiwali z tej słomy, nakrywali pierzyną i wieźli do szpitala. Tam lekarz powiedział, że ma przestrzelone prawe ramię, biodro i udo. Dał jej zastrzyk przeciwbólowy, bo innych leków nie miał. Marysia trochę jeszcze pocierpiała, zanim umarła. Wtedy tata Antoniny razem z ukraińskim sąsiadem zbili z desek dużą trumnę i całą rodzinę w tej jednej trumnie pochowali na cmentarzu w Radziwiłłowie.

– Potem pojechali do ich domu i zaczęliśmy się modlić. W tej chacie razem z nami śmierć siedziała. Siedziała, patrzyła na nas, zębami zgrzytała. A najstraszniejsze było, że nie wiedzieliśmy, dlaczego tutaj przyszła. Oni byli prostymi ludźmi, takimi jak my. Nikomu nie wadzili, od nikogo nic nie chcieli. – Staruszka upija łyk wody z podanej przez córkę szklanki.

Antonina przymyka oczy, ale po chwili unosi się na łokciach i zaczyna opowiadać, że tej samej nocy na horyzoncie pojawiła się łuna. Trzy dni później kolejna. Rano przybiegł sąsiad ożeniony z Ukrainką. Jej rodzina ostrzegła ich, że grasują bandy wyrzynające Lachów i muszą uciekać, bo dla kobiety, jeśli nie wyrzeknie się męża, też nie będą mieli litości. Tego dnia cała rodzina Antoniny zaczęła się ukrywać. Kiedy zmierzchało, uciekali w różne miejsca. Próbowali stać się niewidoczni, niesłyszalni. Mama Antoniny chowała się u sąsiadki, tata w szopie, a ona z rodzeństwem w stodołach Ukraińców. Jedni o nich wiedzieli, inni nie. Zaczęła bać się psów. One zawsze wyczują obcego człowieka.

– Chciałam, żeby ta słoma mnie pochłonęła. Żebym się w niej rozpuściła, bo słomy nikt nie morduje. Dopiero po chwili przyszło mi do głowy, że słomę się pali i mnie też tak mogą spalić. Codziennie docierały do nas wieści, od których włosy jeżyły się na głowie. Tych dom spalono, tamtą rodzinę wymordowano. Mężczyzn, kobiety, dzieci, noworodki. Jak w upiornej loterii. Nigdy nie było wiadomo, na kogo padnie. Dzisiaj porąbiemy ciebie albo twojego sąsiada. Dowiesz się, że twój czas już nadszedł, dopiero jak przyjdziemy z siekierą. Na takiej ciuciubabce z kostuchą minął marzec i nadeszła wiosna.

Wykończyły nas te nocne wędrówki. W dzień zasypialiśmy na stojąco. Tata zgodził się, żebyśmy zostali w chacie, ale mieliśmy spać w ubraniach i butach. Wtedy mój brat Michał nagle powiedział: „Mamo, przecież to bez znaczenia, czy zostaniemy u siebie, czy pójdziemy w las, bo oni i tak nas zabiją”. Kiedy to mówił, to miał tak szeroko otwarte oczy. I najgorsze, że nie było w nich lęku, tylko całkowita rezygnacja, pogodzenia z losem. Mama zaczęła szlochać i pytać, dlaczego on tak myśli. A on zupełnie spokojnie odpowiedział: „Bo jesteśmy Polakami”.

W końcu jednej nocy banda przyszła również do ich domu. W ostatnim momencie zdążyli się ukryć na polu uprawnym. Rano przerażony sąsiad zapakował dobytek na wóz, rozpuścił zwierzęta i uciekł do Radziwiłłowa. Ojciec Antoniny wierzył jednak, że im uda się przetrwać.

– Pamiętam, jakby to było wczoraj, a może to było wczoraj. – W głosie Antoniny czuć, że traci siły, ale chce doprowadzić do końca swoją opowieść. – 31 maja 1943 roku. Ciepłe i słoneczne popołudnie. Lato już na Wołyń zaglądało. Nagle na obrzeżach wioski, nad kolonią, wykwitły czarne chmury. Wzbijały się wysoko w niebo, jakby chciały zakryć słońce. W powietrzu zadudniło od wystrzałów. Pomyśleliśmy, że kogoś mordują, ale nie mieliśmy odwagi pójść i zobaczyć. Tylko coraz szybciej wrzucaliśmy rzeczy do worków i na furmankę. Krowy oddaliśmy sąsiadom Ukraińcom, jedną tylko sobie zatrzymaliśmy. O zmierzchu przyszedł z kolonii zaprzyjaźniony Ukrainiec. Nie mógł uwierzyć, co się wydarzyło. W kółko tylko powtarzał: „Uciekajcie, uciekajcie, bo banderowcy już w biały dzień mordują. Wszystkich was ukatrupią, a my wam nie pomożemy, bo i nas zariezają”.

Drogi zostały odcięte przez grasujące bandy. Okoliczne wsie płonęły. Nie zdążyliśmy wyjechać, tylko szybko ukryliśmy się na poddaszu w stodole. Siedzieliśmy tam cicho jak myszy pod miotłą. Jakby kto nas usłyszał, to jeszcze podłożyliby ogień i żywcem spalili. Miesiąc o wodzie i sucharach. Tata po nocy na palcach schodził do studni. Co jakiś czas przez ściany docierały do naszego prowizorycznego schronienia różne dźwięki. Szlochy, jęki, krzyki, strzały. Docierały zapachy. Palącego się drewna, deszczu zmieszanego z popiołem, przesiąkniętego wodą pogorzeliska. Tam nie było okien, tylko szpary między deskami. I przez te szpary można było zajrzeć do piekła. W końcu skończyło się nam jedzenie. Mieliśmy do wyboru albo umrzeć z głodu, albo wyjść i zaryzykować zadźganie, utopienie, zastrzelenie. Ja byłam już tak wycieńczona, że nie mogłam się podnieść z poduszki. To był ostatni moment.

O brzasku zaczęliśmy się żegnać z domem. Mama, siostry Bronia i Ruzia, brat Michał, wszyscy płakaliśmy. Tylko ojciec nie płakał. Twardo patrzył na pole, las, chałupę, stodołę, stajnię. Patrzył, milczał, usta zaciskał. Żegnał się z ojcowizną i sobą samym.
Antonina kończy czytać. Zapada w półsen.

Wnuk wyciąga z kieszeni schowaną w przezroczystym plastikowym puzderku małą złotą monetę. Na rewersie widnieje dwugłowy orzeł, na awersie portret cara Mikołaja II Imperatora i Samodzierżawcy Wszechrusi. Mężczyzna otwiera wieczko i delikatnie podaje babci pieniążek. Ojciec Antoniny sprzedał konie, żeby kupić cztery takie pięciorublówki. Każdemu z dzieci dał po jednej, kazał zaszyć w kołnierzyku i pilnować jak oka w głowie. Jeśli spotkaliby banderowców, to mieli się za nią wykupić od śmierci.

– Tyle było warto życie babci, mojej mamy, moje, moich dzieci. Pięć rubli od cara Mikołaja. – Mężczyzna gładzi staruszkę po dłoniach, w których skryta jest moneta. – Najbardziej boli, że przez tyle lat nie wolno nam było głośno mówić o tym, co ją spotkało. Za komuny kazano milczeć, a w już wolnej Polsce to był przez lata temat tabu. Szeptem po domach o tym rozmawiano. Chowano przeszłość w przekazywanej z pokolenia na pokolenia monecie. To niesprawiedliwie. Każdy zasługuje na to, żeby móc wykrzyczeć swoje krzywdy i by inni o nich usłyszeli.

Staruszka ponownie otwiera powieki, głaszcze monetę i obracając ją w palcach, mówi:

– Chcieliśmy, żeby tych przeklętych Ukraińców trafił szlag. A przed wojną nikomu by do głowy nie przyszło tak życzyć sąsiadowi, zięciowi, szwagrowie, koleżance z klasy albo podwórka. Nas przecież też uratowali Ukraińcy. Jakby sąsiad nie przybiegł, nie ostrzegł, to nie zdążylibyśmy się ukryć w tej stodole. Zaryzykował, bo jakby trafił na tych bandytów, to za pomoc Polakom też by mu gardło poderżnęli. Tam wtedy wszystko wypełzało z ludzi na wierzch. Jak ktoś był dobry, to stawał się szlachetny, a jak zły, to okrutny. A złość, nienawiść, wyrządzoną krzywdę dłużej się pamięta. Nikt nas nigdy nie przeprosił.

Antonina Tokarz zmarła kilka miesięcy po naszej rozmowie, zimą 2020 roku.

[Max Hübner @HubnerrMax]

Prezydent Karol Nawrocki ZAWSTYDZIŁ ukraińskie władze i wypięty do nich rząd Tuska.

"TYM, KTÓRZY MÓWIĄ O RACJI STANU CHCĘ PRZYPOMNIEĆ.

Śmierć 14-letniej Jadwigi Romanik z rąk UKRAIŃSKICH NACJONALISTÓW jest tą samą śmiercią, której doświadczają 14-letni Ukraińcy z rąk ROSYJSKICH BANDYTÓW.

Czym te śmierci się różnią?
Śmierć z wczoraj jest czymś łagodniejszym, niż śmierć z jutra?

Płacz i cierpienie rodzin? Ból? Upodlenie?

PAMIEĆ, HISTORIA I PRAWDA O LUDOBÓJSTWIE WOŁYŃSKIM KSZTAŁTUJE PRZYSZŁOŚĆ!

Jesteśmy dla przeszłości i PRZYSZŁOŚCI, która jest tutaj z nami!
DLA NASZYCH DZIECI!"

NIe mam pytań.
Tu nie ma w ogóle o czym dyskutować.

To miazga na władzach Ukrainy i Polski.

[Marcin Dobski @szachmad]

Tego nie grali jeszcze. Komendantem policji w jednym z podwarszawskich miast jest facet, który kończył Zespół Szkół Specjalnych im. Janiny Porazińskiej.

Co to za szkoła? "Istniejemy po to, aby zaspokajać potrzeby rozwojowe uczniów niepełnosprawnych intelektualnie".

[John Bingham @MrJohnBingham]

Prof. @CzarnekP został dzisiaj zaatakowany, ale nie przez byle kogo. To Tomasz Jankowski, współpracownik oskarżonego o szpiegostwo na rzecz Rosji Mateusza Piskorskiego, uczestnik spotkania z Siergiejem Ławrowem w Moskwie, kolega wyrzuconego z Polski za szpiegostwo Swiridowa.

[Zygfryd Czaban @CDzwoni]

Wrzucił tego tłita po przekazaniu rakiet Ukrainie.

[Aleksandra Fedorska @a_fedorska]

Szanowni Panowie @KosiniakKamysz i @ZalewskiPawel ,

czy w tej samej formie jak to sie stało z pociskami Patriot ściągacie
nam teraz Państwo właśnie 100 saperów Bundeswehry na granicę z Rosją, aby oni na życzenie Niemców poznali tajne szczegóły naszej polskiej ochrony tej granicy? Niemcom taka 'waluta' przy pogodzeniu się z Rosją będzie bardzo potrzebna. Czy mogę spytać jak Nięmcy okazują Państwu swoją wdzięczności i radość z tak owocnej współpracy? Uścisk rąk, całusek?

[Bogdan Rymanowski @BogRymanowski]

👇O TYCH HISTORIACH RÓWNIEŻ POWINNIŚMY PAMIĘTAĆ 👇

💥W polsko-ukraińskiej wsi Liniów (pow. horochowski na Wołyniu) 11 lipca 1943 r. z rąk banderowców zginęło około siedemdziesięciu Polaków. Genowefa Modrzejewska z domu Sobczyńska, wówczas pięcioletnia, wspomina, jak matka, idąc na śmierć, kazała jej się schronić wraz z siostrą w psiej budzie.

- „W budzie Kruczka było ciasno i ciemno, strasznie. Nie pamiętam, jak długo byłyśmy w budzie. Pewnie ze strachu zasnęłam. Emilka też. Te chowania nauczyły nas być cicho, bo to nakazywała chwila. (…) Z budy zabrały nas Ukrainki. Za przechowanie polskich dzieci w tamtym czasie groziła śmierć. Ale one się nie bały wcale. Przekazały nas do innego domu. Do babci Julii i dziadka Pawła Sobczyńskich we wsi Kołbań”.

💥Mieszkańców Stasina (pow. włodzimierski, woj. wołyńskie) upowcy 11 lipca 1943 r. spędzili do dwu stodół, rozstrzelali 105 osób. Wśród dziesięciu osób, które ocalały, był roczny syn Drożdżowskich, Marian. Znalazł go – żywego pośród zwału trupów – podczas grzebania pomordowanych Ukrainiec o imieniu Płaton i zabrał do domu. Przez trzy tygodnie opiekowała się nim jego córka Sonia, lecz wskutek gróźb upowców rodzina oddała dziecko do szpitala we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie znajdował się jego ranny ojciec.

💥Podczas zmasowanej akcji upowców na Hutę Stepańską (pow. kostopolski, woj. wołyńskie) 16 i 17 lipca 1943 r. zamordowano około sześciuset Polaków, została też spalona pobliska kolonia Borek. Mieczysław Słojewski z siedmioletnim synem Edwardem ukrywał się w lesie, żywiąc się jagodami i ziemniakami podbieranymi z pól. Był skrajnie wyczerpany psychicznie i fizycznie.

- „Dwukrotnie zamierzałem popełnić samobójstwo ze strachu przed schwytaniem i męczarniami, jakich spodziewałem się od ukraińskich bandytów. Brałem mego synka Edzia i szliśmy nad rzeczkę (…). Zamierzałem razem z synkiem się utopić, aby skrócić czas poniewierki i straszliwego lęku. I kiedy brałem syna za rączkę, ten wtedy mówił z płaczem do mnie: «Tatusiu! wracamy do naszej kryjówki». Nie miałem odwagi skoczyć do wody”. Z pomocą przyszedł im znajomy Ukrainiec Petro Bazyluk. W zamaskowanej kryjówce w jego stodole przetrwali obaj aż do wkroczenia Armii Czerwonej w styczniu 1944 roku.

( za biuletynem IPN z 2009 roku)

[Katarzyna Poznańska @Felka37]

@Vovee_ 72

[Aneta Safin @AnetaSafin]

@MKierwinski @PolskaPolicja To jest hańba ‼️👇🏼👇🏼👇🏼

[Grzegorz 🇵🇱 @Grzegorz1171920]

@MKierwinski @PolskaPolicja "WŁADZA NIE JEST DANA RAZ NA ZAWSZE "
https://t.co/sUTbWD2tLy

[Katarzyna Poznańska @Felka37]

@WojtekHagen2 I co z tego? On wszystkich i wszystko ma w du..e ,robi co chce i co mu każą.

[AnitaKrystyna @AnitaKrystyna]

Rosja lubi molo w Sopocie. Dobrze się rozmawia wśród szumu fal.

[CorvinZamberu Zero cenzury @drKorneljus]

@JanMolski W normalnym kraju

[🇵🇱Polka🇵🇱 @2025_EwaPolka]

Ten człowiek na FB obraża parę Prezydencką. Powiem mu tak, spojrz na swój wygląd, adwokacino od siedmiu boleści.

[Polski Patriota @Cogito1918]

Miażdżenie organów
wewnętrznych.
Łamanie kości.
Bestialskie bicie bez opamiętania.
Jego ciało to jedna wielka rana.
W końcu organizm poddaje się.
Bohater kona w męczarniach
zakatowany.

Jeden z najlepszych dowódców
Kedywu AK.
Bohater wojny z bolszewią.
Niestrudzony zagończyk Września
1939.
Elita przedwojennej kawalerii.
Żołnierz I wś.
Obrońca Lwowa przed Ukraińcami.
Odważny w boju.
Doskonały dowódca.
Aresztowany i nieludzko katowany
przez Informację Wojskową.

12 VII 1945 został
ZAMORDOWANY PRZEZ
CZERWONĄ HOŁOTĘ

PPŁK EDWARD PISULA "TAMA".

Wieczna cześć Mu i chwała!