"Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah bilir de siz bilmezsiniz." (Bakara, 2/216)
🚨Trent Alexander Arnold when ask who is the best player he has ever played with.
Trent 🗣️“I know a lot of people will expect me to mention names like Harry Kane, Kylian Mbappe and many other but for me it’s different, and I will say it’s Mo Salah because there’s no one like him for so many reasons.”
In a heated and difficult moment we look up to him because he can turn things round in just a few moments in a game.
“The runs and dribbles he makes in games are unbelievable to me, there’s nothing he can’t do with the ball, you just pass to him watch him deliver the best impact on it.
“And when I was leaving Liverpool he was the first person to ask me why am I leaving, he told me who do I want to deliver him those incredible passes in games, but I told him it’s just time for me to take on another challenge elsewhere.”
“He consistently keep on scoring and assisting every single season, and you will wonder what is he on with that form, so we just simply name him the king of the game.”
“The premier league is the toughest league ever in the world but he somehow manage to rule the whole league as a win player.”
There will never be another Mo Salah in this game of football.”
Trabzonspor 1971-72 sezonunda son maç PTT'ye yenilip üst lige çıkamadı. O döneme göre büyük para harcanmıştı. Ama olmadı. Sil baştan mahalleden adam topladılar. Dümdüz mahalleden adam topladılar ve yeni takım kuruldu.
Şunu şu an hayal dahi edemezsin. Mahalleden adam toplayıp lige çıkacak kadro kurmak.
Her neyse ertesi sezon yani 1972-73 sezonunda ise averajla şampiyonluğu kaçırdık. Gençlerbirliği maça çıkmadı. 3-0 hükmen galip geldik ama o skor da bize yetmedi. 5 atmamız lazımdı. Aleni şike ile çıkamadık yani.
1973'ün Mayıs ayında her şey bitmişti. Dört takım birleşip güya lige çıkacaktık ama başaramadık. Para harcadık olmadı, mahalleden adam topladık olmadı. Sonra yine bir rakı masasında gaza geldi bizim büyükler. La bir daha haydi dediler ve lige çıktılar. Mahalleden adamlarla.
Sonra ki serüven ise inanılmaz romantik.
Dokuz senede altı şampiyonluk... Yanına Türkiye, Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık ve en kıymetlisi Kıbrıs Barış Kupalarını eklediler. Bunu yaparken içeride tam 5.5 sene yenilmediler. 1110 dakika boyunca gol yemediler.
Mahalleden toplanan adamlar ve ara ara başka şehirlerden bulunan bir kaç genç adamla.
Şimdi kafayı yastığa koyup tavana bakarken şunu hayal edin; Osmanlı yıkılmış ve o dönem ticaretiyle önemli bir şehir olan Trabzon'da büyük yara almış. Eski günlerinden çok uzakta. En büyük şehir İstanbul. Ankara başkent olmuş İzmir'de üst sıraları zorluyor. Genç bir ülkede büyükşehirlere uzak bir yerde kendi halinde takılan bir şehrin esnafısın.
Kendi halinde adamlardan kurulu on, on beş kişilik bir ekiniz var ve bu takımı lige çıkarmayı kafaya koyup, üstüne bunu yaparken paranız da yok, mahalleden adam toplayarak lige çıkıyorsun. Çıkıyorsun ama paran yok. Gideceği yer yok. Sonra Kırşehir'de doğup İstanbul'da ticari anlamda büyümüş bir tüccarın oğlu un fabrikası açmaya şehre geliyor, ortama dahil oluyor ve parası var diye haydi sen başkan ol diyorsunuz ona. O adam başkan oluyor, gerekli finansman sağlanıyor ki bu bile oldukça düşük, ve bu başarıları elde eden ekibin bir parçası oluyorsun. Ve şehir takımı olarak Anadolunun her köyünde taraftar ediniyorsun. Artık seni herkes tanıyor. Sıfırdan geliyorsun, uzak bir şehirde esnafsın, karşında Türkiye'nin en güçlü iş adamları var ve sen bunların üstüne çıkıp nanik yapıyorsun.
Şunu yapanlardan biri olsaydım bu ömür işte tam olarak böyle fantastik yaşanır diye yazın derdim mezar taşıma.
Romantizmin zirvesidir bu.