The 225-Million-Year Galactic Orbit: Our True Cosmic Path
The Sun travels around the center of our galaxy at approximately 514,000 mph (828,000 km/h), taking 225 to 250 million years to complete just one single orbit — known as a Galactic Year.
Dünya Güneş'ten aldığı enerjinin hepsini geri veriyor. Yine de yaşam orada düzenli kalıyor.
düzen kurmak için daha çok düzensizlik üretmek zorundasın
Dünya'ya gelen güneş enerjisiyle uzaya geri giden enerji kabaca eşit. Peki eğer enerji değişmiyorsa Dünya'ya ne veriyor. Cevap enerjinin kalitesinde. Güneş'ten gelen her bir görünür ışık fotonuna karşılık Dünya yaklaşık 20 kızılötesi foton geri gönderiyor. Aynı enerji ama yirmi kat daha dağınık halde
Fizikçiler bu farkı yaşamın cebine giren şey olarak okuyor. Erwin Schrödinger 1944'te organizmaların çevreden negatif entropi beslendiğini söyledi. Yani düzenli enerji alıyor, düzensiz enerji dışarı veriyorsun. Bir astronomi yazısında anlatılan bir hesaba göre 4 milyar yıllık yaşamın bütün evrimi, Dünya'nın yalnızca birkaç aylık entropi bütçesiyle ödenebilir
Yaşam evrendeki en düzenli yapılardan biri. Ama aynı zamanda evrenin toplam düzensizliğini hızlandıran bir makine. Ne kadar düzenliysen o kadar çok ısı ve atık üretiyorsun. Bir yetişkinin dinlenirken bile yaklaşık 100 watt'lık bir ampul kadar ısı verdiği söylenir
Düzeni içeride tutmanın yolu düzensizliği dışarı atabilmek. Atığı dışarı veremeyen sistem içeriden çöküyor
Zihin için bunun bilimsel karşılığı kesin değil ama bir benzetme olarak sezgisel. Beyin vücut ağırlığının yüzde ikisi ama dinlenirken enerjinin kabaca beşte birini yakıyor. Tükenmişlik araştırmaları giren enerji uzun süre çıkan enerjiden az olduğunda sistemin düzenini sürdüremediğini gösteriyor. James Pennebaker'ın 1980'lerde yaptığı çalışmalarda travmatik deneyimleri birkaç gün yazan öğrenciler sonraki aylarda sağlık merkezine daha az gitti. Sonraki incelemeler etkinin küçük ama tutarlı olduğunu söylüyor.
Yani duygusal atığı dışarı vermek bir işe yarıyor olabilir
Yaşam düzensizliği ihraç ederek düzende kalıyor
Gökyüzünde görebildiğin galaksilerin çoğuna ışık hızında gitsen bile asla ulaşamazsın. Evrenin kendisi sana hepsini isteme diyor
Evren genişliyor ve bu genişleme hızlanıyor. Bunun garip bir sonucu var. Kozmolojik olay ufku denen bir sınır, bugünkü tahminlere göre yaklaşık 16-17 milyar ışık yılı uzaklıkta. Bu sınırın ötesinde şu an gerçekleşen bir olayın ışığı, sonsuza kadar bekleseniz bile bize hiç ulaşmayacak
Daha tuhafı şu. Görebildiğimiz galaksilerin büyük bir kısmı bile ulaşamayacağımız bölgede. Onları görebiliyoruz çünkü ışıkları yola çıktığında bize daha yakındılar ve genişleme daha yavaştı. Ama şu anki hâllerine ışık hızıyla gitsek bile asla varamayız. Bazı galaksiler zamanla ufkun ötesine geçip bütünüyle gözden kaybolacak. Yani gördüğün şey ile ulaşabileceğin şey aynı değil
Bunu küçük ölçekte her gün yaşıyoruz. Telefonda yüzlerce hayat, kariyer, ilişki, ev, seyahat. Hepsini görüyoruz, hiçbirine ulaşmıyoruz
2002'de Barry Schwartz ve ekibi insanları "en iyisini arayanlar" ve "yeterince iyiyle yetinenler" olarak ayırdı. En iyisini arayanlar daha fazla pişmanlık, daha az mutluluk ve daha düşük özsaygı bildirdi. 2000'de Sheena Iyengar ve Mark Lepper'in meşhur reçel deneyinde 24 çeşit sergilenen masada daha çok kişi durdu ama yalnızca yaklaşık yüzde 3'ü satın aldı. 6 çeşitli masada bu oran yaklaşık yüzde 30'du. Sonraki çalışmalar bu etkinin her koşulda çıkmadığını gösterdi, yani konu tartışmalı
Paradoks tam burada. Teleskoplar güçlendikçe daha çok şey görüyoruz ama ulaşabildiğimiz alan büyümüyor. Görmek ulaşmak değil. Daha çok görmek daha çok sahip olmak değil
Evren bunu 16 milyar ışık yılı ötede kanıtlıyor.
Telefonun her gün aynısını yapıyor
Sen şu an hangi ufkun ötesine bakıyorsun