اخیرا که علی شریعتی محل بحث قرار گرفته، ویدئویی از دخترش نیز بازنشر شده؛ چیزیکه باید آن را امتداد سنت خطابهورزی شریعتیها خواند!
سارا شریعتی، همان سبک گفتار ورشکسته پدرش را دنبال می کند که میکوشد واژه های پرطمطراق را جایگزین استدلال کند. شیوهای که سنت روشنفکری چپ ایران بر آن استوار بوده؛ جایگزین کردن زبان انتزاعی بجای تحلیل عقلانی، سنتی که بجای تکیه بر استدلال، بر خطابه استوار است.
تفاوت اما اینجاست که جامعه ایران امروز، جامعه ۵۰سال قبل نیست که با شنیدن فهرستی از واژهگان، احساس کند با اندیشه ای عمیق مواجه شده! امروز هرادعا باید از آزمون منطق، شواهد تاریخی و دادههای تجربی عبور کند.
سارا شریعتی با قطعیت! میگوید «همه تحقیقات نشان میدهند!» یا اینکه «علوم انسانی پادزهر توتالیتاریسم، دیکتاتوری و بنیادگرایی» است. کلیگوییهای بیاساس و داوریهای هنجاری. طبیعتا هیچ حوزهای به اعتبار موضوع مطالعهاش، فرد را در برابر اقتدارگرایی یا خشونت واکسینه نمیکند. اگر چنین بود، تاریخ قرن ۲۰ام شکل دیگری مییافت!
مصادیقی در مقابل قطعیتگوییهای بیاساس؛ در همین ایران و در اوج دوران این خطابهگوییهای چپگرایان، احسان طبری، نظریهپرداز حزب توده با پیشینه در فلسفه، تاریخ و علوم انسانی، نظریهپرداز حزبی بود که سیاستش بر مبارزه مسلحانه و ترور بود. یا بیژن جزنی، نظریهپرداز چریکهای فدایی، با پیشینهای در فلسفه و علوم اجتماعی و از مدافعان نظری مبارزه مسلحانه. مسعود رجوی، دانش آموخته حقوق و رهبر سازمانی که ترور و خشونت مسلحانه راهبرد اصلی آن بود. حتی نواب صفوی، ایدئولوگ فدائیان اسلام با تحصیلات حوزوی و علوم دینی (و نه مهندسی) ترور سیاسی را ابزاری مشروع برای تحقق اهداف خود میدانست.
فراتر از ایران که برویم، این ادعا مضحکتر هم میشود. فق نمونههایی چون؛ موسولینی، معلم و روزنامهنگار و بنیانگذار فاشیسم. گوبلز، معمار دستگاه تبلیغاتی آلمان نازی با دکترای ادبیات و فلسفه، یکی از پیچیدهترین نظامهای پروپاگاندا را در خدمت رژیمی توتالیتر طراحی کرد. با حتی در بین بنیادگرایان اسلامی، نمونه ابوبکر بغدادی که از جلوی درب هیچ دانشگاه مهندسی هم رد نشده بود و تحصیلاتش در حوزه مطالعات اسلامی بود.
از منظر معرفتی، ضعف گفتههایش حتی بنیادیتر است؛ او برای یک حوزه دانش، خاصیت اخلاقی و ذاتی قائل میشود، درحالیکه هیچ دستگاه معرفتی، فینفسه نه آزادی میاورد نه استبداد. خشونت سیاسی، بیش از هر چیز، محصول ایدئولوژی و ساختار قدرت است.
اما باوجود موارد متعدد نقض، سارا به سبک پدرش و در امتداد همان شیوهی جایگزین زبان انتزاعی به جای استدلال، به منبر میرود؛ پدرش منبر حسینه ارشاد را داشت و دخترش منبر دانشگاه. اما همانطور که گفتم دیگر جامعه ایران از دوران پای منبر نشینی عبور کرده است.
ایرانیان پیامدهای این خطابهخوانیها را زیستهاند؛ سنتی فکریای که دهههاست صرفا لابهلای واژگان گرفتار است.
متن سراسر بیادبانهٔ عبدالکریم دباغ [نخوانیدش سروش] بر علیه دکتر موسی غنینژاد را خواندم. این متن مرا به یاد خاطرهای از علی شریعتی انداخت که در آن نقل شده است در کافهای در فرانسه، فردی را که اقتصاد خوانده بود به تمسخر میگیرد. به نظر میرسد این همان نگرشی است که در آن «اقتصاد برای خر است». اگر امروز این سرزمین با تورم ۹۰ درصدی و بحرانهای اقتصادی دستبهگریبان است، نمیتوان از نقش چنین طرز فکرهایی در شکلگیری فضای فکری و سیاستگذاری اقتصادی بهسادگی چشم پوشید.
چپها این سوال را میپرسند که «آیا ما قرار است هر پنجاه سال یکبار علیه یک دیکتاتور! انقلاب کنیم؟» و عموماً مردم پاسخش را نمیدانند؛
پاسخش در مسألهای است به نامِ «دولتگرایی».
ببینید عزیران، دولت هیچ چیزی را مجاناً و از جیبِ خودش برای شما تهیه نمیکند چون منابعی جز پول و نیروی شما در اختیار ندارد.
اساساً دولت جیبی جز جیبِ شما ندارد، پس هر توقعی جز وظایفِ ذاتیِ دولت، شروع دومینوی دیکتاتوری است.
چطور؟
همانجا که با گرانیِ هر چیزی میگویید «پس دولت چه کار میکند؟»، دقیقاً همانجا آغازِ دخالت دولت در امور است چون دولت اساساً نباید هیچ کاری جز وظایف خود بکند!
اما اگر شما «دولتگرا» باشید و دائماً از دولت بخواهید که کاری بکند، دولت با اشتیاق آن را انجام خواهد داد.
چون پول و نیروی خودتان است! :-)
در عوض اما دولت یک پله بیشتر به زندگیتان نفوذ کرده است.
این روند تا آنجا پیش میرود که امروز از دولت توقع میرود که مثل پیک موتوری به مردم مرغ و روغن برساند.
در اینجا دولت هرکاری میکند جز امور دیوانی و دولتی و مناسباتی!
«دولتگرایی» شاخصهٔ بارز چپهاست اما من امروز کسانی را در اطرافم میبینم که دستِ راستی محسوب میشوند اما به شدت دولتگرا!
خلاصه اگر بازار آزاد، تعامل و رقابت با دنیا و حل شدن در اقتصاد جهان را میخواهید از دولتگرایی پرهیز کنید.
نتیجه:
اگر میخواهید پنجاه سال بعد دوباره انقلاب نکنید، دولتگرا نباشید. همه چیز را باید خودتان انجام دهید. دولت فقط نقش تسهیل کننده دارد.
من به شخصه برای این میل به شاهزاده دارم، چون میداند که نباید در این امورات دخالت کند و اساساً بابت این دولتگرایی بارها به مردم و پدرِ فقیدِ خود انتقاد کرده است.
یادم میاید که شاهزاده تلویحا در جایی گفته بود: «آنکه مسئول است، مقصر است و شما پدر من را به جایی رساندید که مسئولِ همهچیز باشد و به اینواسطه لاجرم مقصر هم شد».
دولتگرایی یکی از سدهای بزرگ در مقابلِ شاهزاده است که میترسم خیلی زودتر از پنجاه سالی که چپها گفتهاند مردم را بشورانَد.
پینوشت: جمهوری اسلامی هم مثل همیشه با بدکارکردی، عقایدِ ضدِ بازار و دخالت در اقتصاد، مردم را بیشتر از پیش دولتگرا کرده است.
به نوعی که عموماً فکر میکنند با گرفتن قدرت توسط شاهزاده آغاز رفاه است!
همه باید با واقعبینی، مقابل این اِنگاره بایستیم که از سَم مهلکتر است.
"این حقانیت مارکسیسم نیست که تمایل روشنفکران به باور آن را توضیح میدهد،بلکه بجهت قدرتی است که(مارکسیسم)به روشنفکران اعطا میکند،درتلاششان برای کنترل جهان"
سر راجر اسکروتن
روشنفکرانی چون توان توضیح،پیش بینی و کنترل شرایط اجتماعی فعلی ایران را ندارند همه را متهم به سطحی بودن میکنند
این مردم باید تجربه کنند تا بفهمند، میشود:
حقوق گمرکی صفر باشد.
مالیاتها حذف شوند؛ بجز مالیات بر سود.
تجارت بکلی آزاد باشد.
مبادله و عقد قرارداد با هر واحد پولی دلخواه آزاد باشد.
تراکنش بانکی مطلقا محدودیت نداشته باشد.
تاسیس ۹۰٪ از مشاغل نیاز به مجوز نداشته باشد.
و الی آخر.
هر کسی سیبیل داشت بابای شما نیست.
هر کسی از لفظ "بازار آزاد" استفاده کرد بازارگرا نیست.
اندیشههای اساتید بزرگوار دکتر موسی غنینژاد و دکتر مسعود نیلی از زمین تا آسمان فرق دارد. ولی شوربختانه برای بسیارانی چنین تفاوتهای بزرگی قابلفهم نیست.
بانام! کردن دارایی در شرایطی نظیر ما همان آماده سازی برای غارت همه جانبه ثروت مردم با کارایی بیشتر است؛ ادمی با حداقل بهره هوشی می داند که دفاع از حقوق مالکیت خصوصی و مهار قدرت دولتی مقدم بر تجویز انواع مالیات است. تجویزهای خلاف آن یعنی داریم چاقوی غارت را تیز می کنیم.
مردم ما هنوز تحریم را نفهمیده اند.
مهمترین چیزی که تحریم از یک کشور میگیرد، درآمد نفت و منابع طبیعی نیست
بلکه بازارهای صادراتی است
هیچ کشوری بدون داشتن بازار صادراتی ثروتمندتر از خودش، نمیتواند رشد سریع داشته باشد.
اگر نمیدانی، لااقل بپرس!
کدام اطریشی گفته «قیمتها را درست کنید»؟! این که کاملا خلاف مکتب اطریشی اقتصاد است. آنچه میگویند این است که قیمتها را نباید دستکاری کرد، در قیمتها نباید مداخله کرد، و قیمتها نباید دستوری باشد.
«قیمت درست» بیمعناست.
@HamaanHaaman بدترش اینه که خودت شایعه بندازی سر کوچه آش میدن بعد که صف شلوغ شد خودت هم قابلمه برداری بری توی صف. مشکل اینه که یه روایت میسازیم بعد خودمون هم باور میکنیم.
کمونیسم ایده بربرهاست ولی هواداران مناطق محروم! آن گاهی استعداد خوبی در طنز نشان میدهند. 😁🤌
مثلا شما بنزین با نرخ دولتی زده باشی و گواهینامهات را از دولت بگیری و بگویی مداخله دولت در اقتصاد ایران زیاد است، کار عیب میکند و نئولیبرالیسم و ...!
به زودی...
برای نخستین بار نسخهٔ دیجیتال از ترجمهٔ فارسی «کنش انسانی؛ رسالهای در باب اقتصاد» اثر جاودانهٔ «لودویگ فون میزس» با ترجمهٔ «سلیمان عبدی» بهصورت رایگان از طریق وبسایت و کانال تلگرامی پژوهشگاه مالکیّت و بازار(ایفام) در اختیار عموم علاقهمندان قرار خواهد گرفت.
به نظر میرسد یک بیتفاوتی یا سهلانگاری درباره احتمال فعال شدن مکانیسم ماشه در میان تصمیمگیران و دستگاه دیپلماسی کشور وجود دارد.
اگر این مکانیسم علیه ایران فعال شود، برخی از پیامدهای اصلی آن عبارتند از:
•بازگشت تمام تحریمهای شورای امنیت (از جمله قطعنامههای ۱۶۹۶، ۱۷۳۷، ۱۷۴۷، ۱۸۰۳، ۱۹۲۹)؛
•ایران دوباره به عنوان کشوری که تهدیدی برای صلح و امنیت بینالمللی تلقی میشود شناخته خواهد شد؛
•دشوار شدن هرگونه مذاکره یا توافق جدید، چون ایران در موقعیت “نقضکننده تعهدات بینالمللی” قرار میگیرد؛
•محدود شدن حمایت کشورهایی مثل روسیه و چین در صحنه حقوقی؛
•محدودیت شدید در سرمایهگذاری خارجی، بهویژه در نفت، گاز و پتروشیمی؛
•بازگشت ممنوعیتها در حوزه کشتیرانی، بیمه، و مبادلات مالی بینالمللی؛
•مسدود شدن مسیرهای احتمالی برای عضویت در نهادهای مالی جهانی یا دسترسی به تسهیلات بینالمللی؛
•فشار مضاعف بر اقتصاد ایران، مشابه دوران پیش از برجام (۲۰۱۰–۲۰۱۵)، اما در شرایطی سختتر چون تحریمهای آمریکا و اروپا هماکنون به شدت فعال هستند.
و اینکه، نه فقط اعضای برجام، بلکه همه ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل موظف به رعایت تحریمها علیه ایران خواهند بود، و در چنین شرایطی حتی کار کردن با کشورهای همسایه و همسو هم بسیار سخت و پنهانی خواهد شد.
آیا دستاندرکاران اداره کشور به این مسائل آگاهند؟
اقتصاد ایران که مشحون است از سوگُلی و رانتیر و الخ.
امّا شفافیّت مالی مالِ دولت است.
دلیلی ندارد وضعیّت اقتصادی و داراییها و درآمدهای شهروندان کفِ اینترنت و دیپ وِب باشد.
پولشویی و مالیاتستانی و ... را میدانم. بروید راهی پیدا کنید حریم خصوصی افراد حفظ شود.