Ben artık kızgın da değilim kırgın da bir şeyler için çabalamayı da bıraktım. Sağır insanlara çığlıklarımı duyurmaya çalışmışım, ne ölü ne yaşayan biriyim artık onlara. Duvar da değilim pamuktan da.
herkesin hamurunda yok. gerçekten yok. vefa yok, senin kadar sevmek yok, hissetmek yok, mutluluk ya da üzüntü yok, empati yok, insan formundalar ama insanı insan yapan her şeyden mahrumlar. sadece mekanikler. algıları bir yere kadar.
Sana kızgın olduğum için değil, artık kendimi anlatmaktan yorulduğum için gidiyorum. Çünkü insan bazen sevdiği kişiden vazgeçmez; sadece aynı acıyı tekrar tekrar yaşamaktan vazgeçer. Ben senden kusursuz olmanı istemedim. Sadece yaptığın hatayı görmeni, kırdığın yerde durup "Ben burada yanlış yaptım" diyebilmeni istedim. Ama insan kendi hatasını görmüyorsa, karşısındakinin gözyaşını da göremez. Ve ben artık sana kendimi anlatmak için kalbimin bütün yaralarını açmak istemiyorum. Bu yüzden gönül koymadım sana... Mesafe koydum. Çünkü gönül koymak, hâlâ bir beklentinin olduğunu gösterir. Benimse senden artık bir beklentim yok. Ne özür bekliyorum, ne açıklama, ne de geçmişi değiştirecek birkaç güzel söz...
Sadece sessizliği seçiyorum. Belki bir gün yokluğumu hissedersin. Belki bir zamanlar sana nasıl baktığımı, sana ne kadar içten bağlandığımı hatırlarsın. Belki de bir gün dönüp geçmişe baktığında, kaybettiğin şeyin sadece bir sevgili olmadığını anlarsın. Ben seni severken sana karşı savaşmadım. Hep seni anlamaya çalıştım. Ama insan sürekli anlayan taraf olunca bir süre sonra kendi kırgınlığını unutuyor. Ben de artık kendimi hatırlamak istiyorum. Bu yüzden aramıza duvar örmedim, sadece kendime bir kapı açtım. Ve o kapının ardında senden uzak değil, kendime daha yakın bir hayat kurmak istiyorum. Bil ki sana kötü dileklerim yok. Çünkü bir zamanlar sevdiğim insana nefret besleyecek kadar değişmedim. Sadece artık hayatımda hak ettiğim huzuru arıyorum. Sen kendi yolunda yürü... Ben de kendi yolumda. Eğer bir gün beni hatırlarsan, beni kırgınlığınla değil, seni gerçekten seven bir insan olarak hatırla. Çünkü ben seni kaybettiğim için değil, kendimi Kaybetmemek için senden uzaklaştım.
Ve bazen insanın verebileceği en son sevgi de budur: Gönül değil, mesafe koymak... Böylesi daha iyi…