Geleceğini günler öncesinden söyleyenler değil; bir gün ansızın kapımı çalıp karşıma çıkan, o anın şaşkınlığını ve mutluluğunu aynı anda yaşatan insanlar etkiliyor beni.
Hevesle çabaladığı şeylerin ziyan oluşuna
şahit olunca bir daha adım atmak gelmiyor insanın içinden. Bir bankta sessizce oturup geleni geçeni izlemek gibi bir his bu.
Bazen hiç tanımadığım insanlar hakkında öyle nokta atışı yorumlar yapıyorum ki, kendi kendime soruyorum: Ben uzaktan bu kadar net görebiliyorken siz hayatınıza aldığınız insanlardaki bariz gerçekleri nasıl görmezden geliyorsunuz? Mesele körlük değil de seçiminizden utanmanız mı?
İki büyük gözle kendini Türkan Şoray sanıp bakışlarına anlam yükleyenler var. Aynen kanka, o mağrur mağrur süzüşüne millet hayranlıktan bayılıyor. Gözlerin büyük olabilir de bu kadar büyük bir egoya ne gerek var?
Aç mısın, paran mı yok? Hiç merak etme, bunun da çözümü var. Snapchat’ten ablana aç olduğuna dair bir snap at, sonrasında yaşayacaklarına sen bile şaşıracaksın.
Kibir başka, vakar başka. Suratsızlık başka, mesafe başka. Açık sözlülük başka, patavatsızlık başka. Ve tüm bunların yanında; Şu kavramları birbirine katıp karıştıran cahillerle bir arada yaşamak zorunda kalmak, bambaşka..
Makyajından duruşuna, seçtiği şarkılardan paylaşımlarına, parasıyla hava atmasından kendini masum göstermeye çalışmasına kadar her şeyi ayrı bir iticilik. Hem görgüsüzlüğüyle göz yorup hem de masumiyet rolü kesmek… İnsan biraz da kendine dışarıdan bakmalı.
Kendimi seviyorum. Çelişkilerimi seviyorum. Saçmalamalarımı seviyorum. Bu hayat benim hayatım ve yaşayan benim.. Kimin hakkımda ne düşündüğü umurumda değil.