از اون نسخه بعضی آدمها که به محض رسیدن به یک دستاورد، حس میکنن ذاتا "مستحقش بودن و همیشه لیاقتش رو داشتن" و وقتیم از دستش میدن، سریع "نقش قربانی" رو میگیرن، خیلی بدم میاد.
عباس معروفی یه جا تو کتاب سالهای بلوا نوشت؛
این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است.
اما
مهمترینش
یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی
در یک سرزمین آرام
است...!