سیامک هنرکار،
برادر قهرمانم، هجدهم دی ماه
پس ازقطع دوربین های کلانتری۱۲۶ تهرانپارس خیابان رشید، و نجات جان صد ها نفر با چهار گلوله کشته شد. سیامک
در اینستاگرامش نوشته بود.
با یکدیگر مهربان باشیم شاید فردایی نباشد.
کمک کنید جناب ویسی نام برادرم را اعلام کنند.
@RezaVaisi
کی فکرشو میکرد یه روزی میرسه که وقتی لاشهی متعفن خامنهای هنوز تو فریزره، عرزشی در یکی از شلوغترین میادین پایتخت با خواننده لسآنجلسی بزن و برقص راه بندازه و زنها کِل بکشن و به این کارش افتخار هم بکنه؟! چقدر ذلیلشدن این حکومت آدمکش لذتبخشه.
@limondar0 جاویدنام #سعید_ابراهیمی 22ساله، اهل استان فارس شهرستان قیر شهر امامشهر، با دوتا گلوله تو سینهاش کشتنش
از جمله کسایی که خونوادش بهم پیام دادن و اسمشو نشنیده بودم 😭
سکانس تاریخی
این یارو دیاکو تجزیه(مسجودی ۲،که میخواست از همه شکایت کنه) از تو کونش خبری درمیاره که نور پهلوی ۲۵ هزار دلار پول داده کنفرانس اسلو صحبت کنه.
رییس و بنیانگذار کنفرانس اومده گفته داداش چی میگی دعوت ما بوده هزینه سفرم ما دادیم.
جواب داده نه داداش تو نمیدونی===)))))))
این سخن که نباید دربارهٔ کسی که تازه درگذشته است سخن بدی گفت، بهویژه اگر آن فرد شخصیتی شناختهشده و اثرگذار بوده باشد، حرفی بیاساس است.
اتفاقاً زمان مناسب برای سخن گفتن از کارنامه، نقاط قوت و نقاط ضعف، بدیها و نیکیهای چنین افرادی همان روزهای پس از درگذشت آنان است؛ زمانی که جامعه بار دیگر به زندگی و میراثشان توجه میکند.
اگر اخلاق را «ادبِ مقام» بدانیم، جا و جایگاه یک هنرمند، نویسنده یا فعال مشهور به گونهای است که میتوان حتی در روز درگذشت او نیز به نقدش پرداخت و از خطاها یا پلشتیها و یا کاستیهایش سخن گفت، بیآنکه این کار لزوماً خلاف اخلاق یا بیاحترامی تلقی شود.
مرگ، کارنامهٔ هیچکس را تعطیل نمیکند؛ همانگونه که نیکیهای افراد پس از مرگشان یادآوری میشود، بدیها و یا کاستیهایشان نیز میتواند موضوع نقد قرار گیرد.