„Sytuacja wymaga od nas, abyśmy z jeszcze większym zaangażowaniem głosili, że Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę i że jedynie w ich zjednoczeniu wyrażają się wzajemność i komplementarność, z których rozwijają się ojcostwo i macierzyństwo.”
Marcelino, pan y vino. 1955. Un niño huérfano criado por frailes sube cada día al desván a llevarle pan al Cristo de la cruz. Y el Cristo baja a comérselo. Más de setenta años después sigue haciendo llorar a medio mundo. Así se hacía cine en España.
Po wypowiedziach osób, które znają Michała O. powoli buduje nam się profil psychologiczny sprawcy. Samotny mężczyzna z miasta powiatowego, który nie ma perspektyw, nie ma celu i pogrążony jest w nihilizmie.
Prawdopodobnie jedyne jego "okno na świat" to był internet, gdzie mógł być trochę sobą. To też miejsce, gdzie radykalne poglądy łatwiej docierają do umysłów młodych ludzi.
I nie - nie chodzi o "radykalne ideologie prawicowe". Żaden z jego kolegów nie potwierdził tezy wygłaszanej przez Kierwińskiego. To fake. To wygodny straszak na konkurencję polityczną.
Co nie znaczy, że nie był pod wpływem innych, skrajnych ideologii.
Te ideologie dziś wymykają się z popularnych ram politycznych, które większość z nas zna. Nie jest to poparcie dla PiS, Konfederacji, Razem czy Lewicy.
Te ideologie to skrajny nihilizm, mizantropia oraz pogarda dla świata i ludzi. Cechują one sporą grupę zagubionych młodych mężczyzn i kobiet (zwłaszcza mężczyzn), którzy mają poczucie, że przegrali swoje życie, nawet go dobrze nie zaczynając.
Takim przykładem jest ideologia blackpill - ich zdaniem genetyka i status społeczny determinują cały ich żywot. Głównie ma to odniesienie do relacji damsko-męskich, ale też innych sfer życia, jak kariera zawodowa czy relacje towarzyskie. Największy problem polega na tym, że taka ideologia w zasadniczy sposób jest antyproduktywna - po co masz się starać o cokolwiek, skoro już na starcie przegrałeś?
Jedyne co wzbudza to frustrację, nienawiść do świata i złość. Tymczasem brutalna prawda jest taka, że takich w czepku urodzonych jest mniej niż 0,1%. Wystarczy spojrzeć na statystyki - osób zarabiających powyżej miliona rocznie jest 73 tysiące.
Ta frustracja jednak nie bierze się znikąd, a jest efektem życia w skrajnie indywidualistycznym społeczeństwie, które patrzy wyłącznie na własne potrzeby, nie zaś na wspólnotę. Dawniej ludzie starali się ze sobą współpracować, bo to im dawało możliwość przetrwania. Wraz z rozwojem technologicznym coraz bardziej zanika potrzeba budowania wspólnoty. Najlepiej to widać właśnie na przykładzie najmłodszych pokoleń. 20-latkowie nie spotykają się ze sobą, nie imprezują, nie budują ze sobą relacji. W obecnym pokoleniu jest największa liczba singli, najmniej też uprawiają ze sobą seks.
W tych realiach trudno oczekiwać, że człowiek - zwierzę społeczne - będzie funkcjonować prawidłowo. Internet, który tę wspólnotowość zastępuje, daje jedynie złudne poczucie kontaktu z drugim człowiekiem i tak naprawdę jest fałszywym bodźcem dopaminowym, który pozostawia w ludziach poczucie beznadziei i marazmu.
Zwróćcie uwagę, że ostatnie ataki nożowników + teraz strzelanina z Krakowa były dziełem bardzo młodych osób. Nie jest to przypadek. To manifest wyrażony bez słów. Apel by zainteresować się tym, jak dziś wygląda sytuacja młodego pokolenia, którym mało kto się interesuje, jego problemami i frustracjami. Z powodów demograficznych mało który z polityków przejmuje się najmłodszymi, wszak w grupie 60+ jest więcej wyborców. Łatwiej jest więc dać 13-tą emeryturę czy rentę wdowią niż zawalczyć chociażby o lepszy dostęp do opieki psychologicznej dla młodzieży.
W efekcie frustracja będzie rosła, takich przypadków może być więcej. Chyba że ktoś poważnie zainteresuje się tym, co robią młodzi ludzie, jakie mają problemy i troski i z czego one wynikają. A przede wszystkim dobrze je zdiagnozuje, bo póki co ta wiedza jest bardzo skromna.
Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie.
Jest coś wstrząsającego w tym, że człowiek może chwycić za broń zarówno z nienawiści, jak i z miłości. Zamachowiec strzelał, aby odbierać życie. Policjanci użyli broni, aby życie ocalić. Ten sam huk wystrzału, a moralna przepaść między tymi czynami. Bo o wartości ludzkiego działania nie decyduje wyłącznie to, co człowiek trzyma w ręku, ale przede wszystkim to, co nosi w sercu. Nienawiść mówi: jestem gotów zabić, żeby postawić na swoim. Miłość odpowiada: jestem gotów zginąć, żeby inni mogli żyć. Chrześcijaństwo nie jest szkołą bezradności wobec zła. Chrystus, który kazał nadstawiać drugi policzek, nie nakazał przecież obojętnie patrzeć, jak ktoś morduje niewinnych. Miłość bliźniego nie kończy się tam, gdzie zaczyna się niebezpieczeństwo. Czasem właśnie tam zaczyna się jej najtrudniejszy egzamin.
Myślę o tych dwóch policjantach, którzy - zanim założyli mundur - przed laty zakładali komże, zapalali świece, nosili krzyż i słuchali przy ołtarzu słów Jezusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Być może wtedy nie przeczuwali, jak straszliwie dosłownie mogą kiedyś zabrzmieć te słowa. Nie wiem, ile z tamtych chwil zachowało się w ich pamięci. Wiem jednak, że w sobotę nie uciekli przed ceną, jakiej może zażądać miłość. Można przez całe życie stać blisko ołtarza i nigdy nie nauczyć się ofiary. Można też odejść od ołtarza i po latach pokazać, że jego najważniejsza lekcja nie została zapomniana. Świat zobaczył dwóch policjantów z bronią w ręku. Ja widzę w nich również dwóch dawnych ministrantów, którzy kiedyś uczyli się służyć Temu, który nie ocalił siebie, żeby ocalić innych. Być może właśnie na tym polega najpiękniejszy sens służenia przy ołtarzu: żeby kiedyś, gdy zabraknie komży, dzwonków i świec, nie zabrakło człowieka gotowego oddać życie za drugiego. W danej chwili nie musi mieć tego w pamięci. Może mieć to już we krwi.
@BitesOfTime A moja córka mówi,że wina leży najpierw po stronie ludzi, którzy tak wybrali przy urnach, potem dopiero partie. Ja dodam, takie wyskoki jak Kurskiego to porażka.
Lublin. Ta fala ruszyła. Wczoraj setki osób w Płocku i innych miastach. Dziś Lublin Olsztyn i wiele innych. Tego ta banda złych nie przewidziała antydemokratycznym ruchem. Teraz myślą, że to przykryją brudną narracją. Mylą się. Niech żyje Polska! ✌🏼🇵🇱
Zostałem ojcem. To niesamowite ile siły i sensu dostaje się od malutkiego człowieka. Witaj synku! ❤️ Uczyniłeś ten dzień najpiękniejszym w życiu. Przed nami piękna droga!
Wsłuchajcie się w słowa papieża Leona XIV, skierowane dziś do Polaków na placu Świętego Piotra:
„Pokój buduje się na sprawiedliwości, poszanowaniu prawa i dialogu, a nie na przemocy”.
Jakże aktualne i ważne są dziś te słowa
Ojcze Święty @Pontifex, dziękujemy za pamięć o Polakach i udzielone nam błogosławieństwo!🙏🇵🇱🇻🇦
swojej bezwzględności) przyznał później, że po prostu grał rolę złego klawisza z filmów, bo myślał, że w ten sposób pomaga badaczom w zebraniu ciekawego materiału naukowego.
„Daj durniowi trochę władzy, a zrobi z siebie Boga”. To przysłowie, niewiadomego pochodzenia ma dość silne podstawy naukowe. Mechanizm ten został zbadany w stanfordzkim eksperymencie więziennym z 1971 r., który przeprowadził psycholog Philip Zimbardo.
@PiotrKusznieruk Jedyny plus z tej całej niemieckiej akcji po Trybunałem jest jeden. Wszystkie te straże trybunalskie i marszałkowskie są do zlikwidowania. Spokojnie można je zastąpić firmą ochroniarską. Tyle samo będzie pożytku z nich a przynajmniej wyjdzie taniej. W wojsku się sprawdza.