@AvigdorLiberman Israel’s only and real allay in the Middle East are the Kurds. Help us to become an independent so we can be united against reactionary forces including Iranian, Turkey and others in the Middle East.
So true. But the good news is that Ocalan and the political party (The PKK) he founded in late 70s are now losing their credibilities in Kurdistan. They are no longer seen as the solutions for Kurdish nation and Kurdistan. Once he is gone, his ideology will also be buried with him.
کاک محمد،
این پیشنهاد ریوار آبدانان بە جمهوری اسلامی ایران برای سرکوب مردم کوردستان نە یک اشتباە لپی و یا یک تحلیل سیاسی اشتباە است. این یک خواست آگاهانە این خودفروختە عضو محور مقاومت است کە دشمن شمارە یک خود را نە در جمهوری اسلامی ایران میبیند و نە در ترکیە و یا دیگر اشغالگران کوردستان. بلکە حکومت اقلیم کوردستان را بە عنوان دشمن شمارە یک خود میبینند.
آیا این جای سوال نیست کە چرا مقرهای تمام احزاب شرق کوردستان مورد حملە موشکی و پهبادی ایران قرار میگیرد بە جز پایگاهای این خودفروختگان کە در فاصلە نە چندان دوری با پایگاهای سپاە تروریستی پاسداران ایران قرار دارند؟
امنیتیسازی کوردستان در پوشش تحلیل ژئوپلیتیک
ریوار آبدانان این یادداشت را دو سال پیش (پس از بمباران سفارت ایران در دمشق توسط اسرائیل) درباره گزینههای احتمالی جمهوری اسلامی برای پاسخ به اسرائیل در «تریبون زمانه» نوشت. نوشته آبدانان بیش از آنکه یک تحلیل ژئوپلیتیک باشد، یک روایت امنیتی ـ ایدئولوژیک ارائه میدهد و بسیاری از بازیگران منطقه را ذیل «محور اسرائیل» صورتبندی میکند.
او از ترکیه و آذربایجان تا داعش، مجاهدین خلق، حزب دموکرات کوردستان عراق (بارزانی) و جیشالعدل را در قالب یک «بلوک واحد همسو با اسرائیل» قرار میدهد؛ در حالی که میان این نیروها اختلافات عمیق سیاسی، ایدئولوژیک و امنیتی وجود دارد و برخی از آنها، از جمله ترکیه، در تقابل جدی با اسرائیل قرار دارند.
آبدانان همچنین به جمهوری اسلامی پیشنهاد میکند که “بهترین گزینه برای مقابلهبهمثل علیه اسرائیل، هدف قرار دادن نیروهای وابسته به اسرائیل است” و حتی بهطور مشخص از اهدافی در ترکیه، آذربایجان و مناطق تحت کنترل بارزانی (اقلیم کوردستان) نام میبرد؛ پیشنهادی که از منظر سیاسی و امنیتی، بهویژه در مورد حمله به کشورهای عضو ناتو مانند ترکیه بسیار سادهانگارانه است.
مسئله اصلی اما فراتر از این گزارههاست: متن عملا با امنیتیسازی مسئله کورد، حزب دموکرات کوردستان عراق (بارزانیها) را به «پروژه اسرائیل» تقلیل میدهد؛ در حالی که ریشههای تاریخی مبارزه مردم کورد در عراق به دههها پیش از شکلگیری کشور اسرائیل بازمیگردد. این نوع صورتبندی، شباهت قابلتوجهی با ادبیات رسمی جمهوری اسلامی دارد که در سالهای گذشته برای مشروعیتبخشی به فشار و حملات نظامی علیه اقلیم کوردستان، بهکار رفته است.
اشتباه دیگر آبدانان، قرار دادن داعش و بارزانیها در کنار یکدیگر ذیل عنوان محور اسرائیل است. حتی اگر ادعای قرار داشتن داعش در محور اسرائیل را کنار بگذاریم، که خود طنزی تلخ و فاقد پشتوانه تحلیلی جدی است، همردیف کردن بارزانیها با داعش، اتهامی بسیار سنگین و توهینی آشکار به خون صدها پیشمرگ حزب دموکرات کوردستان عراق است که در جنگ با داعش و در دفاع از کوردستان جان خود را از دست دادند.
همچنین نباید فراموش کرد که در جریان محاصره کوبانی، این نیروهای پیشمرگ وابسته به بارزانیها بودند که با تجهیزات سنگین و از طریق خاک ترکیه به کوبانی اعزام شدند و نقش مهمی در جلوگیری از سقوط این شهر به دست داعش ایفا کردند.
دربرابر انتقادها به این یادداشت ریوار آبدانان، عدهای آن را صرفا یک تحلیل میدانند و میگویند مطالب مطرحشده ربطی به نظر شخصی نویسنده ندارد. اما این دفاع، از نظر منطقی و نوشتاری چندان دقیق نیست؛ چون متن فقط توصیف وضعیت یا بررسی سناریوهای احتمالی نیست، بلکه پر از قضاوت، نتیجهگیری و توصیه سیاسی ـ نظامی است.
در تحلیل سیاسی، نویسنده میتواند روندها را توضیح دهد یا احتمالهای مختلف را بررسی کند. اما آبدانان فراتر از تحلیل میرود و مستقیما پیشنهاد میدهد که «بهترین گزینه» برای ایران چیست، کدام مناطق باید هدف قرار گیرند و چرا حمله به مناطق تحت کنترل بارزانی مناسبتر از رویارویی مستقیم با اسرائیل است.
این یعنی متن فقط یک مشاهده خنثی نیست، بلکه حامل موضع سیاسی مشخص است. بهویژه وقتی نویسنده از عباراتی مانند «سنگرهای اسرائیل» یا «خط مقدم اسرائیل» برای توصیف اقلیم کوردستان و نیروهای کورد استفاده میکند، عملا در حال مشروعیتبخشی به یک نگاه امنیتی نسبت به کوردستان است.
به همین دلیل، طبیعی است که بعد از حملات گسترده جمهوری اسلامی به اقلیم کوردستان، این یادداشت دوباره مورد نقد قرار بگیرد؛ چون متن فقط تحلیل نکرده، بلکه نوعی توصیه و جهتدهی سیاسی نیز ارائه داده است.
در جریان جنگ اخیر و حتی در دوره آتشبس، اقلیم کوردستان بارها هدف حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی قرار گرفته است؛ و تا اکنون بیش از ۸۰۰ مورد حمله ثبت شده است. بخش قابل توجهی از این حملات متوجه مقر احزاب کورد ایرانی ( کومهله، دمکرات، پاک و خبات) در اقلیم بوده است؛ احزابی که از سوی جمهوری اسلامی به همکاری با آمریکا و اسرائیل متهم میشوند. این مقرها محل استقرار خانوادهها، زنان و کودکان نیز بودهاند؛ و در نتیجه این حملاتی تعدادی کشته و زخمی شدن و منجر به خسارات گسترده مالی شده است.
https://t.co/tCTOF1g72T
Bahçeli ve Kapanış Kayyumu
Elli yıl boyunca dağlarda, meydanlarda “Bê Serok jiyan nabe” ve “Apo Serokê Gelê Kurd” sloganları atıldı. Nihayet beklenen müjde geldi. Devlet Bahçeli’nin de ilan ettiği üzere, "Yüce Türk Devleti" bu tarihsel yakarışı duydu ve PKK’lilere tam da istedikleri gibi “Seroklu bir jiyan” bahşetmeye karar verdi. Ancak küçük bir teknik ayrıntı var: Serok’un görev tanımı artık Devlet Tasfiye, Entegrasyon ve Gönüllü Kendini Feshetme Başkanlığı tarafından güncellenmiş durumda.
Kürtlerin lideri, temsilcisi ya da hak savunucusu olması kesin biçimde yasaklanan bu yeni “Serok”, artık devletin kadrolu örgüt kapatma uzmanıdır. İmralı’daki hücresine bağlanan dinlemeli çevirmeli telefonla Kandil’i arayıp şu açıklamayı yapması beklenmektedir:
“Alo heval, benim, Serok. Evet evet, eski sürüm Serok. Sayın Devlet Bahçeli’nin yüksek tensipleriyle bana geçici Kürt yöneticiliği görevi verilmiştir. Yüce Türk Devletiyle imzaladığımız Kontrollü Tasfiye ve Tam Entegrasyon Mutabakatı kapsamında hareketimizi kapatıyoruz. Kürt hakları, anayasal statü, federasyon, özerklik falan mı dedin? Onlar eski katalog ürünleriydi heval, üretimden kaldırıldı. Yeni konseptimiz şu: Kuzey’de tam Türkiyelileşme, Rojava’da statüsüzleşme, Başûr’un Misak-ı Millî’ye entegrasyonu, Rojhilat’ta ise düşük maliyetli itaat modeli. Yani Kürtlerin hiçbir yerde kolektif statü talep etmeyeceği örnek bir bölgesel uyum projesi geliştiriyoruz.
Düzlüğüne yokuşuna ölürüm
Asırlardır kır atımı suladım
Irmağının akışına ölürüm Türkiye’m
Ölürüm Türkiye’m, ölürüm Türkiye’m.”
Ortadaki kara komedi artık öyle bir seviyeye ulaştı ki, bir zamanların “Apo Serokê Gelê Kurd”u resmen devletin kendi örgütüne atadığı bir “Kapanış Kayyumu”na dönüştü. Adam artık yarı lider yarı e-Devlet entegrasyon modülü gibi çalışıyor. Yakında İmralı’dan otomatik ses kaydı yayınlanırsa kimse şaşırmasın:
“Türk Devleti Kürt Çözülme Merkezi’ne hoş geldiniz.
Örgütünüzü feshetmek için 1’e,
Türkiyelileşme paketleri hakkında bilgi almak için 2’ye,
Federasyon kelimesini unutturmak için 3’e basınız.”
Metinde süslü süslü “IRA”, “Sinn Fein”, “uluslararası komisyonlar” falan deniyor ama İrlanda’da insanlar anayasal haklar ve siyasal statü konuşuyordu. Bizim yerli ve milli modelde ise masada sadece plastik bir “Barış Süreci Entegrasyon Koordinatörü” kartı, soğumuş açık cezaevi çayı, yarım paket Eti Puf ve aylık tasfiye performans çizelgesi var.
Öcalan artık o kadar büyük bir “koordinatör” olacak ki her hafta güvenlik bürokrasisine PowerPoint sunumu yapacak:
“Sayın Müdürüm, bu hafta 500 kişi daha sisteme başarıyla entegre edildi. Federasyon kavramı tamamen lügatten silindi. Rojava’daki statü beklentileri minimize edildi. Başûr konusunda Misak-ı Millî hassasiyeti örgüte başarıyla anlatıldı. Rojhilat için de devletlerle tam uyumlu teslimiyet modeli geliştiriyoruz. Özerklik talep eden son üç kişi rehabilitasyon seminerine gönderildi. Ayrıca örgüt içinde yanlışlıkla hâlâ ‘Kürdistan’ diyenlere zorunlu Türkiyelilik farkındalık eğitimi verildi. Uygun görürseniz iyi hal kapsamında havalandırmaya 10 dakika ek süre ve kantinden bir sade soda talep ediyorum.
Mavi boncuk takışına ölürüm Türkiye’m
Ölürüm Türkiye’m, ölürüm Türkiye’m.”
Dağdakiler ve hâlâ “Bê Serok jiyan nabe” diye slogan atanlar gerçekten muratlarına erdiler. Devlet onlara tarihte eşi görülmemiş bir Serok verdi. Öyle bir Serok ki, bütün tarihsel işlevi kendi hareketinin siyasi hafızasını tasfiye etmek, Kürtlerin dört parçada herhangi bir kolektif siyasal statü fikrini gönüllü biçimde imha etmek ve bunu da hiçbir hak elde etmeden, yalnızca kontrollü nefes alma imtiyazı karşılığında gerçekleştirmekten ibaret.
Tarih çok sayıda yenilmiş lider gördü. Ama kendi örgütünün devlet adına tasfiye memurluğunu gönüllü üstlenen, kendi kitlesine statüsüzlüğü “barış”, teslimiyeti “entegrasyon” ve siyasal yokluğu “demokratik çözüm” diye pazarlayan başka bir “yüce önder” örneği bulmak gerçekten zor.
Gerçekten de, böyle bir Serok varken devletin başka bir operasyona ihtiyacı kalıyor mu?