این روزها کسی جرأت نداره از رنج مردم ایران حرف بزنه…
از بچههایی که زیر بمب و موشک تکه تکه میشن…
چون بلافاصله میشی «طرفدار جمهوری اسلامی»!
عکس یه بچه مجروح میذاری،
بلافاصله عکس هواپیمای اوکراینی رو میارن…
انگار انسان بودن یعنی صفر و یک مدار منطقی:
اگر این وری نیستی، پس اون وری هستی!!
اگه مخالف جنگی، حتماً طرفدار حکومتی؟!
این چه منطق بیمعنیه؟
جنگ همیشه فاجعهست! همیشه!
آمریکا و اسرائیل مطلقا", تکرار میکنم، مطلقا"، دنبال آزادی ما نیستن!
نتیجهاش هم واضحه: ایران داره ویران میشه، مردم بی گناه کشته میشن!
این زیرساختها—پالایشگاه، نیروگاه، صنعت، ذوب آهن—
با میلیاردها دلار و ده ها سالساخته میشن،
اما فقط در چند لحظه نابود میشن!
به هیاهوی رسانههایی مثل اینترنشنال و من وتو و تحلیلهای کارشناسان بی سواد و بیپایهشون - که همه شون از داخل رژیم صادر شدن - گوش ندیم!
آگاهی با فهم و مطالعه میاد، نه با این شلوغکاریها!
جمهوری اسلامی باید بره—هیچ بحثی نیست!
اما تا وقتی نتونیم خودمون رو جای مردمی بذاریم که زیر بمبن،
قضاوتهامون واقعی نیست.
و واقعیت تلخ اینه:
ما که بیرون نشستیم،
آخرین کسانی هستیم که باید برای مردم داخل نسخه بپیچیم!
#پاينده_ایران
#زنده_باد_آزادی
#از_دموکراسی_بگو
من هنوز تو یه حالت شوک به سر میبرم! اصلا باورم نمیشه این مملکت من هستش زیر بمب و موشک! از تصور اینکه دیگه نتونم برگردم خونه، مامانمو بغل کنم، خواهر برادرامو ببینم، برادرزاده هامو ببوسم و دوستامو ببینم دیوونه میشم!
لعنت به جنگ