پیمان عزیز زحمت کشیده و روی این شعر بنده که برای جاویدنام جلیل میلانلویی سروده بودم، اثری با هوش مصنوعی ساخته که بسیار زیبا شده.
ببینید:
@peyman_partovi1
Iran's Rights in the Caspian Sea Are Not Negotiable.
The Islamic Republic, amid profound structural weakness and a deep crisis of legitimacy, is seeking to advance and implement the Convention on the Legal Status of the Caspian Sea (the Aktau Convention). This effort, undertaken without the mandate of the Iranian people and without a clear and comprehensive guarantee of Iran's historic rights, is deeply concerning and constitutes a serious threat to Iran's national interests.
Under the 1921 and 1940 treaties between Iran and the Soviet Union, the legal regime governing the Caspian Sea was founded on the parties' shared rights and the principles of mutual agreement and common interests.
Following the dissolution of the Soviet Union, the newly independent states reaffirmed, in the Alma-Ata Declaration (December 1991), their commitment to the treaties of the former Soviet Union and to fulfilling the international obligations arising from those agreements through the successor states.
Accordingly, any fundamental change to the legal status of this strategically vital body of water must be made with the agreement of all littoral states and with full respect for Iran's rights.
However, the Aktau Convention provides for the conclusion of bilateral and multilateral agreements among the littoral states concerning portions of the seabed and subsoil of the Caspian Sea, areas that were previously part of the shared waters of Iran and the Soviet Union.
This sets a dangerous precedent. By circumventing the principle of consensus among all littoral states, it effectively weakens Iran's historic position and diminishes the country's role in determining the future legal status of the Caspian Sea.
Since the signing of the Aktau Convention in 2018, I have repeatedly warned that "national interests cannot be safeguarded from a position of weakness." At the time, I also stressed that the criminal clique ruling the Islamic Republic sacrifices the interests of the Iranian nation and homeland for its own survival, and that its foreign policy repeatedly resorts to concessions and appeasement from a position of weakness.
My position on the current process remains unchanged. I consider the Islamic Republic's attempt to ratify this convention to be contrary to Iran's national interests.
No decision concerning Iran's resources, borders, or sovereign rights in this strategic body of water can possess legitimacy without the genuine participation and consent of the Iranian people. Iran's rights in the Caspian Sea are not negotiable, nor can they be relinquished. Any action that undermines these rights will be recorded in the historical memory of the Iranian nation, and those responsible will ultimately be held accountable by the people of Iran.
جمهوری اسلامی در شرایط ضعف شدید ساختاری و بحران مشروعیت، قصد پیشبرد و اجرای «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین» (کنوانسیون آکتائو) را دارد. این تلاش رژیم، بدون پشتوانه اراده ملت ایران و بدون تضمین روشن و کامل حقوق تاریخی کشور، اقدامی نگرانکننده و تهدیدی جدی علیه منافع ملی ایران است.
بر اساس معاهدات ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و اتحاد جماهیر شوروی، رژیم حقوقی دریای کاسپین بر پایه حقوق مشترک طرفین و اصل توافق و منافع مشترک شکل گرفته بود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کشورهای تازهاستقلالیافته در «اعلامیه آلماتی» (دسامبر ۱۹۹۱) بر پایبندی به معاهدات شوروی سابق و تضمین اجرای تعهدات بینالمللی ناشی از قراردادها و پیمانهای آن توسط دولتهای جانشین تأکید کردند.
بر همین اساس، هرگونه تغییر اساسی در وضعیت حقوقی این پهنه آبی راهبردی باید با توافق مشترک همه کشورهای ساحلی و با رعایت کامل حقوق ایران انجام شود.
با این حال، کنوانسیون آکتائو امکان انعقاد توافقهای دوجانبه و چندجانبه میان کشورهای ساحلی درباره بخشهایی از بستر و زیربستر دریای کاسپین را پیشبینی کرده است؛ بخشهایی که قبلاً بخشی از پهنه آبی مشترک ایران و اتحاد جماهیر شوروی محسوب میشدند.
این بدعتی خطرناک است که با دور زدن اصل اجماع همه کشورهای ساحلی، عملاً جایگاه تاریخی ایران را تضعیف میکند و نقش کشور را در تعیین سرنوشت دریای کاسپین کاهش میدهد.
از زمان امضای کنوانسیون آکتائو در سال ۲۰۱۸، بارها هشدار دادهام که «پاسداری از منافع ملی از موضع ضعف ممکن نیست». همان زمان نیز تأکید کردم که فرقه تبهکار جمهوری اسلامی، منافع ملت ایران و میهن را قربانی بقای خود میکند و در سیاست خارجی، از موضع ضعف به باجدهیهای پیدرپی تن میدهد.
موضع من درباره روند کنونی همان است. تلاش جمهوری اسلامی برای تصویب این کنوانسیون را اقدامی مغایر با منافع ملی ایران میدانم.
هیچ تصمیمی درباره منابع، مرزها و حقوق ایران در این پهنه آبی، بدون رضایت و مشارکت واقعی ملت ایران، از مشروعیت برخوردار نخواهد بود. حقوق ایران در دریای کاسپین قابل معامله یا چشمپوشی نیست. هرگونه اقدام در جهت تضییع این حقوق، در حافظه تاریخی ملت ایران ثبت و تصمیمگیرندگان در برابر ملت ایران پاسخگو و بازخواست خواهند شد.
پاینده ایران
هممیهنانم،
امروز، سالروز امضای فرمان مشروطیت در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵، برای ما یادآور یکی از بزرگترین جنبشهای تاریخ معاصر ایران است، جنبشی که از دل اندیشه و تلاش دهها سالهی ایراندوستانی برخاست که از عقبماندگی و نابسامانی ایران در دوران قاجار رنج میبردند.
آرمان مشروطیت بر سه اصل بنیادین استوار بود:
حاکمیت قانون،
حاکمیت ملی و اراده ملت،
و پیشرفت و ترقی ایران.
مشروطهخواهان بهخوبی دریافته بودند که بدون قانون، دادگستری مدرن و سامان اقتصادی، استقلال و پیشرفت کشور امکانپذیر نخواهد بود. شاید بتوان سخن ابوالحسنخان پیرنیا، نماینده تهران در جلسه ۱۵ شهریور ۱۲۸۶ نخستین مجلس شورای ملی، را چکیده و تجلی خواست آنان دانست:
«ایرانیان را دیگر جان به لب رسیده است؛ دو چیز لازم داریم، یکی مالیه و یکی عدلیه.»
کتاب «یک کلمه» اثر میرزا یوسفخان مستشارالدوله نیز همین حقیقت را یادآور میشد: راز پیشرفت کشور در یک کلمه خلاصه میشود، قانون.
اما این مبارزه با مقاومت مشروعهخواهانی روبهرو شد که حاکمیت شرع و فقها را بر قانون و حاکمیت ملی برتری میدادند. آن جریان فکری، دههها بعد در قالب جمهوری اسلامی و ولایت فقیه بر ایران حاکم شد. تأسفبار آنکه امروز نیز برخی جریانهای سیاسی، هرچند با ظاهری متفاوت، همچنان با اصل حاکمیت ملت و پذیرش رأی مردم بهعنوان مرجع نهایی تعیین نظام سیاسی آینده ایران مخالفت میکنند.
اگرچه آشفتگیهای سالهای پایانی حکومت قاجار، و کارشکنی مخالفان مشروطه مانع از تحقق کامل آرمانهای این نهضت شد، اما بخش مهمی از آن آرمانها در دوره حکومت دو پادشاه پهلوی تحقق یافت و به اجرا درآمد، از جمله با تأسیس دادگستری مدرن، احداث راهآهن سراسری، نوسازی ارتش، تأمین امنیت کشور، بنیانگذاری بانک ملی، ساماندهی امور اقتصادی و مالی و ایجاد دیگر نهادهای بنیادین توسعه.
امروز پاسداشت انقلاب مشروطه یعنی تأکید بر حاکمیت قانون، رأی و اراده ملت، جدایی کامل دین از حکومت، و بازگرداندن ایران به ریل ترقی و تمدن.
بر همین اساس، برنامه من برای هدایت ایران در دوران گذار بر برگزاری انتخابات آزاد، حاکمیت رأی ملت، تشکیل مجلس مؤسسان برای تعیین مسیر آینده کشور و فراهم آوردن زمینه شکوفایی و رفاه برای همه ایرانیان تأکید دارد.
سالروز صدور فرمان مشروطیت گرامی باد و یاد همه تلاشگران راه آزادی، قانون و پیشرفت ایران جاودان.
کار را تمیز چیده بودند، اما داماد ابراهیم یزدی و بوقچی بیبیسی سیاووش اردلان گند زدند
رویترز قرار بود با آن ظاهر آبرومند و ژست «تحقیقاتی»اش، یک گزارش سنگین و تمیز علیه شاهزاده رضا پهلوی منتشر کند. مصاحبه با پنجاهوچند نفر، نقلقولهای گزینشی، فضای خاکستری و نتیجهگیری از پیش تعیینشده. همهچیز مهیا بود تا ضربه آرام و بیسروصدا فرود بیاید.
اما دو نفر وسط میدان دویدند و صحنه را خراب کردند.
اول، مهدی نوربخش، داماد ابراهیم یزدی. هنوز گزارش کامل منتشر نشده بود که ذوقزده آمد وسط و فریاد زد: «گزارش فوقالعاده است! تاریکخانه پهلوی و پهلویستها را نشان داده!» همان لحظه معلوم شد این گزارش چقدر «بیطرف» بوده. وقتی داماد نهضت آزادی از نتیجه کار اینقدر کیفور است، دیگر نیازی به تحلیل بیشتر نیست.
دوم، نام بردن از سیاوش اردلان. نوربخش با آبوتاب از زحمت او تعریف کرد، در حالی که اردلان اساساً یکی از بوقهای اصلی بیبیسی فارسی است، نه نویسنده گزارش رویترز. این جابهجایی نامها بیشتر از آنکه اشتباه باشد، بوی هماهنگی پشتپرده میداد؛ انگار رویترز و بیبیسی فارسی در یک اتاق خبر مشترک نشسته بودند و فقط لوگویشان فرق میکرد.
کار را تمیز چیده بودند. قرار بود با کتوشلوار ژورنالیسم بینالمللی بیایند و ضربه بزنند. اما داماد یزدی نتوانست ذوقش را کنترل کند و بوق بیبیسی هم نابهنگام از پشت پرده سرک کشید.
نتیجه؟ آن ظاهر موقر کمی ترک برداشت و نیت اصلی بیش از حد ظاهر
خامنه ای وهرکدام از رؤسای قوه قضاییه ج اسلامی٫ هر بار که به مناسبتی میخواستند ار یک قاضی تقدیر کنند یا حتی در مراسم مربوطه فقط از صفت «شجاعت» آنها قدردانی میکردند نه «عدالت»
رسما اعلام میکردند ما به جلادان دژخیمی نیاز داریم که چشم بسته خون بریزند و جنایات حکومتی را اجرا کنند
Iran’s inflation crisis is far from over.
According to the Statistical Center of Iran, annual inflation accelerated to 66% in Tir (July), while prices are 87.9% higher than a year ago. Monthly inflation eased from 5.9% to 3.1%, but prices continue to rise at a pace that severely erodes household purchasing power.
The burden is falling disproportionately on lower-income Iranians. Annual inflation for the second income decile reached 73.5%, compared with 63.9% for the richest decile, widening the inflation gap across society.
As the regime plans to cut subsidies even more, the inflation crisis will get even worse.
فوری: شروین باقری، قائم حسینی، امیرحسین ملکی و علی دشتی برای اجرای اعدام در اصفهان به سلول انفرادی منتقل شدهاند.
جمهوری اسلامی قاتل فرزندان بیگناه ایران است.
پیش از آن که دیر شود، صدایشان باشید.
امکان نداره
امکان نداره
امکان نداره
تصمیم این جنایت در اصفهان گرفته شده باشه
بی شک و قطع و یقین این دستور مجتبای خونخواره
تمام سرکوب ها و اعدام ها و جنایاتی ازین دست زیر سر این کونی مقوایی است
چهل و شش سال از درگذشت پدرم میگذرد، اما او امروز زندهترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است.
شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزانتر میشود. همانطور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیونها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید».
پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک میتپید و باریدن باران بر دشتهای ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود.
او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهنپرستی، ایران را به سوی دروازههای تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمیکرد، ایران امروز یکی از درخشانترین قطبهای رفاه و توسعه در جهان بود.
هممیهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم.
پاینده ایران
I had the honor of meeting Crown Prince Reza Pahlavi in Paris to discuss our 2,500-year biblical bond, and work towards a free and democratic Iran.
Beyond supporting the Iranian people's fight for liberty, I announced the launch of the Iran Peace and Prosperity Fund - a global private investment initiative designed to mobilize international business and capital to rebuild Iran’s economy the moment the regime falls.
To mark this turning point, I presented him with two Jerusalem-stone Mezuzahs, inscribed by an Iranian-Israeli scribe. One will hang at the future Israeli Embassy in Tehran, and the other at the Iranian Embassy in Jerusalem.
We stand shoulder to shoulder with the brave people of Iran as we prepare for a future of freedom, peace, and mutual prosperity.
علت ترس جمهوری اسلامی از جمهوری آذربایجان چیست ؟!
با اینکه آدربایجان همکاری در حذف ابراهیم رئیسی و با اسرائیل مشارکت در هر دو جنگ ۱۲ و ۳۹ روزه داشته (اجازه استفاده از حریمش تا همکاری اطلاعاتی با آمریکا)
چطور ج اسلامی به همه کشورهای منطقه حمله کرده اما یک موشک سمت باکو نزد ؟
تمایل اسرائیل به حذف سران جا بجای تخریب زیرساختها، همان خواست مردم ایرانه؛ یعنی هدف قراردادن بانیان ویرانی، بهجای انهدام زیرساختها
#ترامپ حالا بر سر دو راهی جنگ فرسایشی و امید به تفاهم، یا ضربهای تمامکننده قرار دارد!
آیا #بی_بی میتواند ترامپ را در این زمینه متقاعدکند؟